Een opbeurende post over depressie

Na twee posts over migraine, vond ik het tijd voor nog eens een positieve post. Dat die dan over depressie gaat, lijkt een contradictio in terminis, maar voor beschrijvingen van platgetreden paden komen jullie hier niet lezen, toch? Dus doen we een opbeurende tekst over depressie, waar ik eigenlijk bij terecht kwam dankzij die posts over migraine, maar dat leg ik zodadelijk uit. (En volgende week doen we een enthousiast stukje over kinderarbeid ofzo.)

Op mijn achttiende ben ik steil naar beneden gekeild, daar maak ik al lang geen geheim meer van. (Ik snap trouwens niet waarom er over depressie een taboe zou moeten hangen. Iedereen die hersenen heeft, kan depressief worden. Ik vind het dus ook niet speciaal “moedig” om hierover te schrijven, alleszins niet moediger dan schrijven over teenschimmel of aambeien.)

Er zijn verschillende redenen waarom het toen zo slecht met me ging, maar daar wil ik niet over uitwijden. Wel wil ik twee zaken duidelijk maken: dat ik schrijf over 18 jaar ervaring met depressie, en dat ik uiteindelijk geleerd heb ermee om te gaan zonder medicatie. En dat is opbeurend nieuws –toch?

Voor alle duidelijkheid: depressie is geen lolletje. Je gedachten en gevoelens donderen een bodemloze put in, waar het leven van alle zin wordt ontdaan en je volledig doordrongen raakt van de overtuiging dat jouw bestaan compleet nutteloos is, en maar het best meteen aan zijn einde kan komen. Er is geen hoop. Er is geen licht. Je valt en blijft vallen. Dit om de leken onder u een kleine inkijk te geven in de duistere wereld van de depressieveling.

Ik ben nooit meer zo depressief geworden als tijdens die eerste jaren, tussen mijn achttiende en pakweg vijfentwintigste. Daarna bleven de aanvallen bij wijlen terugkomen, en langzaamaan begon ik in te zien dat dat is wat het waren: aanvallen. Ik was geen depressief persoon, ik was geen zwakkeling of psychologisch gestoord individu. Ik was niet gek. Ik had gewoon last van aanvallen van depressie. Net zoals ik aanvallen kreeg van migraine. Dat inzicht kwam er doordat ik overeenkomsten begon te ontdekken tussen depressie en migraine. De belangrijkste was dit: het ging in beide gevallen om een interne verstoring die aan mijn bewuste controle ontsnapte, en die ik als het ware moest “uitzitten”. Nadien kwam dan het evenwicht terug, en was ik weer okee.

De reden waarom dat inzicht zo lang op zich liet wachten, is naar mijn vermoeden te wijten aan het feit dat een aanval van depressie je gedachten en gevoelens verstoort. En wij zijn erg gehecht aan onze gedachten en gevoelens. Wij vereenzelvigen ons ermee. We hebben de neiging onze gedachten en gevoelens voor waar aan te nemen eenvoudigweg omdat we ze denken en voelen. Diep vanbinnen geloven wij dat wij onze gedachten en gevoelens zijn.

En dat, heb ik ondertussen geleerd, is niet helemaal waar. Wanneer ik nu een aanval van depressie krijg, kan ik afstand nemen. Ik bekijk mijn gedachten als een objectieve waarnemer, en hoe sterk ik ook van die negatieve overtuigingen doordrongen ben, hoe correct ze ook aanvoelen: ik weet dat ze niet juist zijn, maar verdraaid door de depressie. De laatste jaren is het zelfs alsof ik de hormoonspiegels voel kantelen. De foute kant op. En daarna weer de juiste kant op. En dan klaart het plots op vanbinnen en is de aanval voorbij.

En net als migraine hebben depressies een waarschuwingsfunctie: dat je beter voor jezelf moet zorgen, beter je grenzen bewaken, jezelf niet mag overladen. En net als bij migraine geldt dat je je niet mag laten meeslepen, dat er geen reden is tot paniek. It sucks, big time, maar daarna gaat het weer over. Proberen rustig te blijven en wachten tot de storm weer gaat liggen. Want de storm gaat weer liggen. En dat is toch wel opbeurend, niet?

 

 

 

Advertenties

29 gedachtes over “Een opbeurende post over depressie

    1. Bedankt!
      By the way, ik kan me voorstellen dat sommige mensen die met depressie te maken hebben (gehad) misschien zouden kunnen opperen dat ik wat te kort door de bocht ga of het te makkelijk of simplistisch voorstel, want het is natuurlijk allemaal wel wat complexer dan wat in één blogpost uitlegd kan worden. Maar mensen mogen me er altijd over schrijven -voor uitleg, steun, bedenkingen, of wat dan ook.

  1. Zo herkenbaar. Ik ben intussen (heel fier) al achttien jaar zonder medicatie. Gewoon uitzitten, zoals jij dat zegt. Maar dan moet je wel een huisarts hebben die dat ook weet. Gelukkig had ik die, toen ik nog in het gewone werkcircuit zat. En je huisgenoten moeten dat kunnen begrijpen en aanvaarden. Wat niet evident is.
    En wat ik ook, elke keer als het gebeurt, voor ogen houd: vanaf het moment dat ik ophoud met ertegen te vechten, begint het beter te gaan. Zo is het voor mij. Maar ik kan me voorstellen dat ik sommige gevallen medicatie wel nodig is.

