Tip van de Week!

 

Uw toegewijde is op azertyfactor door Karel Sergen uitgekozen tot Tip van de Week met het kortverhaal De Vlucht (een verhaal dat ook al eens door Marnix Peeters getipt was, by the way). En wat heeft hij daar mooie dingen over gezegd, ik zit hier nog te blozen… En ik ga nu eens even niet te bescheiden zijn om dat hieronder te herhalen:

“Wat Suzan als personage in dit flitsverhaal interessant maakt is dat ze in haar bruidsjurk het vliegtuig neemt naar Bangkok. Nog interessanter is dat ze geen geliefde bij zich heeft. Ik hou van bizarre personages en bizarre situaties, precies omdat ze in een verhaal neerzetten wat we ons durven verbeelden maar nooit zelf realiseren. Goede literatuur verbreedt grenzen op een manier dat het aannemelijk wordt. Daarvoor heb je wel de juiste tekening van het personage nodig en een precieze, intrigerende sfeerschepping. Daar is Kathleen in geslaagd. 

Een voorbeeld: we worden zo door Suzan op sleeptouw genomen dat we ons niet gaan afvragen waarom die man daar nu niet bij is, wat die of wat zij de dag voordien (was het wel de dag voordien?) hebben uitgespookt. Geen platte nieuwsgierigheid maar haar nieuwe beleving houdt ons aan het lezen. En de apotheose, een soort imaginaire zweeftocht van de bruid in het gangpad van het vliegtuig, luid toegejuicht door het publiek, voelt zalig aan. Het personage ervaart een bevrijding door wat het zelf heeft gekozen én door de omstandigheden waarin zij terecht komt.

De hilarische toiletscène vooraf heeft ook een functie: met veel vestimentaire moeite heeft ze zich ontlast. Ze is nu klaar om alle ballast af te gooien die haar zou hebben belemmerd om van een ware ‘bruidsgang’ te genieten. Een symbolische geladenheid vind je uiteraard ook in de titel ‘De vlucht’, een flauwe vondst als het niet door een sterk verhaal zijn ware betekenis kon krijgen. Kathleen kan schrijven. Ze houdt zich ver van analytisch gezwets of sentimentele tussendoortjes. Het verhaal trekt zich door via theatrale beelden in een stijl die tegelijk nuancerend beschrijvend is én kordaat genoeg om niet verloren te lopen in bloemrijke opsommingen.

Op het einde drinkt Suzan gulzig van het flesje water dat op de stoel ligt van haar afwezige partner. Zo mocht ik ook dit verhaal tot mij nemen, als onzichtbare lezer, omdat het helder en lekker ontwrichtend was voor mijn verbeelding. Waartoe dient literatuur anders?”

 

Hartelijk dank, mijnheer Sergen, u hebt mijn week goed gemaakt 🙂

 

 

 

Advertenties

Een Border Collie Brein in 1847

Ik was eerder per ongeluk een exemplaar van Jane Eyre tegengekomen, en mijn voornemen het te lezen was gepaard gegaan met het mentaal opstropen van de mouwen. Het ging immers om een boek uit 1847. Moeilijke woorden, lange zinswendingen, ellenlange  landschapsbeschrijvingen,… ik was er helemaal klaar voor.

Een totaal overbodige voorbereiding, zo bleek. Het leest vlotter en meer to the point dan de laatste moderne, Nederlandstalige boeken waar ik me doorgeworsteld heb. Maar dat was niet de enige verrassing: ik ben namelijk helemaal mee met de schrijfster, Charlotte Brontë. Ze werd geboren in april 1816, dat is dus tweehonderd jaar geleden. Maar ik heb het gevoel dat we perfect even samen iets zouden kunnen gaan drinken bij de bakker hier op de hoek en dat met haar van gedachten wisselen een pak makkelijker zou gaan dan met een hele hoop van mijn tijdgenoten.

Toegegeven, ik zit nog maar aan hoofdstuk 13, maar ik kon het niet laten er al iets over te schrijven, want ik heb zo het vermoeden dat juffrouw Brontë een Border Collie Brein bezat. Een mooi stukje daarover bijvoorbeeld:

“It is in vain to say human beings ought to be satisfied with tranquillity: they must have action; and they will make it if they cannot find it. Millions are condemned to a stiller doom than mine, and millions are in silent revolt against their lot. Nobody knows how many rebellions besides political rebellions ferment in the masses of life which people earth. Women are supposed to be very calm generally: but women feel just as men feel; they need exercise for their faculties, and a field for their efforts as much as their brothers do; they suffer from too rigid a restraint, too absolute a stagnation, precisely as men would suffer; and it is narrow-minded in their more privileged fellow-creatures to say that they ought to confine themselves to making puddings and knitting stockings, to playing on the piano and embroidering bags. It is thoughtless to condemn them, or laugh at them, if they seek to do more or learn more than custom has pronounced necessary for their sex.”

(Charlotte Brontë, Jane Eyre, p 141)

In 1847, dames en heren. Alstublieft.

 

 

 

Nieuw project: de woonblog

Heb deze zomer best veel plezier gehad met het dagboek van de kleine Inés, waarover binnenkort hopelijk meer.

En ondertussen gaan we nog eens iets anders op poten zetten.

Vrienden en familie vragen geregeld hoe het nu zit met de verhuis, en ik heb gemerkt dat ik daar onderhand hetzelfde antwoord op begin te geven als toen mijn Spaanse medemensen mij een aantal jaar geleden op de meest onmogelijke plaatsen en momenten vroegen of wij Belgen nu al een regering hadden (in de supermarkt, bij de dokter, bij de politie, etc.). Dan haalde ik met de glimlach van een Pierrot (zie foto hierboven, toeval bestaat niet) mijn schouders op.

Wat ons huisje betreft, zitten we dus een beetje in dezelfde fase. Maar ik koester de hoop dat we er tegen eind september eindelijk echt in kunnen. (Of dat we toch tenminste kunnen verhuizen vooraleer de Spanjaarden een regering hebben. Jaja, nu is het hun beurt.) Dus het wordt tijd om me in de startblokken te zetten, als ik jullie daar op een ietwat serieuzer gedocumenteerde manier deelgenoot van wil maken.

Die perikelen zullen hier te volgen zijn: La Casa de las Mariposas.

Daar zijn momenteel nog niet bepaald veel vlinders te ontdekken, maar het is dus de bedoeling dat daar langzamerhand verandering in zal komen.

Ik heb er wel lang over getwijfeld of ik daar een blog over zou maken, maar ik ga het uiteindelijk toch doen want:

  1. zoals je zal zien geef ik niet zomaar alles prijs, dus het zal geen inbrekershandleiding ofzo worden (en dan nog, het huis van de buren is dubbel zo groot, wat gaan ze bij ons komen zoeken)
  2. gaat het mij ook voornamelijk om het verhaal
  3. houden Belgen naar het schijnt erg van woonblogs en voor-en-na-foto´s (en daar zullen er vast genoeg van zijn)
  4. kan ik zo iedereen op de hoogte houden die op de hoogte gehouden wil worden
  5. word ik door die blog vast een beetje gepusht om de handen uit te mouwen te steken, want ik heb al gemerkt dat ik harder werk als er meegekeken wordt (wat alleen maar menselijk is, nietwaar)

So there we go. De woonblog.