Guide to the Spanish: Children

“To the Spanish, children come first, to whomsoever they belong, and the banning of them from bars or places of adult entertainment, as practised in Britain, is not only unthinkable but looked upon as uncivilised.

Children should not only be seen but encouraged to be heard, loudly, for they are evidence of life and continuity which must be heralded with joy. They are pandered to and rarely corrected. They would never be sent to bed as a punishment, indeed they are never sent to bed at all.”

(Drew Launay, Xenophobe´s Guide to the Spanish, p 7)

Het is onvoorstelbaar hoe weinig belang er hier gehecht wordt aan de slaap van een kind. Ik heb kinderen van vermoeidheid omver zien vallen in bars, restauranten en op trouwfeesten. Ik ken kinderen die elke nacht in slaap vallen voor de tv op hun kamer. Maar daar staat tegenover dat kinderen, althans hier in ons dorp, een fantastisch leven hebben. Elke dag na schooltijd spelen ze nog een uur of twee in het park met hun vriendjes, en de zonovergoten weekends worden gespendeerd met hun uitgebreide familie rond een gigantische pan paella, ofwel picknickend in het park met de vrienden van hun ouders en bijbehorende kroost.

Bijgevolg groeien de meeste kinderen hier erg gelukkig op. Ik heb in al die jaren nog geen enkel geval gezien van depressie of eetstoornissen bij kinderen. De meeste gezinnen hier hebben maar één of hooguit twee kinderen, maar ze groeien op met hun vriendjes. Ze zijn nooit alleen.

Oja, en dat ze zelden worden gecorrigeerd op hun luidruchtigheid klopt ergens wel (hoewel lang niet in alle gevallen), maar dat is volgens mij gewoon omdat de meeste ouders ook luidruchtig zijn.

 

 

 

Advertenties

20 gedachtes over “Guide to the Spanish: Children

  1. Spelen? In Vlaanderen ook, maar dan wel op de iPad, iPhone of iWeetikwatnogallemaal.
    Afgelopen zomer werd er in onze regio een heus speelbos geopend. Heeft massa’s poen gekost. Ik passeer er vaak en heb er tot op vandaag nog nooit een kind gezien. In Spanje lijkt een en ander dus duidelijk beter geregeld.

      1. Dat is toch mooi he! Ik heb sommige kinderen in de klas, de meesten zijn 13, die er écht zeer ongelukkig bijlopen. Vooral door allerlei situaties thuis. Zielig…
        Wat bijzonder dat je lesgeeft in Spanje!

  2. Ik vind dit zo’n fascinerend gegeven: kinderen en openbare ruimtes en cultuurverschillen.

    Neem de Belg. Ik vraag me vaak of er al een verschil zit tussen de meer noordelijk (en Brits) ingestelde Vlamingen en de al enigszins zuidelijke Walen. Ik denk het dus wel, maar heb te weinig ervaringen om zeker te zijn. Maar ik denk dat de Vlaamse kinderen over het algemeen meer regelmaat maar ook minder feestjes meekrijgen dan de Waalse.

    Ikzelf neig overduidelijk heel veel meer naar de zuidelijke variant, maar ik heb daar anderzijds ook schuldgevoelens over: ik zie wel degelijk hoe moe mijn stuiterende kind wordt als er in de week vrienden komen – in bed leggen is dan echt geen doen. Ik neem mijn kind de laatste maanden ook weleens slapend mee in zijn buggy om nog iets te gaan drinken met vrienden. Objectief gezien stoor ik daar niemand mee, noch het slapende kind noch de mensen op café, noch mezelf. En toch voel ik me élke keer een loeder van een moeder, die totaal geen zorg draagt voor het slaapritme van haar kind.

