Guide to the Spanish: Babies

Dit keer geen citaat uit de Xenophobe´s Guide, want daar staat geen hoofdstuk in over baby´s (maar ik ga wel even consequent door met Engelse titels, vandaar babies hierboven). Een opmerking van Kleine Atlas deed mijn frank vallen: ik hoef me eigenlijk helemaal niet aan de indeling van de Xenophobe´s Guide te houden. Daarom zullen er ook een paar afleverinkjes verschijnen zonder cursief citaat uit dat boekje als inleiding.

Spanjaarden zijn gek op baby´s. Ik moest altijd veel moed rapen voor ik met mijn ukje een kamer vol familieleden binnenstapte, want die kwamen geheid op ons afgestormd als een horde wilde neushoorns. Mijn coping strategie was dan om haar dicht tegen me aan te drukken (want ze rukken je baby ook gewoon uit je armen als je niet teveel weerwerk geeft), luid te roepen “Uit de weg, ze moet gevoed worden!” en dan de dichtsbijzijnde slaapkamer in te duiken. Wanneer iedereen een beetje gekalmeerd was, sloop ik dan voorzichtig weer naar buiten en deed de ronde langs tantes, neven, nonkels, nichten, grootmoeders, overgrootmoeders en buren, zodat iedereen mijn dochtertje eens kon vasthouden. Daar hoorde dan onvermijdelijk een heel schattig kriebelspelletje bij over een poes, waarbij het baby´tje over haar gezicht gestreeld werd, terwijl deze heerlijke Vaenciaanse woorden klonken:

Mixinetes, arrapaetes, que vindrà el gatet, i te fará “miau, miau, miau, miau, miau”!

Wat ook tamelijk bijzonder is: Spanjaarden zijn gek op baby´s, van wie ze ook zijn. Wanneer je een fruitwinkel, bakkerij of postkantoor binnenstapt met een kinderwagen, is er altijd wel iemand die zich over je kleintje heen buigt en er een conversatie mee begint. Het probleem is dat je in het Spaans moeilijk over een kind kan praten zonder het geslacht aan te geven. In het Vlaams kan je daar makkelijk omheen door “Wat een schoon kind!” uit te roepen, maar zodra je in het Spaans “¡Qué guapo!” zegt over een meisje, of “¡Qué guapa!” over een jongen, heb je het in twee woorden al verpest. Want het wordt niet geapprecieerd dat je het geslacht van iemands baby verkeerd inschat, en mensen die zich laten vangen, schamen zich er geweldig over. Daarom (en volgens mij echt alleen maar daarom) krijgen meisjes van zodra ze geboren worden twee oorbelletjes in hun oortjes geschoten. In het ziekenhuis, op de materniteitsafdeling. Mijn dochter niet, omdat ik dat expliciet geweigerd heb. Maar daarmee heb ik tientallen mensen in affronten gebracht, want een baby zonder oorbellen is voor hen een jongen. Ook wanneer ik mijn dochtertje in een rode jurk met een knalroze strik op de buik had gehesen, bleven mensen haar ongehinderd een mooi jongetje noemen. Wat mij natuurlijk geen bal uitmaakte, want een baby is een baby. Maar ik leerde al snel af de bewonderaars te corrigeren, enerzijds om hen de gêne te besparen, anderzijds omdat ik het beu was weer die hele uitleg te geven over waarom ik bij haar geen gaatjes had laten schieten.

Het is in een dorpje als het onze ook volstrekt normaal dat onbekenden (zowel mannen als vrouwen en voornamelijk bejaarden) je op straat totaal ongevraagd opvoedkundig advies geven. En niet op een Peter Adriaensen manier. Nee. Ze richten zich rechtstreeks tot je peuter met de woorden “Hebt gij nog altijd nen tutter? Bah, zo vies!” (Hallo, mijn kind is anderhalf en je hebt haar nog nooit eerder in je leven gezien.) Een ander voorbeeld vond plaats op een zonnige wintermiddag, toen ik gehaast de buggy voortduwde en daarbij een heertje passeerde, dat me toeriep: “Hela! Zet dat kind eens een muts op!”

 

Dus stel u voor hoe groot de cultuurshock was toen ik met mijn baby naar België reisde, daar openbare ruimtes betrad en er niemand naar mijn baby omkeek. Ik kon amper geloven hoe weinig aandacht ze kreeg, en ik werd er eerlijk gezegd een beetje ongemakkelijk van.

