Regels

Zeer inspirerende posts over regels gelezen (hier en hier), en aangezien dat iets is wat ik ook al een tijdje van plan was, spring ik maar eens mee op de kar. Al was mijn uitgangspunt aanvankelijk hoe blij ik altijd ben als ik mijn regels doorkrijg, aangezien dat betekent dat de komende negen maanden mijn nachtrust relatief gewaarborgd is. Maar dat is dus niet het soort regels waar het in die andere blogs over gaat, en ook niet waar ik het hier over ga hebben, wees gerust.

Ik heb erover zitten nadenken, welke regels er gelden hier in huis, en in mijn hoofd. En ik ben tot de conclusie gekomen dat ik sinds die verhuis naar Spanje negen jaar geleden zeer, zeer, zeer veel regels overboord heb gegooid /moeten gooien. Want alles wat thuis in het Belgenlandje zo vanzelfsprekend was, bleek dat hier dus niet te zijn. Echt de meest basic dingen. Bijvoorbeeld:

  • drie maaltijden per dag: ontbijt, middagmaal, avondmaal (nee hoor, vijf keer eten per dag)
  • op het openbaar vervoer moet ge zachtjes praten (haha, komaan gij)
  • kleine kinderen moeten voor tien uur in bed  (als ze moe zijn vallen ze vanzelf wel in slaap)
  • werk moet altijd perfect afgeleverd worden (wees maar gewoon blij dat het af is)
  • werk moet altijd op tijd afgeleverd worden (morgen is er nog een dag)
  • ongeveer 15 centimeter personal space (en het menselijk contact dan?)
  • ´s nachts op straat stil zijn (wie wil slapen moet maar oorstopkes indoen)
  • ge moet uzelf leren redden (jamaar, waar zijn uw familie / vrienden / buren / de kapster / de ouders van de vriendjes van uw dochter / de madam van de papelería en haar man/… dan voor?)
  • ge moet werk hebben (allez jong, bijna niemand heeft hier werk. als ge maar eten hebt.)

Als er in je omgeving dag in dag uit getornd wordt aan wat voor jou basisregels zijn, dan gaat algauw je hele vitrinekast vol opgeblonken normen en waarden tegen de grond. En dan pluk je van tussen de scherven die regels die echt het meest waardevol zijn en die de val hebben overleefd. Vriendelijk zijn voor anderen. Helpen als je kan. Grenzen stellen. Voldoende slapen.  

Daarom is het dat je met een even groot hart kan blijven houden van een zwangere vriendin wanneer ze een sigaret opsteekt, hoewel ze daarvoor in je land van herkomst aan het kruis genageld zou worden. Want ze heeft haar redenen en je hebt geleerd dat al dat oordelen over anderen niet helpt.

Daarom is het dat je nooit helemaal zal integreren, want je blijft halsstarrig weigeren je kind mee te nemen naar late feestjes, en blijft dan noodgedwongen zelf ook maar thuis. Maar dat heb je ervoor over want de slaap van kinderen is belangrijk, altijd en overal.

En daarom zal je nooit meer helemaal in je thuisland passen, want er zijn regels die onherroepelijk beschadigd zijn, en daar kan je je met alle lieve wil van de wereld niet meer naar plooien.

Het voordeel van dat hele proces is dat er veel ballast weg is.

Het nadeel is, denk ik, dat gevoel van tussen twee stoelen te vallen.

Maar da´s misschien een goede plaats voor een meditatiekussentje.

 

 

 

Advertenties

32 gedachtes over “Regels

  1. Boeiend! Vooral het laatste stuk is zeer herkenbaar, wat je daar schrijft over het niet meer kunnen plooien naar de regels en het vallen tussen twee stoelen. Dat gevoel herken ik, en ik ben maar net de grens over. Toch een wereld van verschil.

    1. Dat kan ik me goed voorstellen!
      Ik denk soms dat ik het in Nederland misschien nog iets rapper gewoon zou worden dan in Vlaanderen, maar dat denk ik misschien vooral omdat ik daar nooit echt gewoond heb 😉

  2. Prachtig, grappig (ik hou zoveel van je schrijfstijl, die me telkens weer luidop doet lachen), boeiend, licht en tegelijk dingen die in je hoofd blijven hangen en je doen nadenken de volgende dagen over hoe het dan bij jezelf werkt.

    Echt: ga solliciteren bij een tijdschrift, een krant, een medium dat columns van jou koopt.

