Reclaam

Een tijdje geleden kwam ik terecht op de blog van Lekkende Kraan, waar een jaargenote jeugdherinneringen post. Het bleek een verslavende mix van melancholie, pijnlijke herkenning en droge humor. Warm aanbevolen dus!

 

Een paar voorproefjes:

 

“In haar kamer stond een ladekast. Ik wist dat in één van de lades haar badpakken lagen, want dat had ze me getoond. Ik wist niet dat dat tot de mogelijkheden behoorde, meerdere badpakken hebben. Zelf had ik er één, een goedkoop dat slobberde. Mijn moeder vond badpakken niet zo doorslaggevend.”

 

 “Stevens ouders waren boeren. Ik wist niet eens welke soort boeren: varkens of aardappelen of fruit. Het maakte ook niks uit. Mijn eigen ouders waren leerkracht, dus als het ooit tot een huwelijk kwam, was er sowieso niks om over te praten.”

 

 “In die tijd was het normaal dat je in het begin van de schoolvakanties informeerde naar de resultaten op het rapport. Scholen waren toen ook nog gewoon plekken waar kennis werd vergaard. Tegenwoordig is het allemaal complexer geworden. Kinderen mogen in geen geval herleid worden tot hun cognitieve vermogens en als ze slechte punten halen, heeft de zorgjuf het gedaan. In de jaren 80 en 90 waren we zo ver nog niet. Er was een groen schoolbord, banken in strakke rijen en methode-scholen waren iets voor mensen die hun eigen yoghurt kweekten.”

 

 

 

 

Als de vierde migraine van de maand aan de deur komt kloppen, blijft er van die deur (in casu: mijn brein) niet veel meer over dan brandhout. Vandaar dus dat er vorige vrijdag niets gepost werd tijdens deze thema-maand. En de week daarvoor was het ook al op het randje…

Een uiterst gepaste invulling van het thema “kleuters” lijkt me dat: te druk, te ziek, en niet op tijd.

 

 

Schrijvende moeders

U ziet het, dit blogpostje komt met een dag vertraging.

Waarom?

Omdat er zoveel andere dingen te doen waren: boodschappen doen, eten maken, afwassen, lessen voorbereiden, lesgeven, was insteken-uithalen-ophangen-opplooien-wegleggen, stofzuigen, dochter naar school brengen, dochter van school halen, opvoedkundig geïnspireerd dreigen en plein public, verjaardagsfeestje, muziekschool, dochter wassen, helpen omkleden, helpen tanden poetsen, verhaaltje voorlezen, troosten, zingen, dansen, tekenen, helpen met kleuterhuiswerk, etcetera.

Daarom vandaag een toepasselijk gedichtje van de onovertroffen Annie M. G. Schmidt: (met dank aan Sofie voor de last-minute inspiratie)

 

Moeder dicht

Mijn bladerloze schaduw mijdt het water.
Ziezo hè hè, de eerste regel staat er.
en speurt de witte angst van later
Ga weg! Ga spelen met je transformator!
Je ziet toch dat je moeder zit te dichten.
ik wend mij af en doof mijn vale lichten
ik heb tedúm, tedúm tedúm geweten
Dat vul ik later in. Na ’t middageten.
mijn weemoed maakt de koele vlinders wakker
van mijn getooide zelf. Daar is de bakker!
Zeg maar: een halfje bruin en een heel wit.
o grijze schim die daar zo heilloos zit
ik zie mijn grijze droefheid aan de kim.
Da’s tweemaal grijs. Dat kan niet. naakte schim
aan wie ik al mijn zachte treurnis zeg
En nog een rol beschuit! O is ie weg?
als dauw die druppelt van de trage bomen
Als jij nog één keer binnen durft te komen,
Dan krijg je geen vanillevla vanavond!
zo druppelt in dit hart te zeer gehavend
Je moeder dicht. Ze heeft geen tijd, totaal niet.
Als vader thuiskomt gaat het helemaal niet.
Je moeder zou een Shakespeare kunnen zijn.
Ze is het niet. Dat komt door jouw gedrein.
Daar gaat ie weer.
O humtum klaar en koel
in ’t land van late regen en ik voel
mijn schamelheid. Een heer met een kwitantie?
Zeg maar: m’n moeder is met kerstvakantie.
mijn schamelheid. Wat is dat? Hoofdje zeer?
M’n schatje toch… Gevallen met je beer?
Je moeder komt…na na .. daar is ze al.
Wees nou maar zoet – ’t genie staat weer op stal.

 

 

 

Het varkentje dat altijd lachte

(Ik schrijf normaal gezien niet specifiek voor kinderen, maar tijdens het voorlezen kwam er eens een gedichtje aanwaaien, en dat heb ik toen met plezier afgebreid. Een geschikt begin voor deze vrolijke kleutermaand 🙂 )

Het varkentje dat altijd lachte

Er was eens een klein varkentje

dat altijd, altijd lachte.

Als hij bij de bakker op zijn

croissantjes stond te wachten,

dan stond hij daar te giechelen

van “hihi” en “hoho”…

Dat klinkt misschien wat vreemd,

maar het was nu eenmaal zo.

 

Zelfs als er niets te lachen viel,

dan nog kon hij ´t niet laten.

Hij grinnikte op de pleinen

en hij proestte in de straten.

Toen moest hij ZO hard lachen

dat hij omviel van de pret!

Met vier man en een paard

hebben ze hem weer recht gezet.

 

En toen hij later de video

van die lachstuip kreeg te zien,

toen lachte het vrolijke varkentje

nog luider dan voordien.

 

 

 

April en de kleuters

April wordt kleutermaand!

Elke vrijdag ga ik iets posten dat op een of andere manier met het kleuterleven te maken heeft. Ik heb daar twee goede redenen voor:

  1. kleuters en creativiteit, dat gaat geweldig goed samen
  2. mijn eigen kleuter verjaart deze maand, hihi 🙂

 

Wat het precies gaat worden, daar ben ik nog niet helemaal uit. Hm, dat wordt spannend…