Over pillen, therapie en de supermarkt

Ik ga nu al vier jaar naar dezelfde supermarkt, en telkens ik afreken, moet ik doorheen dezelfde conversatie:

Kassier(ster): “Hebt u een klantenkaart?”

Ik: “nee.”

Kassier(ster): “Wilt u een klantenkaart?”

Ik: “Nee, dank u.”

Af en toe komt er variatie op het thema door een kassierster die een beetje blijft aandringen, of door mezelf, wanneer ik de nood voel nog maar eens uit te leggen dat de hippiekronkels die achter het weigeren van een klantenkaart schuilgaan eigenlijk niet zo vreemd zijn (dat ik het geen gezellig idee vindt dat er aan de hand van mijn aankopen kan uitgerekend worden wanneer ik mijn maandstonden heb, om maar iets te noemen -al is dat niet het voorbeeld dat ik dan geef).

Wanneer ik naar de psychiater moet (waar ik sinds de crash van vorig jaar om de zoveel maanden verwacht wordt voor een sessie van 10 minuten (*)) voltrekt zich ongeveer hetzelfde ritueel:

Psychiater: “Wil je nog steeds geen medicatie?”

Ik: “Nee.”

Psychiater: “Het is natuurlijk je eigen keuze, maar er zijn medicijnen die je echt goed kunnen helpen.”

Ik: “Dat weet ik wel, maar toch, nee. Sorry.”

Psychiater: “Je hoeft je niet te verontschuldigen, voor mij moet je het niet doen. Maar ben je er zeker van? Deze medicijnen worden heel grondig getest. Ik vind het gewoon jammer voor jou dat je waarschijnlijk beter af zou zijn moest je ze nemen, en dat je het toch niet wil proberen. Zou je het toch niet overwegen?”

Ik: “Nee. Echt niet. Nee.”

Er zijn drie redenen waarom ik weiger psychofarmaca te nemen, al besef ik dat ze mijn leven op bepaalde vlakken wel gemakkelijker zouden kunnen maken. Dit zijn die redenen:

  1. Ik vertrouw ze niet.
  2. Ik heb er slechte ervaringen mee (dat was meer dan tien jaar geleden, maar toch).
  3. Het is nooit duidelijk geweest of ze drempelverlagend werkten voor migraine-aanvallen, maar aangezien het om chemische producten gaat, is de kans erg groot. En alles wat maar de geringste kans geeft op aura-migraine, mijd ik als de pest (**).

Moest ik alleen die eerste twee redenen op mijn lijstje hebben staan, dan slikte ik waarschijnlijk al lang mijn dagelijkse dosis. Want zo heroïsch-principieel ben ik nu ook weer niet, daar maak ik mij geen illusies over. Maar die migraines zijn zo´n efficiënt afschrikmiddel dat ik me met weinig anders zal drogeren dan met paracetamol en ibuprofen. Al is het niet makkelijk koppig te blijven weigeren, en paradoxaal genoeg kom ik daardoor altijd tamelijk depressief buiten bij de psychiater.

Nu is dit geen blogpost over wat er beter is, medicatie of therapie. Dit is een post over hoe makkelijk het is aan medicatie te geraken, terwijl het bere-moeilijk is om therapie te krijgen. Want dat is dus wat ik wil proberen: therapie. Lees even mee hoe die queeste tot hiertoe verlopen is:

Tijdens mijn eerste sessie met toffe psychiater 1 vroeg ik om therapeutische hulp, en hij had me op de lijst gezet voor een afspraak met de psycholoog.

Ze zouden bellen.

Ze belden niet.

Na 3 maanden vroeg ik aan de balie waarom ik niet opgebeld was, en toen zeiden ze me dat psychiater 1 (die toen reeds vervangen was door psychiater 2) stelselmatig alle patiënten naar de psycholoog verwezen had, en dat ze sinds zijn vervanging alleen de “zware gevallen” een afspraak bij de psycholoog gegeven hadden. Ik was dus gewoon van de lijst gehaald.

Psychiater 2 zorgde ervoor dat ik weer op de lijst terecht kwam.

