Huishoudelijke Ongehoorzaamheid

Na het lezen van deze blogpost van Eva Brumagne heb ik lang zitten nadenken over hoe het komt dat vrouwen over het algemeen nog steeds het leeuwendeel van het huishouden op hun schouders nemen. Ik kwam er echter niet uit, en ik kan er dus ook geen gefundeerde mening over geven.

Wel wil ik aan de hand van twee ervaringen iets meegeven over wat ik in de loop van de jaren over taakverdeling in het huishouden geleerd heb.

Casestudy 1

Ik heb strijken altijd tamelijk overbodig gevonden, tenzij het gaat om hemden of plooirokken –kledingstukken die ik draag noch bezit. Het ex-lief wilde echter dat zijn T-shirts gestreken werden. Dus streek ik zijn T-shirts.

We hadden beiden een job, maar ik had de indruk dat ik een pak meer deed in het huishouden dan hij. Ik ging daarover met hem in gesprek, maar hij vond dat ik daar een totaal verkeerd beeld van had. Hij deed minstens evenveel in het huishouden, beweerde hij. Dit baseerde hij op het feit dat hij geregeld de afwas deed. Daarom maakte ik een lijst met alle huishoudelijke taken en twee rijen vakjes achter elke taak: een rij voor hem en een rij voor mij. Telkens een van ons een taak deed, schreven we de datum in een vakje. Mijn vakjes kwamen vol te staan, die van hem bleven erg leeg.

Toen we uit elkaar gingen, bracht hij zijn T-shirts naar zijn moeder, die ze liet strijken door de huishoudster.

 

Casestudy 2

Mijn man werkt voltijds, ik niet. Ik doe dus veel meer in het huishouden en ik vind dat normaal. Hij draagt zijn steentje bij door al eens een wasmachine in te steken, ´s morgens onze dochter schoolklaar te maken, de keuken te kuisen en te koken wanneer hij een vrije dag heeft. Ik doe al de rest.

Mijn man houdt van een opgeruimd huis. Ik persoonlijk kan een pak meer rommel verdragen. Een tijdlang heb ik geprobeerd het huis in een staat van volledige opgeruimdheid te houden, maar ik werd daar tamelijk onnozel van, want ik was gewoon de hele dag aan het opruimen, terwijl ik best wel andere dingen te doen had. Ik doe dat dus niet meer. Het heeft me wel wat gekost me daarover heen te zetten, want ik heb ook last van dat idiote stemmetje dat zegt dat ik kan laten zien hoeveel liefde ik waard ben door belachelijk hard mijn best te doen. Maar nu wordt dat stemmetje meteen overroepen door een stem die buldert: “Als hij zo graag een opgeruimd huis wil, dan moet ie maar een half uur minder achter zijne playstation gaan zitten en zelf opruimen.” Wat ie ook doet wanneer hij de rommel niet meer kan aanzien.

 

Dus dat heb ik geleerd: ge moet doen wat ge zelf vindt dat nodig is. Ik zorg voor vers eten in de koelkast en propere kleren in de kleerkast, ik probeer de badkamer proper te houden (lukt niet altijd), de bedden beslaapbaar, ik zorg 7 a 8 uur per dag voor onze dochter. Ik weiger tijd te maken om te strijken, of om de vloer in een staat van continue smetteloosheid te houden zodat ervan gegeten kan worden. En rommel mag, zolang het binnen de perken blijft. Ik stof af wanneer ge het stof ziet liggen. Natuurlijk vind ik een stofvrij huis toffer, en van de vloer kunnen eten heeft vast ook zijn voordelen, maar ik weet dat dat ten koste zou gaan van de tijd die ik besteed aan zingen, schrijven, en in het park rondhangen met de andere ouders terwijl onze kinderen de tijd van hun leven beleven.

Wil de huisgenoot extra service, dan moet hij daar zelf voor opdraaien.

Leven en laten leven.

Huishouden en laten huishouden.

Ik heb er alleen spijt van dat ik indertijd die T-shirts gestreken heb.

 

 

 

 

 

Advertenties

21 gedachtes over “Huishoudelijke Ongehoorzaamheid

  1. damngoodsoffie

    Super! Ik ben het helemaal met je eens. Ik denk: wat wil ik echt in het leven? Leuke dingen doen met mijn kinderen en met vrienden, schrijven, een boeiende job … Wat wil ik niet in het leven? Meer tijd dan nodig bezig zijn met strijken, poetsen, afwassen. Dat doe ik dan ook niet meer. Ik vind mijn tijd te kostbaar om zo tegen mijn goesting met zaken bezig te zijn die niemand interesseren. Ja, ik zou graag in een Ikeatoonzaal wonen. Maar ik ben niet bereid om er kindjes- of schrijftijd aan op te offeren. Dus: let it go, let it go ….Links van me staat een keuken bomvol afwas, rechts van me staan vijf volle wasmanden. Ik zit aan mijn computer te schrijven (en blogs te lezen, ik geef toe) en dat geeft me veel meer voldoening dan een net huis ooit zal doen.

