Ondertussen in Vlaanderen: alles onder controle (1)

Zoals je geen twee keer in dezelfde rivier kan stappen, kan je als ex-patroit niet terugkeren naar je land van herkomst.

Bij elke terugreis naar Vlaanderen komt er iets op mijn pad wat me uit evenwicht brengt: een afgeschaft perron, een betaalautomaat bij de bakker, een verandering in het straatbeeld (*). Soms zijn het details die anderen amper opvallen, maar voor mij zijn het knipperende neon-signalen. Hun boodschap:  je kan nooit meer terug naar het Vlaanderen van 2008. Panta rhei. Of je dat nu leuk vindt of niet.

Tijdens mijn laatste bezoekje was het weer zover. En ik zie het zelden aankomen, want het gebeurt meestal in zeer banale situaties. Zo stapte ik nietsvermoedend het postkantoor van Leuven binnen om twee postzegels te kopen. Maar ik had natuurlijk beter moeten weten, want Belgische postkantoren zijn de testlabo´s van het Geheim Ministerie der Belgische Treiterijen. Sinds ze een derde van de postkantoren in supermarkten hebben verstopt en een ander derde onder paddestoelen, kan zoiets eenvoudigs als een brief versturen een hele onderneming worden.

Desondanks was ik voorbarig op het gemak gesteld door de observatie dat het postkantoor in Leuven simpelweg nog bestond, en wandelde naar binnen. Van de drie bemande loketten was er één vrij, en er stonden geen andere klanten te wachten. Ik hield echter even halt, want boven de twee bezette loketten hing een pancarte met daarop “particulieren”, terwijl er boven het vrije loket “ondernemers” stond. Ondanks het feit dat ik mezelf als een tamelijk ondernemend persoon beschouw, daagde het besef dat ik in deze context onder “particulieren” geklasseerd diende te worden. (Vraag: dien ik geklasseerd te worden? In een postkantoor? Is dat niet wat ze daar met brieven horen te doen in plaats van met mensen?)

Maar soit. Ik vatte moed en begaf me naar het vrije loket. Daarachter zat een magere man met een rond brilletje.

“Goeiedag,” sprak ik opgewekt. “Twee postzegels vor het buitenland alstublieft.”

De man keek me aan.

“U moet een nummer nemen,” zei hij.

“Excuseer?” vroeg ik.

“U moet een nummer nemen,” herhaalde hij, en wees langs mij heen.

Ik draaide me om en zag een paal met knoppen.

“Maar er is niemand anders,” sputterde ik tegen.

“Toch moet u een nummer nemen,” zei de man weer. Je kon zien dat hij trots was op zijn geduldige ingesteldheid.

Dus liep ik drie stappen terug naar die paal, drukte op een knop (daarbij moest ik kiezen tussen “particulieren” en “ondernemers” –dus nu was het officieel, ik was geen ondernemer) en nam het ticketje dat eruit tevoorschijn kwam. Nummer 96. Op dat ogenblik drukte de man achter het vrije loket ook op een knop, en op een bord boven de loketten (**) kwam het nummer 96 tevoorschijn.

Ik stapte weer op de man af, gaf hem het ticketje en zei “Twee postzegels naar het buitenland, alstublieft”, met een grijns die zowel bevreemding als amusement moet uitgedrukt hebben.

De loketbediende beantwoordde die grijns met de blik van een pater die het gewend is met wilden uit de brousse te werken. En net toen ik dacht dat we nu in veilige wateren waren, vroeg hij: “Wilt u er geen vijf? Dat komt goedkoper uit.”

Met grote ogen keek ik hem aan. Sinds wanneer waren postzegels goedkoper per vijf? Dit was geen postkantoor in een supermarkt, dit was een supermarkt in een postkantoor.

“Nee, dank u,” zei ik beleefd. “Twee alstublieft.”

“Maar zo komen ze per stuk goedkoper uit,” zei de bediende.

“Ik heb er maar twee nodig,” legde ik uit. “Ik zou die overige niet gebruiken, want ik woon hier niet.”