    De wereld wordt er beter van (dus heus niet omdat ik vind “ge moet werk hebben” :))

    1. En met die laatste zin hebt gij mij ook hardop doen lachen 🙂

      Heel erg bedankt voor dit prachtige compliment, mijn Kleine Atlas. Ik heb het al wel eens geprobeerd, maar nog niet genoeg, vermoed ik… Of misschien is gewoon de tijd er nog niet rijp voor?
      Ik ben er de laatste weken over aan het denken van Plan te veranderen, of alleszins om van dat Plan een Plan B te maken en met een ander Plan A op de proppen te komen. Iets wat dan met schrijven in het Nederlands te maken heeft…
      Wordt dus waarschijnlijk gauw vervolgd…

  3. myriam dings

    Personal space?! Wij zoenen hier (bijna) alleman en iedereen, en in bijna alle omstandigheden – maar dat is eigenlijk gewoon een nieuwe regel, die wel wat feeling vraagt – want inderdaad, NIET altijd en NIET iedereen! 🙂 Maar het geeft wel het gevoel dat je welkom bent 😉

  4. Zit ik hier voor me uit staren en na te denken.
    Ik lig niet zo wakker van regeltjes, althans veel minder dan mijn echtgenote.
    Hoeveel keer eten per dag ? Onbelangrijk, zolang het maar past met wat het lichaam nodig heeft. Ondertussen bedenk ik dan maar even waarom ik in Spanje niet zou “overleven”. Ik hou gewoon te veel van “rust” en “stilte”.
    Mijn personal space draait vooral rond dat denk ik. Want geluid kun je niet stoppen en slaap en rust heb ik te veel echt “vandoen”. Ik kan zonder, maar ik wil absoluut niet dat een ander de regel oplegt wanneer ik zonder “stilte” moet. Haat ik grondig.
    Verder zit ik even na te denken over aspect twee van personla space. Die 15cm regel ken ik niet, maar hem op mezelf refleceterend kan ik me er vanuit andermans standpunt net in vinden 🙂 Enfin, effe serieus, ik respecteer die soms en soms niet. Persoonlijk vind ik menselijk/lichamelijk contact toegevoegde waarde. Althans bij die mensen waarvan je vindt dat ze in je personal space passen. En dat is de moeilijkheid he ? Of kun je dat echt generaliseren en alleman/vrouw “knuffelen” ?

    Keer ik even terug naar de essentie :
    Vriendelijk zijn voor anderen. Helpen als je kan. Grenzen stellen. Voldoende slapen.
    Kan ik me in vinden.
    Ik vind het voor mezelf best ok in Vlaanderen. Met het meeste (de regels) hier kan ik best leven.

    1. Ik denk eigenlijk dat ik bepaalde dingen ook rapper terug gewoon zou worden dan ik waarschijnlijk vermoed, en andere dingen helemaal nooit meer omdat ik beleefd heb hoe het anders kan… Terwijl er zaken zijn die ik van Spanje heel erg zou missen en andere zaken (zoals dat lawaai en de hitte) waar ik zeer blij om zou zijn ze niet meer te moeten meemaken.

      Alles bij elkaar genomen denk ik dat het meest comfortabele leven het leven is dat je kan opbouwen op de plaats waar je geboren bent. Als je het daar naar je zin hebt, dat lijtk mij echt ideaal. Als ik soms van Belgen of Nederlanders hoor die naar het zuiden willen verhuizen, is mijn eerste reactie altijd: o nee, doe dat toch niet! 🙂

      Ben blij te horen hoe tevreden jij bent, zonder al teveel regeltjes of verhuizen 😉

  5. Mooi stukje inderdaad. Alweer.

    In mijn paplepel zaten zo veel regels. Omdat mijn brus die aan de laars lapte, werden ze constant herhaald. Een ontzettende beperking van de mogelijkheden en de identiteit. Weet nog hoe buitenproporioneel ziedend ze waren omdat ik het ondergoed voor de grap eens binnenstebuiten had getrokken vooralleer het op te vouwen. Gelukkig kan ik er nu om lachen – zij het wat zuur – en mijn eigen ding doen.

    1. Amai, gewoon omdat je het binnenstebuiten had getrokken?? Niet eens op je hoofd gezet ofzo?

      Wel heel knap dat jij het voor elkaar gekregen hebt om dat naast je neer te leggen en nu gewoon jezelf te zijn. Lijkt me verre van vanzelfsprekend…

      1. Absoluut, het heeft dan ook jaren geduurd. Als ik weer naar huis ga na een gezinsbijeenkomst ben ik altijd zo blij dat ik daar niet meer moet leven 🙂

  6. Ik heb massa’s regeltjes in mijn hoofd. Deels gehad, deels zijn ze er nog. Maar inderdaad. verhuizen, ook al is het verschil tussen Zwitserland en België tegenover Spanje en België kleiner (denk ik toch), heeft er al een deel omgekegeld. Burn-out en depressie ook. De breuk met J. ook. Al vormen er zich ook wel nieuwe regeltjes. Betere gelukkig. En dat meditatiekussentje, dat past daar inderdaad mooi tussenin 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s