      1. damngoodsoffie

        Ja! Wanneer mijn mama en zus hier soms kwamen opruimen wanneer ik het echt te bont had gemaakt, zeiden ze ook altijd: hier zie je tenminste resultaat van je werk. You’re welcome 🙂

  2. myriam dings

    Gewéldig amusante tekst! Helemaal akkoord – en trouwens die titel in de Standaard vond ik ook maar niks 😉
    ( En toch… Even terzijde: mijn schoonmoeder heeft wél wreed geluk dat ze twee schoondochters heeft, die tijd ( ik heb het niet over goesting!) hebben om te wassen en te strijken!)

    1. Iemand moet het doen, natuurlijk. Maar als ik ooit aan een “echte” job geraak die “echt” betaald wordt, dan denk ik dat ik een kuisvrouw zou nemen. Er zijn er hier genoeg in het dorp die een extra centje kunnen gebruiken…

  3. Heerlijke tekst. Mijn case met den Dirk ging als volgt. Ik gaf aan dat ik niet én voor het inkomen kon zorgen én het huishouden kon doen én zwanger zijn én bekkeninstabiliteit hebben. Zo geëmancipeerd was ik, ja. Hij zei dat ik dat een lijstje moest maken van de dingen die hij moest doen want hij zag dat niet. Ik sputterde tegen omdat ik het kinderachtig vond op te schrijven dat hij brood moest halen en moest stofzuigen. Na een tijd deed ik het dan toch maar. Gevolg: hij vond me autoritair. En dat staat nu ook in het verslag van de rechtbank.
    Omdat ik in een goede bui ben vandaag, kan ik er keihard om lachen.

    1. Jezus Christus.. Autoritair omdat je vroeg om brood te gaan halen en te stofzuigen? En terwijl hij zelf gezegd had dat je het moest opschrijven? En dat hij dat allemaal al gewoon niet van zichzelf zag… Toch zot he, de situaties waar we soms ingezeten hebben en waarvan we pas nadien inzien hoe absurd ze waren.

  4. Hangt veel van je partner af. Mijn vrouw doet ook de strijk, maar ik doe alles in de tuin (qua tijds-aandeel zal dit niet ver uit elkaar liggen). Poetsen doen we samen,… Eigenlijk is alles bij nader inzicht mooi verdeeld…

  5. Tina

    Zalige tekst, Kathleen, heb vreet gelachen! Ik kan zo al raden wie die ex was van wie je de T-shirts moest strijken, hihi. Als er één huishuidelijke taak is die ik grondig haat, dan is het strijken! En ik moet schaamtelijk toegeven, dat is nu net diezelfde taak die ook helemaal alleen aan mij besteed is, want dat is het enige dat Tim niet kan. Voor de rest heb ik zo’n behulpzame man in het huishouden, dat de rollen bijna omgekeerd zijn bij ons, waardoor Tim eigenlijk meer bezig is met opruimen en poetsen (aja, wegens mijn stofallergie, een zalig excuus, ik weet het, maar dan moet je ook mijn eczeem en astma erbij nemen als je jaloers ben op dit excuus hé ;)). Maar dat komt natuurlijk ook omdat ik van bij de start heel erg duidelijk heb gemaakt dat bij ons de rollen zouden verdeeld worden en indien hij daar niet akkoord mee ging, hij al snel een andere vrouw mocht zoeken :p En momenteel hoeven we beiden niet echt wakker te liggen van een proper huis, want door die verbouwingen is dat toch onmogelijk. Ook goed om het allemaal wat te leren relativeren, die smetteloze vloer en dat opgeruimd huis, daar kan ik nog een tijdje over dromen 😉

    1. Ja, die ex,, die kent ge wel inderdaad 😉 Ik denk dat het in veel gevallen neerkomt op een beetje op uw strepen staan, en dat heeft bij mij toch lang geduurd eer ik dat dierf. En toen ik op mijn strepen begon te staan, was de relatie rap gedaan natuurlijk. Probleem opgelost, eigenlijk, haha.
      En ja, met den Tim hebt gij toch een schitterende man te pakken he 🙂 Kan niet wachten om jullie in jullie huisje te bezoeken!!!

  6. Ik vond dit een zeer leerrijk logje en wil je daar van harte voor danken. Heel af en toe zeg ik tegen mijn echtgenote, kom zeg zoeteke, laat dat nu eens voor wat het is, dat hoeft niet zo nodig perfect te zijn. Als ze het dan toch wil gaan doen dan hoop ik alleen maar dat het is om wat je schrijft : “dat ze het doet omdat ze zelf vindt dat het nodig is”. Ik geef grif toe dat ik minder doe dan mijn vrouw (in het huishouden), maar mijn standaarden liggen anders.