Drie maanden later werd ik gebeld en kreeg een afspraak voor over twee maanden. Een maandag om 9 uur ´s morgens. Toen ik die maandag aankwam, zeiden ze dat ik een afspraak had om 13u, en dat er iemand anders een afspraak had om 9u. Ik zei: “Nee, ze hebben mij heel duidelijk gezegd dat het om 9u was.” Om 13u kon ik niet, want dan moest ik werken. Dus pech, weer geen afspraak.

Ze zouden me bellen. Ik miste het telefoontje. Ben dan maar weer langs de balie gegaan.

Balie-mevrouw: “Ik heb je keivaak gebeld. Je hebt een afspraak op 12 april.”

Ik: “Op 12 april ben ik in België. Dat ligt al vast sinds november.”

Balie-mevrouw: “Tja, dan zal ik je een andere afspraak moeten geven. Ik zal je bellen.”

Ik: “Kunt u dat niet gewoon nu doen?”

Balie-mevrouw: “Nee. Ik zal je bellen.”

Op zo´n momenten is het toch moeilijk om daar geen samenzwering van de farmaceutische industrie achter te zoeken. Maar dan kan je nog paranoïde genoemd worden op de koop toe, en daar zijn dan weer andere pillen voor.

 

 

(*) Dit is niet de psychiater die ik tijdens de eerste sessie had en die me zoveel hoop en moed gaf. Die was de tweede keer dat ik ging al vervangen door iemand anders.

 

(**) Voor wie dit kleinzerig zou vinden: ik kan best wel tegen een stootje, hoor. Maar met de hand op het hart: ik zou liever weer een bevalling zonder epidurale ondergaan dan een aanval van aura-migraine.

 

 

 

Advertenties

34 gedachtes over “Over pillen, therapie en de supermarkt

    1. Bedankt, Sandra. Inderdaad jammer he… En ik bedacht me ook dat mensen die bij de psychiater terecht komen per definitie toch niet zo stevig in hun schoenen staan, en dan is “nee” zeggen extra moeilijk.

  1. Ik verdenk de farmaceutische industrie. In veel gevallen doet ze echt goede dingen, maar in minstens evenveel gevallen is er een betere weg dan die van het pilletje.
    Ik begrijp en respecteer jouw keuze volledig. Je angst evenzeer, die niets te maken heeft met kleinzerigheid. Lieve groet en een hart onder de riem ❤

  2. Herkenbaar! Klantenkaarten weiger ik ook altijd, al ben ik niet altijd even sterk in het Nee-zeggen maar dan gooi de formulieren gewoon weg.

    Ik heb het ook niet voor chemische medicatie die op de hersenen werken.

    1. Blij te horen dat ik niet de enige hippie ben 😉
      Ik weet niet meer hoe het in België zit, maar als je hier een klantenkaart wil, moet je het nummer van je identiteitskaart opgeven. Ik gruw er altijd van hoe makkelijk Spanjaarden dat nummer geven. Niemand lijkt daar bij stil te staan.

  3. Wat jammer dat het bij jou zo moeilijk is om bij een psycholoog te geraken, wat een kafkaiaanse toestanden zeg. Hier was het verrassend makkelijk om een psycholoog te vinden, zij het wel bij een privepraktijk. Therapie helpt mij, ik hoop dat dat bij jou ook het geval zal zijn eens je eindelijk kan starten!
    Ik snap je weigering om medicatie te nemen, zeker als je weet dat je lichaam erg sterk kan reageren op bepaalde stoffen. Als.je liever bevalt zonder pijnstilling dan dat soort hoofdpijn te krijgen, dan is medicatie dat risico niet waard zolang je nog alternatieven kunt proberen. Ik duim dan ook dat je gebeld wordt voor een afspraak in de heel nabije toekomst!

    1. Ik zou hier ook wel privé bij een psycholoog terecht kunnen, maar dat kost dan 50 euro per uur, en daarmee kan ik me een hele therapie niet permitteren. Heb een half jaar geleden wel een afspraak gemaakt om het toch te proberen, toch minstens een eerste afspraak, maar toen ik op het afgesproken uur aan de praktijk kwam, deed er niemand open. En daarmee was al mijn moed opgebruikt. Dus nu is het wachten he…

      1. Dat kan ik me voorstellen. Ik betaal 75 euro voor een uur, wat vreselijk duur is. Maar ik kom gelukkig toe met één keer per maand, zo lukt dat nog wel. Succes ermee!