“Hey, ik ben hier wel met een superschattige baby,“ wou ik roepen (maar hield me natuurlijk in, brave Belg die ik nog steeds was).Toen begon ik de overdreven aandacht van de Spanjaarden wel iets meer te appreciëren.

 

Die toegenomen appreciatie duurde even lang als mijn bezoek aan België. Zodra ik weer in Spanje was en de moeder van een vriendin ongevraagd mijn baby uit mijn armen rukte, was het meteen weer over.

 

Advertenties

18 gedachtes over “Guide to the Spanish: Babies

  1. Leuke blogpost! Het brengt herinneringen mee… Mijn zus vertelde mij vroeger al van de aandacht voor baby’s in Spanje. Het was haar ook opgevallen tijdens hun Spaanse reizen met hun kinderen. Zus zei ‘in Spanje is men veel beter en liever voor de kleintjes…’ Dat is ondertussen al lang geleden, maar ik ben me dat blijven herinneren.

  2. Tina

    Leuke blog Kath! Ik herinner mij nog hoe verbolgen je reageerde op die oorpiercings bij baby’s 🙂 Als hoogzwanger zijnde, ben ik ook wel benieuwd naar de reacties van mensen op ons toekomstig kindje, maar de baby uit mijn armen nemen, moeten ze toch ook ni proberen!

  3. Yeah, blogjes over wat ideetjes die ik opperde, wat leuk 😉
    Het gekke is wel dat ik het idee heb dat kinderen hier in Vlaanderen/Brussel niet zo heel anders behandeld worden. Enfin, toch niet ik & mijn driejarige.
    Of wacht, het zijn uitersten. Ofwel is het allemaal koek en ei en gezellig, ofwel ademt alles dat het shit is en lastig en wat schandalig dat ik een kind in de openbare ruimte meeneem, snap ik dan niet dat ik iedereen gigantisch stoor?

    Bejaarden die me schaamteloos corrigeren (en af en toe aanmoedigen): check.
    Een kleine greep uit de voorbije 48 uur, gewoon doorsnee dagen:
    * een bejaarde roept wanhopig uit dat ik mijn kind dringend een muts op moet zetten. Ik antwoord dat hij niet wil. Niet gehinderd door het banale feit dat mijn kwebbelende driejarige overduidelijk geen woord Frans spreekt, spreekt ze mijn zoon dan maar rechtstreeks aan in onvervalst Brussels Frans, gezien ze bij mij geen resultaat boekt. ‘Kind, zet u toch een muts op! Ge gaat ziek worden!’. Tot haar verwondering gebeurt er niets. Ik erger me daar niet aan hoor, ik vind dat wel lief.
    * ik ga mee op een schooluitstap. Bij het terugkomen, rond twaalf uur, met een bende hongerige en jengelende kleuters, houdt een alweer bejaarde vrouw de juf stand. Ze diept een pak koeken op uit haar boodschappentas, overduidelijk voor zichzelf gekocht maar bij de aanblik van een bende onschuldige kinderen schenkt ze ze grootmoedig en ongevraagd weg. Ik veer op, want ook mijn zoon krijgt te pas en vooral te onpas snoepgoed aangeboden, tot zijn grote vreugd en mijn gêne. De juf in kwestie kijkt ook nogal perplex, maar neemt het pak aarzelend aan. ‘Voor straks,’ mompelt ze, iets wat de dame in kwestie duidelijk maar vreemd vindt. Ook weer lief, trouwens.
    * mijn zoon wordt ook wel wekelijks eens over de bol geaaid door een volslagen onbekende, zowel in Brussel als in Vlaanderen trouwens

    Deze week stopte er ook een auto om te zeggen dat ik een mooi kind had op de fiets. Toegegeven, dat gebeurt ons niet elke dag 😉

    De miserie is er echter ook. In diezelfde 48 uur namen we vaak de tram en bus, die overvol zat. Ik erger me dan een beetje dat er niemand is die rechtstaat voor mijn driejarige, die zeurt en nog niet goed recht kan staan. Maar het gaat nét, dus ik ben te trots het zelf te vragen. Ergernis dus 😉
    Of mensen die echt boos zijn als hij eraan komt met zijn loopfiets. Nu geef ik toe dat het kind nog veel marge tot verbetering heeft in het ontwijken van mensen, maar hij doet het ook niet slecht. Maar fietsen en tout court een kind onder de vijf loslaten en niet in een buggy steken, leeft niet zo erg in Brussel, toch niet in het noorden en oosten van de stad (waar geen expats wonen en ook bijna geen Vlamingen maar heel veel Turken en Marokkanen).