    1. Graag gedaan, Bentenge 🙂 Het is inderdaad zoeken naar een soort “gemiddelde”, want niemand heeft natuurlijk exact dezelfde standaarden. Ik heb vaak moeten denken aan een opmerking van een vriendin van mij, die zei: “In een relatie is er altijd iemand de slordige, want niemand is even slordig als iemand anders. En afhankelijk van hoe slordig de andere persoon is, zal jij de slordige of de nette zijn.” Dat hielp mij wel om de zaken wat in perspectief te zien, toen we discussies hadden over opruimen. En ik pak het dus sindsdien hetzelfde aan als jij: als mijn man het graag opgeruimder heeft, dan zal ik hem zeker niet tegenhouden. Maar ik steek er zelf liever niet meer tijd in dan ik nodig vind.

  7. Catriona

    Zoo mee eens! En ik heb niet eens een partner. Het huis is (redelijk) schoon en het CSI is niet nodig om iets te vinden, ookal is het soms rommelig. But to be fair: ik ga liever wandelen, spelen en knuffelen of slapen met mijn kleine man of een boek lezen als hij dut. En de rest van de week: ik werk, dus de vrije tijd is voor leukere dingen 😉

  8. Daar moest ik even over nadenken.
    In een van mijn vorige levens was ik getrouwd met een man die de strijk van zijn (vele) hemden zelf deed. Voor het grote werk hadden we een poetsvrouw en de keuken was mijn domein. Wat een luxe.
    Daarna woonde ik samen met mijn vrouw. Zij deed allerlei klussen en ik deed opnieuw de keuken. Ook wij hadden een poetsvrouw.
    Nu we niet meer samenwonen (we zijn wel nog samen, maar wonen nu op 1200 km afstand van elkaar), kunnen we ons geen van beiden nog een poetsvrouw permitteren. Haar appartement is altijd netjes, mijn huisje is stoffig en rommelig. Als ze een weekje komt logeren, doe ik er vooraf twee dagen over om het hier bijna zo opgeruimd en proper te krijgen als bij haar het geval is.
    Als ze hier is, doet ze nog steeds de praktische klusjes waar ik niet aan toe kom: de reling van het terras schilderen, de houten terrasvloer oliën …
    Over eerlijke verdeling van het huishoudelijk werk kan ik dus niets zinnigs vertellen. Maar ik heb wel twee technieken die ik graag wil delen, met wie daar belangstelling voor heeft.
    De eerste techniek is de pommodoro techniek (https://nl.wikipedia.org/wiki/Pomodorotechniek). Een methode die ik gebruik voor taken die eentonig zijn en lange tijd in beslag nemen. Bijvoorbeeld voor de eindredactie van een lange tekst. Het is heel eenvoudig: zet een kookwekker op 25 minuten, werk geconcentreerd door en neem dan een paar minuten pauze. Doe dit vier keer achter elkaar en neem dan een langere pauze. Deze techniek gebruik ik ook als de rommel mij plots te veel is geworden of als er (zeldzaam) bezoek op komst is. Het is verbazend wat je in 25 minuten geconcentreerd opruimen of poetsen voor elkaar krijgt.
    De tweede techniek heeft minder met tijd, dan wel met oppervlakte te maken. Hij heet: één vierkante meter (staat niet op wikipedia, want heb ik zelf bedacht). Als bij de aanblik van de keuken de moed mij in de schoenen zinkt, dan beloof ik mezelf dat ik maar één vierkante meter hoef op te ruimen. De rest mag later. En raad eens: na die eerste vierkante meter volgt een tweede en soms een derde. En dan ben ik ongeveer rond, in de keuken toch.
    Op dezelfde manier heb ik vanmorgen een stalvloer van duizend vierkante meter met vers hooi bedekt, of pak ik de uit de hand lopende groei van onkruid in mijn nieuwe moestuin aan.

    Het is waar, er zijn zoveel leukere dingen te doen dan vloeren vegen, ramen lappen, was ophangen en aanrechten afwassen, en als je met twee bent dan moet je het op een of andere manier weten te verdelen, maar wie wat lui is, moet slim zijn.

    En, o ja, ik strijk niet, nooit. Ik heb zelfs geen strijkijzer meer. Bij hevige wind, hang ik soms een broek of een rok aan de wasdraad. Wel goed vastzetten.

    1. Dus eigenlijk heb je altijd spontaan met je partners een goede regeling gevonden, dat is super!
      Die “één vierkante meter” is een goede truc, misschien een wikipagina aanmaken 😉 Het helpt inderdaad van met iets kleins en overzichtelijks te beginnen, en eens je aan het werk bent, doe je vanzelf meestal voort. Ik betrap me erop dat ik soms aan drie dingen tegelijk bezig ben, want één taak leidt tot een andere, en dan geraak ik op een zijspoor met die tweede taak terwijl taak 1 nog niet af is.

  9. Ik geloof al lang niet meer in strijken, mijn lief daarentegen wel. Ik draag mijn kleren ongestreken, hij strijkt zijn eigen kleren. Ieder doet dus wat voor hem belangrijk lijkt zoals je het zo mooi zegt. Voor de rest moet ik zeggen dat ik absoluuuut niet te klagen heb over mijn lief, die zou zelfs nog sneller de stofzuiger vastnemen dan ik. Mooi verdeeld de taken dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s