Guide to the Spanish: Work

 

Als noorderlingen zijn we geneigd te veronderstellen dat Spanjaarden niet zo hard werken. Een volkje van praatgrage, schouderophalende levensgenieters zien we immers geen 12 uur per dag op kantoor doorbrengen.

De werkelijkheid is echter behoorlijk anders. Spanjaarden kloppen meer uren dan Belgen (zo´n 150 uur meer per jaar). Bovendien werken ze vaak op onmenselijke uren, rollen ze van de ene shift in de andere, moeten ze op hun eentje een werklast torsen waar je makkelijk 3 mensen mee bezighoudt, en worden ze daar een habbekrats voor betaald. En daar wordt zelden over geklaagd, want sinds de economische crisis (*) mag je al van geluk spreken dat je een job hebt. Het is maar hoe je geluk definieert, natuurlijk.

Mensen die om 8 uur beginnen en om 20u gedaan hebben, zijn hier geen uitzonderingen. Soms ligt dat aan het feit dat niemand naar huis durft zolang de baas nog achter zijn bureau zit, ook al zit de officiële werkdag erop en heb je niets meer te doen. Maar de grote boosdoener is de lange middagpauze, die gemakkelijk tweeënhalf uur kan duren. Want dat is de siëstatijd waaraan niet geraakt mag worden. Voor wie iets verder van huis werkt, is dat vaak compleet verloren tijd, maar dat wordt gemakshalve over het hoofd gezien. Veel mensen brengen die tijd door in een bar, pratend met vrienden of collega´s. Maar ik ken ook mensen die na de lunch gewoon weer aan het werk gaan, al worden ze voor die uren eigenlijk niet betaald.

En toch is dit niet echt een paradox. Ik heb er de laatste weken veel over nagedacht, en mijn persoonlijke conclusie  –for what it´s worth– is dat deze arbeidomstandigheden net voortkomen uit de Spaanse mentaliteit. Want aan de basis heeft het te maken met hiërarchie en een niet willen (of durven) raken aan die hiërarchie. Aan de dingen nemen zoals ze komen, omdat je toch niet de macht hebt ze te veranderen. Aan je neerleggen bij de situatie zoals ze is, in plaats van op te komen voor verandering. Hoe vaak heb ik niet iemand de schouders zien ophalen en zeggen “Och ja, dat is nu eenmaal zo”.

En wie wel verandering wil, vindt die vaak sneller (en veel beter betaald) in het buitenland.

Wie het hier wel voor elkaar heeft, zijn zij die voor de staat werken: administratief bedienden, artsen, leraars in staatsscholen, etc. Die krijgen een degelijk loon aan het eind van de maand (of toch een normaal loon, naar Belgische normen), en hebben meestal om 15u al gedaan. Geen wonder dus dat iedereen aan de oposiciones, de staatsexamens, wil meedoen. Deze worden uitgeschreven naargelang het aantal beschikbare plaatsen, wat betekent dat er sinds de crisis voor bepaalde categorieën maar amper examens geweest zijn. En wanneer er wel een examen wordt uitgeschreven, moet je soms met tweeduizend medekandidaten concurreren voor een 50-tal plaatsen. Fun.

Kortom, voor werk moet je niet naar Spanje komen. Maar dat hadden jullie vast al door.

(*) Tijdens die crisis steeg het werkeloosheidspercentage van 8 % in 2007 naar 26 % in 2013. Momenteel zitten we op 19 %. Voor jongeren onder de 25 jaar zitten we momenteel op een duizelingwekkende 44 %.

 

 

 

Advertenties

17 gedachtes over “Guide to the Spanish: Work

  1. Als het hier dertig graden is, lopen de mensen al te puffen en te jammeren. Bij jullie is dit acht maand op een jaar schering en inslag.
    Toch moeten we voorzichtig zijn met dat berekenen van gemiddelde uren dat er gewerkt wordt. Zelf werk ik heel vaak middagpauzes door om rond te raken en ik ga zelden of nooit op tijd naar huis. Hangt er een beetje van af hoe die berekeningen gebeuren…

    1. Zeker en vast. Die cijfers kunenn nooit echt kloppen, maar het geeft toch wel een beetje een idee. Wat wel een groot verschil maakt, is dat hier niet echt per week wordt vastgelegd hoeveel uren er maximaal mogen gewerkt worden, maar per jaar. De richtlijn is wel een 40-uren week, maar je kan je mensen wel meer uren laten werken per week, als die uren later in een andere week gecompenseerd worden.

  2. Dat is de reden waarom ik terug gekeerd ben naar België. Plus het feit dat werken vinden veel moeilijker is.
    Ik zag een vacature en daarvoor moest je 6 op 7 dagen werken voor 790 euro in de maand. Mijn ex werkte daar in een garage 5,5 dagen op 7 voor 1200 euro. En het was harder werken dan in België zei hij en onder slechtere omstandigheden.

    1. Absoluut. Ik ken een journalist die voltijds 900 euro per maand verdient. En die heeft een universitair diploma! De huurprijzenzijn wel ietsje lager hier, maar dan nog… Ik begrijp goed je keuze om terug te gaan, hoor.

      1. Pffff wat erg 😦 Op Fuerteventura waren de huurprijzen vergelijkbaar met hier, misschien inderdaad iets goedkoper maar zeker niet de helft goedkoper in verhouding met je loon

  3. Heel interessant, weeral bedankt om ons bij te praten. Ik hou van je genuanceerde kijk op de zaak.
    Wat ik me nog afvroeg: hoe gaat het dan met de kinderen? Kunnen de 2 ouders gaan werken? Wat met alleenstaande ouders (bestaat dat eigenlijk in Spanje?)? Is er kinderopvang tot zo laat? Hoe gaat dat dan met het ritme van kinderen, worden die niet om half negen op school verwacht?

  4. Damn, 19% is sowieso al gigantisch, laat staan die 44% bij jongeren! Ik wist dat het erg was, maar de cijfers zo zwart op wit zien staan, is desondanks even slikken. Geen wonder dat er velen vertrekken in de hoop elders iets beters te vinden…

    1. Ja, veel vreinden van mijn man zitten nu in het buitenland. Ze verdienen daar echt veel meer, en de werkomstandigheden zijn ook beter. Maar ze missen hun vrienden en familie wel, natuurlijk… ´t is niet gemakkelijk :/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s