Het Bart Peeters Principe

In het boekje “The Xenophobe´s Guide to The Belgians” staat dat Belgen bij een eerste ontmoeting steeds vragen wat voor werk de ander doet. Toen ik dat las, begreep ik niet waarom dat in die Belgen-gids vermeld werd. Dat soort vragen stelt toch iedereen?

Maar in Spanje begon het me op te vallen dat ik inderdaad een van de weingen ben die dat doet. Of het nu op een feestje bij Spaanse of Angelsaksische vrienden is, ik ben meestal de eerste en de enige die een nieuwkomer vraagt naar werk of studies.

Toen pas zag ik in hoe bliksemsnel we in België iemand categoriseren naargelang zijn of haar professionele bezigheden, en die categorieën zijn zeer strak. Elk beroep is een doosje en out-of-the-box denken is hier zeer moeilijk. Bovendien worden die dozen in een strikte hiërarchie geordend.

En zoals het met dozen gaat, kan je er maar in één tegelijk zitten. Wie aanspraak maakt op een plekje in meerdere dozen, wordt gezien als iemand die het hoog in zijn bol heeft, te verwend is om te kiezen, zichzelf overschat, zijn boekje (doosje dus) te buiten gaat en wat liefhebbert in een gebied dat eigenlijk aan anderen toebehoort.

Die manier van denken heeft me lang achtervolgd.
Ik weet nog hoe verwarrend ik het als kind vond toen ik Bart Peeters zag optreden met zijn groep The Radios. Bart Peeters? Dat was toch een presentator? Maar kijk, blijkt dat hij een zanger, drummer, gitarist, presentator en acteur is. Dat kan! En dat mag!

Maar ik ging nog een stapje verder: ik dacht zelfs dat er in elke doos maar plaats was voor één persoon. Dus toen ik in het zesde leerjaar vernam dat Sarah uit mijn klas schrijfster wilde worden, dacht ik: “Oei, dan kan ik geen schrijfster meer worden.” En zelfs in het middelbaar was dat idee er nog niet helemaal uit: toen ik hoorde dat Inge in een groepje zong, besloot ik dat mijn kansen als zangeres verkeken waren. Onze klas had immers al een zangeres. (Ik ben me ervan bewust hoe belachelijk dit klinkt. Ik dierf het bijna niet opschrijven, maar kijk, zo eerlijk ben ik dus op deze blog.)

Zo werkt het dus gelukkig niet; we kunnen lekker alles doen waar we ons toe geroepen voelen. Ons nestelen in twee of drie niches tegelijk, als we ons daar thuis voelen. En een gezellig praatje slaan met al wie we daar tegenkomen.

(Iemand die dit idee nog een beetje verder neemt, is Emilie Wapnick, in haar Tedtalk over multipotentialites. Het ziet er wel een beetje uit alsof ze een auditie aan het doen is voor The Big Bang Theory  🙂 )

Advertenties

8 gedachtes over “Het Bart Peeters Principe

  1. Wat een doordenker … Vroeger vond ik het juist frustrerend dat ik overal wel iets vanaf wist, maar nergens echt goed in was. Pas een paar jaar geleden, op eh gevorderde leeftijd, heb ik resoluut voor het schrijven gekozen. En ik geef me nog een jaar of veertig om alsmaar beter te worden.
    Maar wat moet ik nu met al die andere dingen? Hoe maak ik daar ook tijd voor? Ik denk toch niet dat ik multipotentialite ben. Al heb ik sinds vorige week weer een kleine synthesizer op mijn slaapkamer staan, en al wil ik ook een permaculturist worden, en weer Italiaans en Spaans gaan leren ….

    1. Doen, Christine! Ik vind het ook mooi om te zien hoe verschillende interesses mekaar kunnen versterken -hoe een nieuwe taal leren je schrijven beïnvloedt bijvoorbeeld. En permacultuur is een schitterende en heel waardevolle bezigheid. Ik wil je trouwens altijd helpen met Spaans 🙂

  2. Tina

    Hehe, dat gevoel is heel herkenbaar! Wij hebben dat ook ontdekt op onze wereldreis. Maar ik moet wel zeggen dat ik me daar vroeger al bewust van was. Misschien ook omdat ik zelf al verschillende keren van job ben veranderd en dus niet vereenzelvigd wil worden met “de typische leerkracht”, want dat ben ik niet 🙂 Wij hebben op reis heel erg bewust die vraag ontweken en antwoordden resoluut “let’s not talk about our jobs, it’s just to earn money, what do you do when you have some time off? that’s what interests me most! What makes you you?”. En het antwoord is zelden “my job” 🙂
    In India wel superinteressant hoe je daar resoluut aan de hand van eenzelfde reeks vragen meteen in het “kaste-hokje” geduwd wordt, zelfs als toerist!

  3. Pingback: Nederlandstalige nummers en een muziekloos liedje – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s