    Omdat ik in Brussel woon zie ik ook daarnaast ook van vrij dicht de Arabische en Turkse, opvoeding. Die gebeurt voor een vrij groot deel net als in Spanje (zo begrijp ik toch) in het openbaar, bvb op restaurant (cafés en bars véél minder: dat zijn vooral mannenplekken en er zijn alleen kinderen als er ook vrouwen zijn), op de tram, in het park. Vooral in het weekend zie ik ook dat opblijven tot een uur of elf geen uitzondering is. Al die kinderen hebben ook massaal veel vriendjes en ze wonen zo’n beetje in de speeltuin, zeker in de zomer (dan picknicken ze er ook en alles). Ouders, verwanten en kinderen zijn over het algemeen wel een groep op zichzelf, ze hebben niet zoveel zin in/nood aan contacten leggen. Is dat ook zo in Spanje?

    Ik vermoed eigenlijk dat een Marokkaanse opvoeding in veel gevallen veel gemeenschappelijk heeft met een Spaanse, familie, vriendjes, eten. Maar ik ben nu wel benieuwd naar de rol van vaders vs moeders en ook van mannen en vrouwen en het openbare leven in Spanje. Opvoeden lijkt hier alvast in het openbaar (kinderen brengen en halen van school met de tram, speeltuinen bezoeken, etc) een zaak die graag in groep gebeurt, maar wel een groep moeders welteverstaan. Als de vaders kinderen brengen, gebeurt dat met de auto, toch voor zover ik zie. De ervaring van een gezin, een koppel dus alleen, dat alleen met hun eigen kinderen naar de speeltuin trekt, zie ik eigenlijk nooit. Zelfs in restaurants (o ja: exotische woorden hebben ‘s’ als meervoud ;)) zie ik altijd heelder families en minstens vier of vijf volwassenen.

    Of de rol van school (dat is voor de cliché-Marokkaanse ouder in Brussel die Frans en Arabisch spreekt maar het kind naar een Nederlandstalige school stuurt een bizarre combinatie van een bloedserieuze zaak waar anderzijds zeer weinig concrete begeleiding bij gebeurt). Hoe is dat in Spanje? En van een Italiaanse vriendin hoorde ik dan weer dat Italiaanse ouders hun kinderen voor het minste ziek thuishouden van school, iets dat ik ook kan staven van mijn eigen ervaringen in Italië (een centimeter sneeuw en de scholen sloten voor tien dagen). Totaal, totaal anders dan mijn Vlaamse ervaring waarbij school de bouwsteen van mijn dagelijkse bestaan was en zeker in het middelbaar een uiterst belangrijke en gewichtige zaak was.

    Staat over die dingen iets over in uw boekje?

    1. Hier heb je me een paar goeie ideeën mee gegeven, want daarover staat niets in dat Engelstalige boekje, amar daar kan ik zeker zelf wel wat over schrijven. Er zijn inderdaad wel wat verschillen tussen het Belgisch en het Spaans onderwijs, en over mannen en vrouwen wil ik ook zeker nog iets schrijven… Dara ga ik dus eens goed over nadenken, en de blogposts zullen volgen!
      Heel interessante en gerechtvaardigde opmerking over de “zuidelijker geöriënteerde Belgen”. Ik heb ook die indruk hoor, dat Walen meer dat gemoedelijke in zich hebben. En wat Marokkaanse families betreft: zoals je hun manier van kinderen opvoeden beschrijft, dat is inderdaad heel erg Spaans! Er wordt hier trouwens vaak gezegd dat Europa ten noorden van de Pyrenneeën (of hoe schrijf je dat in hemelsnaam) begint.
      Dat je je kind mee op café neemt, daar zouden ze hier dus hoegenaamd niet van opkijken -ze vinden het juist vreemd als je je kinderen niet meeneemt. En nog vreemder vinden ze het wanneer je met vrienden op café zit en om half acht zegt: “Ik ga er eens vandoor want de klein moet in bed” 😀
      Wordt daar in het Brusselse eigenlijk wat gemixt, ik bedoel, zie je groepen met kinderen van zowel Vlaamse als Marokkaanse origine?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s