Op dat moment raakten we gevaarlijk dicht aan de bodem van zijn geduld.

“Jah,” zei hij kribbig, “dat kan ik niet weten, hé.”

Uiteraard niet, dacht ik bij mezelf. Daarom leg ik het u uit.

Ik heb er nog altijd spijt van dat ik dat laatste niet luidop gezegd heb.

Maar dan was ik waarschijnlijk nooit aan mijn twee postzegels geraakt.

Wat ben ik blij met ons postkantoor in Rafelbunyol, waar je in plaats van een ticketje te nemen gewoonweg aan de mevrouwen achter het loket vraagt hoe het met hun kroost is gesteld, waarna ze je vragen hoe het met je dochter gaat. Bij Correos maakt het vooralsnog geen bal uit of je particulier dan wel ondernemer bent. Maar in Vlaanderen moeten ze alles op papier hebben. Het was mede om die reden dat ik in 2005 mijn laatstejaarsstage anywhere but in Belgium wou doen. Ik was al die paperasserij zo beu, en ik had nog niet eens mijn diploma. Waar ik in België drie lesvoorbereidingen moest maken voor één les van 50 minuten, werd ik in Belfast losgelaten in de klas en men zag dat het goed was.

Wat een heerlijk gevoel gaf dat.

Want het tegenovergestelde van controle is vertrouwen. En daar kunnen we in Vlaanderen, naar mijn gevoel alleszins, toch wel een beetje meer van gebruiken.

 

 

(*) Die markthal op het Emile Braunplein in Gent, daar ben ik twee dagen niet goed van geweest.

(**) Waarschijnlijk had ik dat bord niet eerder opgemerkt omdat ik toen zo verzonken was in de filosofische kwestie of ik mezelf “ondernemend” dan wel “particulier” zou moeten noemen.

Advertenties

47 gedachtes over “Ondertussen in Vlaanderen: alles onder controle (1)

  1. Myriam Dings

    ‘testlabo´s van het Geheim Ministerie der Belgische Treiterijen’ – ik zou het echt niet beter kunnen verwoorden…
    Maar daar komt nog bij: ‘Wat we zelf doen , doen we béter!’ Jawel dus!!

    1. Misschien is het dan wel net door dat soort “ticketjestoestanden” en “per 5 goedkoper” dat ze winst maken…? Maar toch liever wat minder winst en de mensen wat meer gerust laten, denk ik dan.

  2. Ik lach groen. Het is te gek voor woorden en schrijnend tegelijk. In ons postkantoor vraagt de bediende steevast hetzelfde. Als je 2 zegels vraagt, zijn 5 goedkoper. Als je er 5 wil, raadt hij aan 10 te kopen. Ik denk dat die mannen van de post een ander rekenstelsel geleerd hebben. 😊

  3. Jan Verbiest

    Ik had zowat dezelfde ervaring enkele jaren geleden in Kapellen: geen wachtende voor mij, ik ga recht naar het loket: meneer, ge moet een nummer nemen. Zo waarom, er is hier niemand. Dat moet zo voor de statistiek meneer. OK, ik neem een nummer, alles voor de statistiek.
    De volgende keer neem ik 2 nummers, ik kom bij het loket, en geef de dame mijn 2 nummertjes: ziezo, ik heb 2 nummertjes genomen, dat is goed voor uw statistiek Ze kon er niet mee lachen (humor mag wellicht ook niet achter het loket).
    In La Roche is nog geen nummertjeszuil, maar één loket, waarachter meestal een vriendelijke dame met duidelijk Afrikaanse voorouders. Zij mag nog wel lachen met mijn flauwe opmerkingen. Maar het kantoor staat te koop, en verhuisd binnenkort. Ben benieuwd of op de nieuwe lokatie alles bij het oude zal blijven of de moderniteit van statistieken en werktiming ook zal toeslaan?

  4. Tina

    Verschrikkelijk hé, dat bureaucratische België! Hebben wij ook heel veel moeite mee, zeker nadat we een jaar op reis waren geweest… Nadien besef je nog meer wat een regelneukers Belgen zijn. En dan schrikken ze ervan dat de helft van de Vlamingen schrik heeft voor een burn-out… als ge meer met paperassen moet bezig zijn dan met de hoofdtaak in uw job!