    1. Jij bent zoals zo vaak deze laatste jaren een rots in de branding geweest voor mij, Christine. Ik denk ook dat in sommige gevallen medicatie wel aangeraden is, vooral voor noodsituaties, om je door de moeilijkste periodes te halen. Maar wat voor een onbetaalbaar medicijn is het iemand binnen briefbereik te hebben, die weet wat je doormaakt en die met hart en handen open klaarstaat om naar je te luisteren en je te steunen. Te quiero ❤

  2. Heel af en toe heb ik een zeer zeer zeer milde vorm ervan (denk ik). Gekoppeld aan een overmatige faalangst. Persoonlijk heb ik daar maar één remedie tegen. Even vluchten. En herbeginnen.
    Maar ik dank om het even wie op mijn blote knieën dat ik er van gespaard bleef. Eén van mijn beste vriendinnen had een burnout, wat een soort variant is denk ik. Serieuze materie.
    En telkens als ik hier kwam lezen (tot kort geleden that is) dacht ik, wat een opgewekte positieve meid. En dat ben je ook. Dat helpt je er door denk ik. Mooi zo. Dank je wel voor de openheid.

    1. Even vluchten en herbeginnen lijkt me een heel nuttige strategie hoor. Het feit dat je die strategie hebt, zorgt er misschien net voor dat je nooit veel dieper bent gegaan, wat super is!
      Misschien zou dat mij ook wel ten goede komen -is wel het proberen waard 🙂
      En ja, het lijkt tamelijk tegenstrijdig, maar ik ben van nature wel erg vrolijk, denk ik. Het nadeel is dat zo´n depressie daarom lang onder de radar kan blijven wegens goed weggestopt voor de buitenwereld (en soms zelfs voor mezelf), het voordeel is dat er veel positief tegengewicht op de weegschaal ligt.

      1. Dát! Hoe weinig mensen bij mij ook maar iets vermoeden, want ja “je lacht toch veel en je bent toch altijd zo vrolijk”. Tsja, dat ben ik wel, maar er is óók een heel andere kant. Die ik deels niet durf tonen, maar deels ook niet altijd voel en net blij ben met die momenten waarop dat positieve tegengewicht er is!
        Bij mij is het nog iets te vroeg om zonder medicijnen te kunnen (getest en gefaald), maar dat komt nog wel. En hoewel ik – tegen beter weten in waarschijnlijk – hoop er hierna nooit nog mee geconfronteerd te moeten worden, ik hoop dat als dat toch het geval is, dat dat dan lukt zoals bij jou!

      2. O meid, dat had ik van jou dus ook niet verwacht… Heel veel sterkte… Ik ben blij dat de medicijnen jou dus precies wel helpen. Stapje voor stapje. Als het donker wordt, mag je me altijd schrijven, soms kan dat helpen (al hangt dat natuurlijk ook af van hoe je je voelt op dat moment). Heel veel liefs ❤

  3. Het is waar. Het komt en gaat. Goed en slecht. En daarin vertrouwen hebben, is heel belangrijk.
    Veel mensen zullen hier iets aan hebben, want er zijn meer mensen met depressie, angst, enzovoort. Slechts weinigen durven er zo open over praten.

  4. Mooi geschreven, ik kijk ernaar op een gelijkaardige manier. Alleen dat afstand nemen vind ik lastig. Achteraf gaat dat, maar als je er middenin zit is het een ander verhaal. En het blijft toch een heel smerig beestje.

    1. Ik weet het, die post is wel een beetje een light-versie van hoe het er vaak echt aan toegaat. En ik heb voor een vriendin ook wel eens iets geschreven over wat je kan doen als je middenin een depressie zit, maar vaak kwam ik daar zelf niet eens toe als het gebeurde. Maar dit is wel het inzicht dat me tot hiertoe het meeste geholpen heeft.

  5. chantiesblog

    Ondanks dat dit eigenlijk een droevig onderwerp is, moest ik enorm lachen om de droge humor die je hierbij gebruikt. En tussen de regels door lees ik; een zeer krachtige en moedige vrouw! respect voor jou 🙂

  6. Ik zat vandaag op de fiets en moest weer, zoals vrij vaak, aan deze post denken. Wat ik vandaag bedacht was: ik hoop zo dat ze hem laat staan. Omdat ik vind dat het eigenlijk niet zozeer een post over depressie is als wel wat je ermee kan doen, hoeveel invloed je kan hebben op je eigen leven én toch recht kan blijven doen aan je mottig/slecht/rot (in welke gradatie dan ook) te voelen, dat niet weg te drukken maar ook niet de baas moet laten spelen.

    Zelf heb ik ook ontzettend veel last van depressieve episoden (want laten we wel zijn: het geeft enorm veel last, een langharige hond die elke dag gestofzuigd dient te worden is er niets tegen) en hoewel ik links en rechts vrij veel over gedragstherapie heb gehoord en het idee dat je je gedachten niet bent, heeft niemand het zo overtuigend en kort gezegd als jij hier doet.

    Dus ja: dat is toch wel opbeurend, dat jij een manier gevonden heb om zonder medicatie door het leven te gaan én dat deelt op zo’n mooie manier 🙂

    1. Hey, lieve Kleine Atlas,
      ik ga hem laten staan hoor, deze post. Zeker na jouw bemoedigende woorden 🙂 En ik ga er misschien nog eentje bij setten oevr medicatie en therapie (waarvan ik nog niet weet of ik die ga laten staan of niet, maar dat zien we dan wel.)
      Wat een schitterend beeld trouwens, dat van die langharige hond -dat klopt helemaal. Het is zo vermoeiend, altijd weer die gevechten aangaan. Maar wat me wel helpt is de wetenschap dat er mensen zijn die het begrijpen. Dat is toch altijd weer een grote hulp. Ik hoop dat ik dat ook een beetje voor jou kan zijn. ❤

  7. Pingback: Sheldon Cooper en de migraine-vaardigheden – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s