      1. Jammer he :/
        Dat zou toch wat hoger op de politieke agenda mogen. Er kan zoveel voorkomen worden als mensen makkelijker en sneller naar een (goeie) psycholoog zouden kunnen gaan.

  4. Ik lees dit en mijn eerste bedenking als “productieman” is : ik denk niet dat het een conspirancy is van de farma-industry. Ik denk dat de “productiecapaciteit” van de psychiaters (mogelijks door beperkter rendement) stukken lager ligt dan dat van de pillekes. Maw het tweede is stukken “kostefficiënter” dan het eerste.

  5. Tina

    Wow, ik vond het 1st heel normaal, want ben ook tegen pillen, maar toen ik las dat het erger is dan bevallen zonder epidurale stond ik toch wel paf! Niet normaal!

    1. Mijn bevalling heeft wel maar 5 uur geduurd, dus lang niet zo erg als die van u hoor 😉
      En de pijn kan ik wel verdragen, ´t Zijn die gevoelsstoornissen en tijdelijke blindheid die zo eng zijn. Dan heb ik liever gewoon veel pijn :p

  6. Wat dingen die bij me opkomen:

    1. jeej, weer een post! Wat denk je toch altijd alles goed door, ik lees hier heel graag.

    2. In België wordt het ook steeds gebruikelijk je identiteitskaart(nr) te geven in ruil voor een klantenkaart. Ergste is dat ik soms niet eens neen durf te zeggen. Absurd hé. Ik deel je zorg en vind het bvb. vreemd dat id en SIS-kaart tegenwoordig op dezelfde kaart staan. Het bevalt me weinig.

    3. In mijn ervaring hebben psychiaters en psychologen een totaal andere aanpak. Een psychiater is een arts en kijkt naar wat een depressief lichaam doet. Welke stoffen ontbreken en wat kan helpen om de voorraad terug op te krikken? Nog simpeler: wat is het probleem en wat de oplossing? Een psycholoog is voor mij iemand uit de humane wetenschappen. Hij graaft: WAAROM is er een probleem? Waarom DIT? Waarom NU? Het is een heel andere vorm van herstel.
    Ik denk dat de gemiddelde psychiater geen geheim programma heeft, wel in heel andere dingen gelooft.

    Dat je geen deftige hulp krijgt is rot, echt rot. Ik kan me zo boos maken op de beslissingen van regeringen. Ik zeg altijd tegen mensen: ‘ga aub nu naar de psycholoog, nu je er nog raakt.’ Waarmee ik bedoel: laat het niet aanslepen zoals ik deed, toen ik me letterlijk tot het centrum moest slepen en het vaak het enige was wat me lukt op een week tijd. Een regering zou moeten beseffen dat het alleen al economisch dom is mensen de nodige hulp te ontzeggen: een psychiater kost veel meer dan een psycholoog, medicijnen ook en we zwijgen maar over een opname en alles.

    4. Er ZIJN bijwerkingen aan pillen. Over migraine weet ik niets, maar ik kan wel zeggen dat ik al twee dagen hoofdpijn heb en me pas vandaag realiseerde waarom: ik heb 2 dagen per ongeluk 50 ipv 25 gr Setraline genomen. Sertraline is, voor zover ik kan inschatten (nog iets: psychiaters leggen zelden wat uit, je moet als patiënt veel maar zelf proberen te achterhalen) absoluut niet het zwaarste antidepressivum. En de dosis is echt heel laag. Maar zelfs zo’n kleine verandering doet mijn lichaam dus al hevig reageren.
    De belangrijkste bijwerking voor mij is dat het afvlakt: ik ben minder ongelukkig maar niet per gelukkiger. Alles wordt wat minder intens. Nu ik op 25 mg zit, heb ik het gevoel dat ik mijn leven terugheb, maar ik mis zonder twijfel nog altijd dingen.

    PS wat die eerste psychiater die van ‘es tu derecho, om gelukkig te zijn?’. Ik denk dat ik door dat zinnetje hier ben blijven lezen 🙂 Ik moet er vaak aan denken.