    Wat ik overigens ook vreemd vind om vast te stellen, is dat ik relatief weinig interactie zie tussen ouders en jonge kinderen. Heel vaak zitten die maar in een buggy en ze zijn allemaal SUPERrustig (zo was mijn baby en peuter NOOIT), of ze spelen keiflink met elkaar. Ik lijk de enige te zijn die haar kind bezig moet houden met praatjes, verhaaltjes aanhoren of boeken voorlezen (trein). Ik voel me dan vaak de alternatieveling, sowieso al eigenlijk omdat hij los loopt. Hoe is dat in Spanje?

    1. Grappig, dat loopt heel erg gelijk met hoe ik het dus hier ervaren heb, toen mijn dochter de leeftijd had van jouw zoontje… Bejaarden zijn bejaarden, kennelijk 🙂
      Lief van die mevrouw dat ze dat pak koeken uithaalde, maar toch slim van de juf hoe ze erop reageerde. Je kan immers niet zomaar koeken uitdelen aan kinderen, dat hebben wij hier geleerd toen er een kindje in de klas van mijn dochter een allergie aan eieren bleek te hebben…
      En een auto die stopt om een complimentje te geven, haha, wat mooi 🙂
      Van dat bezig zijn met je kind, dat herken ik ook. Ik moest die van ons altijd constant bezig houden, en deed dat dan ook altijd. Ze kon heel vroeg praten en vroeg altijd vanalles. Ik zat op de metro ook altijd boeken voor te lezen, of met haar te spelen enzo. En dan keek ik naar andere ouders en zag ik dat die egwoon helemaal niets deden, en hun kind al even weinig. Bizar. Ik herinner me nog dat ik eens op een etentje was waar een baby in een box zat te spelen -een half uur aan een stuk, zonder om aandacht te vragen. Mijn mond viel letterlijk open van verbazing. Dat had die van mij nooit gedaan. Dat hangt volgens mij echt van je kind af. Ik geloof niet in het idee dat je kind “teveel” aandacht vraagt, gewoon omdat je het “te snel” aandacht schenkt. Sommige kinderen zijn gewoon zo. Die hebben veel input nodig omdat ze sneller leren of nieuwsgieriger zijn, weet ik veel. En nu is ze vijf en kan ze zich perfect alleen bezig houden, dus aan een foute opvoeding zal het toch niet gelegen hebben 😉

      1. DAT VAN DIE BOX!! Dat had ik voor bij een etentje bij vrienden, die GEWOON KONDEN ETEN! Het kind in kwestie snoof NIET jaloers/wild/verveeld/verongelijkt bij de eerste etensgeur. Toen ze na een half uur of zo een béétje zeurde, zetten zijn ouders hem uit de box, en vervolgens hield het kind zich weer twintig minuten in stilte (!!!) bezig door een kraal of iets anders onooglijk klein en simpel en altijd aanwezig aandachtig te bestuderen. Echt, gêne en jaloezie vochten om voorrang bij mij, die goddank preventief haar kind had thuisgelaten. Zei ik al dat je in dat huis de MUZIEK tot de laatste noot kon horen?
        We need to meet ne keer, denk ik :à

      2. O ja jong, wij gaan mekaar goed begrijpen 🙂 En om u wat moed te geven: ik vond dat vanaf dat mijn dochter vier was alles opeens veel en veel makkelijker begon te gaan. It´s all downhill from here, echt waar. Moed!

  4. Hahaha, “Hey, ik ben hier wel met een superschattige baby”. Zou zo grappig geweest zijn moest je dat echt hebben geroepen 🙂

    Ik heb als kind wat moeten zagen om voor mijn twaalfde oorbellen te mogen krijgen (mijn vader vond dat belachelijk; uiteindelijk heb ik op mijn elfde mijn haar kort laten knippen in ruil voor oorbellen 😉 ), maar oorbellen als baby?? Brrr, ik vind dat er zo raar uitzien! Plus: niet elk meisje wilt oorbellen, toch? Laat ze toch gewoon de keuze, denk ik dan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s