Ontrouw (Of: less is more)

Ik las bij Odile Schmidt over een schrijfwedstrijd met als thema “Verboden vruchten”. Ideaal, dacht ik, want daar had ik een paar jaar geleden al eens een kortverhaal over geschreven. Bleek echter dat de limiet 500 woorden was, en mijn verhaal er meer dan 700 telde. Snoeien dus. Maar tijdens het snoeien zag ik dat er heel wat schortte aan de tekst. Het is dus een nuttige knipbeurt geweest. Om het helemaal op punt te krijgen, zou ik er best toch weer wat aan toevoegen, maar voor een blog lijkt de 500-woorden versie me wel lang genoeg. Dus voor wie zin heeft, hier is het kortverhaal:

Ontrouw

Van buitenaf had het een goed idee geleken. De handgeschilderde letters “Café Au Jolicoeur” op het vensterglas hadden hem het gevoel gegeven dat ze hem wenkten. Maar zodra Marcel het café binnenstapte, kwam het schuldgevoel aanrollen als een vloedgolf. Hij durfde toen echter niet op zijn voetstappen terugkeren en nam aarzelend plaats op een barkruk aan de toog.

Het café was licht en ruim. Aan een tafeltje bij het raam zaten twee jonge vrouwen samenzweerderig te praten over een onderwerp dat hen af en toe ondeugend deed giechelen. Studentes, vermoedde Marcel, ofwel oud-studiegenoten die kwamen bijkletsen. In hun ogen kon hij zien hoe opwindend het leven kon zijn, en dat sleur voor hen voorlopig slechts een woord was, geen gevoel.

Wat verderop aan de toog zat een vrouw met lange, rode krullen. Ze was elegant gekleed en zat te lezen in een boek dat ze met één hand op de toog opengeslagen hield. Ze droeg geen nagellak en voor zover Marcel kon zien ook geen lippenstift, hoewel hij dat om de een of andere reden van een vrouw als zij net verwachtte. Misschien droeg ze al genoeg rood in haar haren, bestond er een quotum voor dat soort dingen. Marcel glimlachte even. Zaken waar hij nog nooit over nagedacht had. Hij moest toegeven dat het hem plezierde er eens over na te denken. Maar het welbehagen opgewekt door deze observatie kon zijn ongemak niet verjagen.

“Wat zal het zijn?”

Hij keek betrapt op, recht in het gezicht van de barman. Het was een jonge kerel met perfect getrimde bakkebaarden.

“Een pintje,” mompelde Marcel.

En toen zag hij opeens zichzelf, in de spiegel achter de toog. Zijn gezicht rood van schaamte, zijn blik geschokt door de plotse confrontatie. Bewust een fout maken is één ding, maar jezelf ook nog eens recht in de ogen kijken terwijl je ermee bezig bent, is nog heel iets anders.

Marcel wachtte niet op het bier. Hij gooide een stuk van twee euro op de toog, en liep snel het café uit.

De daaropvolgende avond ging hij zoals vanouds naar café Den Toren. De weg naar zijn plek aan de toog werd door de eeuwige rookwalmen aan het zicht onttrokken -wat niet deerde want hij kon het traject blindelings afleggen. Zodra hij zich op zijn vertrouwde kruk had genesteld, stond er al een pint voor hem klaar. Langzaam keek hij op.

Raymond stond vlak voor hem, de dikke armen over elkaar geslagen, zodat de zeemeermin op zijn rechterarm onder de walvis op zijn linker doorzwom. Marcel prees zich gelukkig dat de tapkast tussen hen in stond.

“We hebben u gemist, gisteren,” zei Raymond vanonder zijn snor, op een toon die allerminst de gevoelswaarde van zijn woorden onderschreef.

“Ziek, moest thuisblijven,” prevelde Marcel.

“Jaja,” gromde de barman. “Ziek.”

Marcel zette het glas aan zijn lippen en liet het lauwe bier in zijn mond stromen. Met zijn ellebogen steunend op de toog probeerde hij het biljartspel van Ronny en André te volgen.

Het lukte hem van geen kanten.

 

 

 

 

Advertenties

15 gedachtes over “Ontrouw (Of: less is more)

  1. “… de dikke armen over elkaar geslagen, zodat de zeemeermin op zijn rechterarm onder de walvis op zijn linker doorzwom.” Wat een prachtig beeld is dat toch. Ik zie die man daar zo staan.
    Ik ben de vorige versie niet opnieuw gaan lezen, maar ondanks het snoeien blijft het verhaal nog even sfeervol.
    Eigenlijk zouden we dat vaker moeten doen, een oud verhaal eens goed schudden, zodat de overbodige dingen eruit vallen.

    1. Haha, dat is waar 🙂 En ook een mooi beeld, trouwens, van dat schudden en snoeien…
      Misschien moet ik mij eens aan het bundelen van al die kortverhalen zetten, met snoei,- en schudwerk incluis…
      En ja, die zin, daar ben ik zelf ook heel erg blij mee. Dat zijn van die zinnen om te koesteren 🙂

  2. Mooi verwoord dat ontrouw. Niet zelden geeft dat toch een slecht gevoel, in ieder geval achteraf, dat ontrouw zijn.

    Zo ben ik zelf een keer naar Amsterdam geweest voor een concert in de Arena. Achteraf gaf me dat een gevoel van ontrouw. Ik ben namelijk een Feyenoord-fan. Eerlijk gezegd geeft me dat nu ik het opschrijft weer een vreemd gevoel …..

  3. Wauw! Ik wilde ook voor het eerst een kortverhaal gaan schrijven, en heb zonet een eerste stukje geschreven, maar je weet nooit zeker of een ander het wel leuk zal vinden. Daarom dat ik even in WordPress wat kortverhalen wilde lezen, om te zien hoe anderen het aanpakken. Dit was het eerste en ik vind het mijne nu al niet goed meer, haha :-).

    1. Laat je niet ontmoedigen! Dit verhaal is zeker tien keer herschreven voor ik er tevreden over was… Mijn eerste versie van mijn eerste kortverhaal zou ik nooit online zetten 😉

      Blijven schrijven!

      En bedankt voor je lieve compliment 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s