    1. Ja, dat was inderdaad die schitterende uitspraak van psychiater 1! Ik weet niet waar hij naartoe is, ´t is echt zo jammer dat die niet is gebleven. Psychiater 2 is een jonge gast die inderdaad voor zover ik kan inschatten geschoold is zoals jij aangeeft. Ik hoop wel dat er wat overleg is tussen psychiaters en psychologen, aangezien ze in hetzelfde centrum zitten, maar eigenlijk kan ik het me niet goed voorstellen, dat ze over patiënten zouden praten. Je gaat naar je afspraak, dan kijken ze even naar je dossier, and that´s it, vrees ik.

      Wat bijwerkingen betreft: alle zware bijwerkingen waar ik van afgezien heb, daarvan heb ik zelf moeten ontdekken dat ze aan de medicatie lagen, en daar had niemand me voor gewaarschuwd. Erger nog, zowel neuroloog als psychiater hebben mij al gezegd: “Jamaar, ge moet de bijsluiter niet lezen” (!!!)
      *diepe zucht*

  7. Ik heb op zich niets tegen pillen (ah ja, ik neem ze zelf…), maar ik word horendol van het idee dat alleen die pillen het wel zullen oplossen. Niet dus he, in combinatie met therapie, ja, dan kan het helpen. Maar gewoon een pilletje en het komt wel in orde? Hoe dan net?

    In jouw geval snap ik perfect dat je liever geen AD neemt: die migraines klinken zo vreselijk dat het niet meer dan logisch is dat je alles wilt vermijden dat er eventueel toe kan leiden. In mijn geval is het zo dat ik geen “slechte” bijwerkingen merk (behalve die ene keer dat ik ze vergat te nemen en met een duizelig gevoel rondliep, hoofdpijn kreeg en vreselijk levendige nachtmerries… héél vies), maar wel “goede”: het zorgt er niet voor dat ik gelukkiger ben, maar – zoals Kleine atlas ook al schrijft – wel minder ongelukkig. Het zorgt ervoor dat de diepste dalen zachte valleitjes worden: i.p.v. niets meer gedaan te krijgen behalve wenen en nog meer wenen, voel ik mij nu soms nog heel slecht, maar ik kan het beter plaatsen en ga er niet meteen volledig onderdoor. En dus is het, vind ik, in mijn geval wel een goed idee om ze te nemen. Toen ik mijn psychiater vertelde dat ik wilde proberen zonder, zei hij direct dat ik dat mocht proberen als ik dat zo aanvoelde (en gaf hij mij uitleg over de bijwerkingen die ik tijdens het stoppen zou voelen). Achteraf bleek ik heel snel terug die diepe dalen te hebben en heb ik het dus terug opgestart. Maar dat was wel allemaal mijn beslissing, in overleg met de psy, i.p.v. hij die mij iets oplegde en dat maakt een gigantisch verschil natuurlijk.

    Tegelijk: de reden dat we twee weken geleden halsoverkop naar België vertrokken zijn voor mijn grootmoeder, was dat ze duidelijk aangaf dat ze haar einde naderde en iedereen nog eens wilde zien. Bleek achteraf dat dat grotendeels lag aan het feit dat ze haar in het ziekenhuis AD gegeven hadden, omdat ze “aangaf naar huis te willen gaan”. Ik moet mij nog altijd inhouden om daar niet gigantisch kwaad om te worden, want wtf, wilt iedereen niet naar huis als hij/zij in het ziekenhuis ligt? En een oudere mens met een zware longontsteking (in de verste verte niets psychologisch dus), die geef je toch niet zomaar zo’n medicatie zonder verdere opvolging? Ze reageerde daar dus zodanig sterk op dat ze begon te hallucineren en dacht dat ze ging sterven (neemt niet weg dat ik uiteindelijk wel blij was daar te zijn, want die longontsteking heeft haar zodanig uitgeput, dat ze wel hulp kon gebruiken, maar bon, voor haar was dat – zacht uitgedrukt – absoluut geen aangename ervaring en ik was ook liever “gewoon” naar België gegaan i.p.v. in een – achteraf bekeken onnodige – paniek).

    In alle geval, want ik ben hier een half boek aan het schrijven 😉 ik hoop dat je snel terecht kan bij een psycholoog, dat die effectief luistert naar je redenen waarom je geen AD wilt én beseft dat AD geen wonder-, maar enkel een hulpmiddel is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s