Guide to the Spanish: Greetings

“Spain´s social behaviour is probably the most informal in the world. (…)

Introductions at home, in the street, in cafés, restaurants or wherever, therefore take a long time –longer even than in France (where an hour should be given to shake the hands of everyone in sight) since the men will kiss the women, the women will kiss the women, the children will kiss other children, the aunts will kiss the uncles, cousins, grandfathers, grandmothers, the cook, the thief, his wife, her lover.

All this is because, on the whole, the Spanish are emotionally demonstrative and gregarious. They love to meet new people, old people, old friends, new friends, and to this end continually make appointments for morning coffee, luncheon, afternoon coffee, dinner, late night coffee, late late night coffee.”

(Xenophobe´s Guide to the Spanish)

Onthouden: twee kussen in Spanje!

Afscheid nemen duurt hier uren –je kan best aan je afscheidsronde beginnen een half uur voordat je echt wil doorgaan. Want tijdens het afscheidskussen worden er vaak nieuwe gesprekken aangeknoopt, aangezien Spanjaarden gek zijn op sociale conversatie. En eens je daarin mee bent, begin je het ook zelf te doen, want het is gewoon leuk. En zo gezellig.

Spanjaarden hebben vrijwel geen personal space. Ze geven ongegêneerd kussen, knuffels en schouderklopjes, en gaan lekker dicht tegen elkaar staan of in de metro bijna op je schoot zitten ook al is de plaats naast hen vrij. Eens je daaraan gewend bent en je die zuiderlingen niet langer van je af probeert te slaan, begin je te beseffen hoe fijn het is. Al wat je in Rafelbunyol moet doen om van een depressieve bui af te geraken, is de deur uitgaan. Na een knipoog van de barman op de hoek, een losse babbel met de mevrouw van de papelería, een knuffel van een vriendin en een schouderklopje van de optieker is het zeer moeilijk je nog eenzaam en alleen te voelen.

 

 

 

Advertenties

16 gedachtes over “Guide to the Spanish: Greetings

      1. Ja, dat denk ik wel. Was ik maar opgevoed door ouders die vaker en losser knuffelden: elkaar, ons, de optieker van op de hoek. Ik zou me denk ik een stuk losser in mijn vel gevoeld hebben. Hier in Brussel zie ik goed het verschil tussen de Nederlandstaligen en Franstaligen: die laatsten zijn al zoveel losser en nemen elkaar zo vanzelfsprekend vast. Wat moet dat dan wel in Spanje niet zijn?

        Mijn tijd in Italië was ook zo, mensen zijn informeel met elkaar, in daden (vastpakken) maar zeker en vast ook in woorden. Iedereen is daar een ‘bella’ of ‘bello’, namen worden standaard liefkozend afgekort en zelfs als mensen puur over zichzelf praten, zijn er zoveel handgebaren dat er hoe dan ook weer contact tot stand komt.

      2. Het voordeel is dat je het dus wel gewoon wordt na een tijdje 😉 En dat doen ze hier ook, iedereen guapa en guapo noemen 🙂 Op de markt spreken martkraamsters je zelf aan met amor en corazón. Heel aangenaam! Alleen al van dat te horen wordt een mens goedgezind. In Belfast hoorde ik ook vaak “love” gebruiken om iemand aan te spreken. Toch wel jammer dat dat in het Nederlands niet echt de gewoonte is. Behalve misschien op die paar Antwerpenaren na die iedereen met “schat” aanspreken 😉

      3. Ja, denk ook dat cultuur daar een grote rol in speelt! De Amerikaanse vrienden die we hier hebben, zijn ook heel knuffelig aangelegd, terwijl wij toch iets “afstandelijker” zijn: zo waren we even overweldigd toen we de eerste keer bij hen langs gingen en de man (ik kende de vrouw; Johan nog geen van beiden) en die ons meteen stevig vastpakte.
        En recent in Italië werd ik inderdaad ook heel vaak als bella aangesproken door wildvreemden. Moet de eerste Zwitser nog tegenkomen die mij zo begroet 😉

      4. Dat is hier in Spanje ook: “guapa” hier, “guapa” daar… En “guapa” betekent knappe meid (bella, inderdaad), dus ge kunt u voorstellen hoe tof het is dat de heel dag te horen 😉 En het feit dat ze dat tegen iedereen zeggen, doet op een of andere mysterieuze manier geen afbreuk aan de waarde ervan.

      5. Ja grappig he! Zo ondervond ik het in Italië ook: gewoon een compliment, zonder meer. Terwijl ik in België en Ziwtserland bij iemand die mij zo aanspreekt, al meteen aan geflirt ofzo zou denken, enkel omdat het geen gewoonte is. Misschien moet ik het hier maar eens proberen invoeren? 😉

        Ben ondertussen trouwens net begonnen in de Swiss guide (en mij zo herinnerde dat ik er ooit al eens in begonnen was, woeps) en misschien dat ik je blogreeks wel volg. Sommige dingen zijn zo herkenbaar, maar ik ben er ook al tegengekomen waarin ik de Zwitsers net totaal niet herken.

  1. Pingback: Guide to the Spanish: Sex – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s