Op vriendelijke wijze mensen weren in minder dan vijf woorden.

Ik vind het niet tof als er mensen aan mijn voordeur komen om mij iets aan te smeren. Als ik thuis ben, wil ik met rust gelaten worden. Gisteren zat ik op de wc toen de getuigen van Jehova langskwamen; daarstraks stond ik op het punt een onwillige printer door het raam te smijten toen er iemand kwam aanbellen om te vragen of ik een alarmsysteem wou kopen. Gelukkig heb ik doorheen de jaren geleerd hoe ik deze onderbrekingen zo snel mogelijk kan afhandelen. Slechts één zinnetje heb ik daarvoor nodig.

In het geval van Jehova-getuigen, bijbelgroepen of een ander soort religieuze passanten, kijk ik hen liefdevol aan en zeg: “Soy budista.” Dat werkt echt schitterend. (*) Ze kijken dan meestal even een beetje verward, komen daarna verbazend snel en geheel op eigen kracht tot de conclusie dat er niets aan te doen valt, en vervolgen waardig hun weg.

In het geval van daarjuist, met de man die alarmsystemen verkocht, trok ik tamelijk verwilderd de voordeur open: mijn haar naar alle kanten en een blik in mijn ogen waarin de woestheid brandde van mijn recente confrontatie met een weerbarstig wifi-systeem. (Als er iets is wat mij binnen de twee minuten tegen het plafond kan doen gaan, dan zijn het computers. Ik heb een engelengeduld met mechanische apparaten, maar onwillige electronica: o wee.) Dat hielp wel, denk ik. Terwijl hij me vroeg of ik een alarmsysteem voor ons huis wou overwegen, zag ik hem al denken: dit wil een inbreker ´s nachts niet tegenkomen. Toen ik daar nog eens “¡Tenemos un perro!” (wij hebben een hond) bovenop gooide, had ook hij geen enkel duwtje in de rug meer nodig om meteen naar de volgende voordeur te trekken.

In alle andere gevallen waar ik niet meteen iets concreets kan verzinnen (mensen van verzekeringsmaatschappijen, boekenclubs, banken, etc.), gebruik ik dit ene zinnetje: “I´m so sorry, my Spanish is very bad.” (**) De dapperen onder hen proberen dan nog even weerstand te bieden met een paar woorden Engels, maar tot hiertoe heeft iedereen het binnen de tien seconden opgegeven.

Et voilà. Zo regelt men dat.

 

(*) Ik heb mezelf er wel van moeten overtuigen dat het geoorloofd is dit te verkondigen, omdat ik wel iets van boeddhisme afweet en een Boeddha in mijn badkamer heb staan. Maar hoe het op mijn karma gaat wegen, weet ik niet.

 

(**) Stout, stout, stout. Ik weet het.

 

 

 

 

Advertenties

15 gedachtes over “Op vriendelijke wijze mensen weren in minder dan vijf woorden.

  1. Geweldig herkenbaar :-). In onze buurt loopt het de spuigaten uit. Elk weekend bellen er mensen aan om geld in te zamelen voor een schoolreis, de basketbalclub, de scouts, … Ik steun graag een plaatselijke vereniging, maar als er zo drie op een dag passeren is mijn grens ook bereikt.

  2. Hahaha, dat trucje heb ik ook al toegepast, zij het dan dat ik in gebrekkig Duits uitleg dat “ich kein Deutsch” 😉 Al pakt het niet altijd, omdat ik mij moet voordoen als iemand die enkel Nederlands spreekt (want ja, zowel Engels als Frans spreken de meesten hier ook – min of meer) en dat is niet zo geloofwaardig blijkbaar 🙂
    Bij Jehova’s hangt het er van af of ik zin heb om te discussiëren 🙂 Al moet ik zeggen dat er hier in Zwitserland bijna nooit aan de deur gebeld wordt; het gebeurt eerder dat je op straat wordt aangesproken. Het merendeel van die gesprekken gaat bovendien over het verzamelen van handtekeningen voor referenda en die kan ik gewoon in het Duits aanspreken, want, of ik in het thema geïnteresseerd ben of niet, als buitenlander mag ik dat sowieso niet ondertekenen.

    1. Ja, dat is wel het probleem aan wonen in een land met degelijk taalonderwijs 😉 Ik weet niet waar je vandaan komt, maar misschien kan een litanie in het dialect helpen? West-Vlaams lijkt me daar bijvoorbeeld zeer geschikt voor!

      1. Ik ben van de streek rond Aalst, maar spreek geen dialect. Wat niet wegneemt dat ik de volgende keer mijn beste fake West-Vlaams ga bovenhalen en het zo eens ga proberen 😉

  3. Mijn moeder deed het anders. Ze was de voortuin aan het wieden in haar smerigste plunje en zei tegen de getuigen die de oprit opwandelden ‘doe geen moeite om te bellen aan de voordeur want meneer en madam zijn niet thuis…’ De getuigen van Jehovah gingen zonder enige discussie weer verder op pad…

  4. Leuk geschreven, ik heb echt gelachen om je verhaal!
    En ook herkenbaar overigens; doodmoe werd ik er van tot ik de ‘Nee, géén colportage’ sticker leerde kennen en op heb geplakt. Nu ruim een jaar hangt het bij m’n voordeur en ik heb nooit meer iemand met verkooppraatjes aan m’n deur 🙂

  5. Pingback: Antwoord 1: Een rondleiding door de blog – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s