  5. Terugkeren en in enkele maanden tijd meer administratie moeten doorworstelen dan in 14 maanden in Ierland. Pas na 6 maanden was het laatste terugkeerpapierwerk gedaan. Wij dachten vorig jaar dat we konden klagen omdat veel diensten enkel telefonisch beschikbaar zijn, we schrokken nogal toen alle administratieve rompslomp hier er weer bij kwam. Gek hoe snel en volledig we dat vergeten waren…
    Courage met je cultuurshocken, je bent in een absurd land 😉

  6. O, ik wist niet dat jij soms nog naar België terugkwam (hoewel dat uiteraard zeer logisch is). Tijd voor een koffie ergens volgende keer? Ik beloof je dat ze in Brussel absoluut nog niet in die fase zitten dat alles zo onder controle is dat er statistieken opgemaakt kunnen worden a.h.v. tickets. Hoewel. Maar in dat geval garandeer ik je dat het systeem dagelijks in alle denkbare varianten met de voeten getreden wordt 🙂

    1. Da´s een hele geruststelling, haha 🙂
      Ik had heel graag eens met jou afgesproken, maar we hadden nogal een drukke agenda (met mijn dochter overgevlogen voor familie,- en babybezoekjes). Maar je uitnodiging neem ik graag aan! Bij de volgende overtocht zal ik het je goed op voorhand laten weten, en dan kunnen we eens afspreken 🙂

    1. O yes… You can take the girl out of Flanders, but you can´t take Flanders out of the girl 😉
      (En ik zou evengoed België kunnen zeggen hoor, ik kies dat eigenlijk naargelang wat er beter in de titel past 😀 )

      1. Ja, qua identiteit hebben we in België wel veel keuze 😉 Misschien is het meest realistische wel een gelaagde identiteit (zoals dat ergens in een boek van -ik denk- James Joyce staat) iets in de trant van : Antwerpenaar, Vlaming, Belg, Europeaan, wereldburger, mens,… En dan in mijn en jouw geval er nog een paar andere nationaliteiten erbij 🙂

  7. ToevalligeBezoeker

    Veel mensen voelen zich goed in hun vel in ons systeem. Iedereen is anders, en het leven in andere, al dan niet meer ontspannen culturen is daarom niet beter. Bizar dat expats dezelfde denkfouten maken als de kleinburgelijken waar ze zo van gruwen, maar dan omgekeerd. Ooit besef je nog wel dat het hier nog zo slecht niet was, en hopelijk voor jou niet te laat. Wel leuk geschreven, overigens.

    1. Ik begrijp je standpunt, maar ik ben het niet met je eens. Ik weet dat er hier ook veel zaken mankeren, ik zal echt niet de laatste zijn om te klagen over wat er in Spanje allemaal nog beter kan 😉 En ik geloof ook wel dat veel mensen zich goed voelen in het Belgisch systeem, maar het is ook wel zo dat de cijfers voor depressie, burn-out etc. in België erg hoog liggen. En dat er zeer veel kinderen en jongeren zijn met psychologische problemen. En dat is niet allemaal per ongeluk, dat heeft echt wel een oorzaak. En cultuur en mentaliteit hebben daar volgens mij zeer veel mee te maken.

  8. HIlde

    Ik ging eens met een aangetekende zending naar de post. Er wordt dan een postzegel en een speciale dure sticker op je brief gekleefd. Aan het loket vroeg de bediende mij of ik een postzegel meegebracht had van thuis. Ik onnozel kijken. Ja zegt de loketbediende, anders moet je een kladje van 10 kopen of extra betalen als je slechts 1 postzegel laat kleven.

  9. Haha, heerlijk absurd verhaal!
    En zo waar wat je in je eerste zin schrijft! Zelfs nu na “amper” drie jaar heb ik dat al: dingen die ineens veranderd zijn, terwijl ze in mijn hoofd zijn blijven stilstaan. Zo logisch en zo raar tegelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s