Lol versus perfectie

Sinds september doe ik mee met de jazzband hier op de muziekschool, die verstopt gaat achter de naam “Taller de música creativa” (workshop creatieve muziek). Die groep bestaat uit drie saxofonisten, een trompettist, een contrabassist, een vioolspeler, een drummer, en twee stemmen: Laura (mijn betoverende, goedlachse partner-in-crime uit de zangles) en ik. De groep wordt geleid door David, de energieke leraar contrabas die kan zwaaien als een dirigent en pianospelen tegelijkertijd.

Verleden donderdag hadden we repetitie, en als voorbereiding op de audición van volgende week hebben we een uur aan een stuk hetzelfde nummer gerepeteerd: Hit the road, Jack.

Dus daar stonden we, op het podium, voor een lege zaal. De drummer tikte af, de saxofoons zetten in, David dreunde de akkoorden mee op de piano. En ik draaide me naar Laura, en zong:

O woman, o woman, don´t you treat me so mean.

You´re the meanest old woman that I´ve ever seen.

 

En die prachtige, vrolijke Laura grijnsde terug en repliceerde:

 

Well I guess if you say so, I´d better pack my things and go!

 

Na de vierde of vijfde keer het hele nummer doorlopen te hebben, riep Manolo vanachter zijn contrabas: “Wacht even, ik ga het opnemen!” en liep hij met zijn mobiele telefoon de zaal in.

Later die avond stuurde hij de opname door via whatsapp. Eerst klonken er een halve minuut aanwijzingen in de trant van “Nee Manolo, zet het wat verder!” en toen begon het nummer. Tijdens het luisteren naar mezelf merkte ik iets op wat ik eigenlijk al langer vermoedde, namelijk dat mijn stem eigenlijk niet zo geschikt is voor dit soort muziek. Ze is een beetje te braaf, te licht, niet rauw genoeg. Een vriend die operazanger is, heeft me eens gezegd dat ik een musicalstem heb. Ideaal voor ballades en Disneysongs, maar minder geschikt voor jazz- en soulwerk.

Maar ik hoorde nog iets anders in de muziek. Ik hoorde hoeveel plezier we hadden tijdens de opname. Ik zag weer voor me hoe Laura en ik hadden staan zwaaien en draaien op het podium, hoe we gelachen hadden en genoten, temidden van al die good vibes, omgeven door die geweldige instrumenten en enthousiaste muzikanten (die er ook wel eens compleet naast speelden, trouwens). En toen dacht ik: so what als ik geen jazzstem heb? Ik blijf gewoon lekker in die groep zingen want het is supertof. We zijn geen professionals, en godzijdank. We spelen zonder druk en zonder zorgen. En da´s de allerfijnste manier van spelen.

Daarom heet het trouwens spelen.

 

 

 

Advertenties

28 gedachtes over “Lol versus perfectie

      1. Zalig, dat wil ik wel eens horen! Hebben jullie een link of iets op youtube staan?
        Wij hebben momenteel 6 nummers, alleen covers (da´s al uitdaging genoeg voorlopig 😀 ). Wel vaak wat anders dan het origineel, een uptempo versie van Summertime bijvoorbeeld.

    1. Oef, dat fragment van mijn gsm naar de computer krijgen… Geen idee hoe dat moet! Maar met een beetje chance is er volgende donderdag iemand die het op video opneemt en via mail doorstuurt, en dan krijg je het niet alleen te horen, maar ook te zien 😉

  1. myriam dings

    Muziek is onschatbaar van waarde, een pleister op de ziel, zuurstof voor het hart, enfin, noem maar op. laat het nooit los!
    Ik wacht vol ongeduld op het fragment !

  2. Ik sta paf van de bewondering van je durf in kwetsbaarheid: om te zingen, te improviseren, te antwoorden op de improvisatie van je zangpartner en dat alles vrijwillig te herhalen bij een opname, én te analyseren dat het de moeite waard is, niet per se omdat het technisch perfect is, maar puur omdat JIJ het de moeite waard vond. En dat allemaal in een land en in een cultuur waar je niet groot werd.
    EN nog eens in de comments beloven iets online te zetten 🙂
    Neen, echt, je inspireert me om zulke spontane dingen vroeger of later ook weer te kunnen. Tot die tijd lees ik er heel graag over, want de levenslust spreekt in de woorden!

    1. Dank je, Kleine Atlas, wat een mooie opmerking! Het is iets dat ik langzaam maar zeker heb geleerd, ik kom van heel ver hoor. In het middelbaar werd ik al nerveus als ik op een van de voorste banken moest zitten, kan je je voorstellen… Misschien moet ik daar ook maar wat meer over schrijven, over die lange weg naar het loslaten van die angsten en onzekerheid. En zo heb jij mij ook weer geïnspireerd 🙂
      Neem jij maar lekker de tijd, die dingen komen wel weer. En dan sta ik op de eerste rij om te horen en zien waar jij mee naar buiten komt!

  3. Pingback: Hit the road, Jack – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s