Het Geslacht (van) De Pauw

Twee voorbeelden.

Één: er was die jongen die me een mail stuurde met een zeer vieze, pornografisce video. Om mij te kwetsen. Hij is daar zeer goed in geslaagd, want dat beeld staat sindsdien op mijn netvlies gebrand. Ik opende die mail bijna vijftien jaar geleden, maar ik voel me nog steeds ziek worden als ik eraan denk. Er kwam bovendien een dier in voor, wat het zeer moeilijk maakte er niet aan te denken telkens ik zo´n dier zag. Het is een van de smerigste streken die iemand me ooit geleverd heeft. En ik had het op geen enkele manier verdiend.

Ik haal dit voorbeeld aan om duidelijk te maken dat seksueel grensoverschrijdend gedrag van het heel vieze soort is. Als een goor insekt dat onder je vel kruipt.

Twee: van de werkmannen die aan de overkant van de straat aan een huis aan het werken zijn, was er één die me stelselmatig nafloot. Zodra ik alleen de deur uit ging, werd ik elke keer nageroepen of gefloten. Elke keer, elke dag. Ik vond dat bijzonder onaangenaam. Aanvankelijk was ik van plan er iets van te zeggen. Naar hem toe te stappen en beleefd maar beslist duidelijk te maken dat ik geen hond ben, maar een mens. Dat ik al dat nafluiten tamelijk denigrerend vond. Maar toen stelde ik me voor hoe hij daarop zou reageren. Dat hij zich vernederd zou voelen tegenover zijn kompanen. Dat hij wraak zou willen nemen (want als het een redelijk persoon was, zou hij zich ten eerst al niet zo dom gedragen).

Dat hij weet waar ik woon.  

Uiteindelijk is hij ermee gestopt, en ik heb de indruk dat dat voor een groot deel dankzij zijn collega´s is. Ik vertel dit echter niet omdat ik het over nafluiten door bouwvakkers wil hebben. Ik wil het hebben over dat gevoel van angst en machteloosheid. Het gevoel dat je onjuist behandeld wordt, maar dat je er niet op durft reageren omdat je niet kan voorspellen wat de gevolgen zullen zijn. Want de persoon waar je problemen mee hebt, behandelt jou niet als een persoon maar als een object. Wat betekent dat je van hem geen empathie moet verwachten.

Bart De Pauw is een icoon. Ik was nog een kind toen ik Meester, hij begint weer zag, mijn middelbare schooltijd is doorspekt met oneliners uit Buiten de zone, en toen ik het uitmaakte met mijn verloofde en hij erop stond dat ik mijn verlovingsring teruggaf, gapte ik de DVD´s mee van Het geslacht De Pauw, die ik hem eens voor zijn verjaardag gegeven had. Kortom, ik ben altijd een grote fan geweest van Bart De Pauw.

Desondanks heb ik er geen enkele moeite mee hier resoluut de kant te kiezen van de vrouwen die zijn grensoverschrijdend gedrag aan het licht hebben gebracht. En jullie weten dat ik niet iemand ben die snel een kant kiest. Maar in dit geval denk ik dat we juist heel duidelijk een kant moeten kiezen. Zodra duidelijk is dat de verhalen waar zijn (en o wee de vrouwen die dit soort verhalen verzinnen om een man uit wraak aan de schandpaal te nagelen –moge de toorn aller feminsten over hen neerdalen), enfin, zodra het dus duidelijk is dat het geen verzinsels zijn, laat ons dan alstublieft collectief achter de slachtoffers gaan staan. Want al wat ik nu lees in de kranten zijn reacties van collega´s van De Pauw die minimaliseren wat hij gedaan heeft, en die spreken van een “heksenjacht”. Maar ik heb ook gelezen hoe ze bij de VRT de hele affaire hebben aangepakt en volgens mij hebben zij zeer correct gehandeld. Dit is geen heksenjacht. Het gaat hier om een man met macht die zijn macht misbruikt heeft, en daarvoor aan de deur is gezet. Punt.

Ondertussen is aan de overkant van de Atlantische Oceaan Louis CK van zijn troon gedonderd, net voor zijn film “I Love You, Daddy” in de zalen zou komen. Een film waarvan de trailer je de dingen nu nog veel meer zwart-wit toont dan de makers het oorspronkelijk bedoeld hadden.  “I´m a pervert. We´re all perverts. Who cares?” zegt een van de personages.

I care.

Ik heb een dochter.

Kijk naar de meisjes en de vrouwen om u heen.

Kijk naar de Weinsteins, Louis CKs en Bart De Pauwen van deze wereld.

Kies nu een kant.

Zoals de Manic Street Preachers zeiden: “If you tolerate this, then your children will be next.”

 

 

 

 

 

Advertenties

36 gedachtes over “Het Geslacht (van) De Pauw

  1. Wat mij betreft, is er niets gevaarlijks aan je post. Ik kan me er helemaal in vinden. Want ik krijg horens van al wie zijn aandeel minimaliseert als grenzen overschreden worden. Wat die grenzen of dat aandeel ook mogen zijn. Het getuigt van weinig respect en/of empathie naar de ander toe.

    1. Ben blij dat je het met me eens bent! Het is echt bedroevend al die reacties van tv-mensen te lezen in de krant. Alsof het niet uitmaakt wat hij gedaan heeft, simpelweg omdat hij tegen andere mensen wel heel aangenaam was.

  2. https://thomaspannenkoek.wordpress.com/2017/11/10/fallen-angels/
    Ik heb eergisteren ook een logje geweid aan dit thema, op een moment dat nog minder informatie beschikbaar was van dit vandaag het geval was.
    Jouw logje is, zoals Anna stelt, absoluut niet gevaarlijk.
    Wat jou overviel met die video is ronduit walgelijk. Not done, niet meer en niet minder. Diegene die nog nooit eens een pornofilmpje heeft bekeken moet waarschijnlijk nog geboren worden, maar zoiets stuur je niet door. Dan nog met dieren, super walgelijk! Het nafluiten van meisjes vind ik ook zeer laag bij de grond.
    Hoe ernstig de feiten zijn in het geval Bart De Pauw is me nog steeds niet duidelijk. Een zender als VRT kan zich niet veroorloven dat zo’n feiten zich voordien binnen het eigen huis (na de gevallen Jos Gheysen en Walter Capiau, zoals ik stelde in mijn logje), daarom dat ze alle twijfel willen uitsluiten en er direct met de hakbijl in zijn gevlogen.
    Verkeerd is wel dat het proces op zo’n manier wordt gevoerd. Lees de commentaren bij de online krantenartikels en je wordt er slecht van.
    Vorige maand was ik er nog getuige van hoe een dame een zeer denigrerende en seksueel getinte ‘titel’ kreeg. Het meisje lachte schaapachtig bij die opmerking, terwijl ikzelf niet wist wat ik hoorde. Ik heb haar direct erna apart gesproken en gevraagd waarom ze dit liet doen. “Ik ben communicatief niet zo goed, hij doet dit al lang, ik kan het echt niet appreciëren maar ik vrees als ik reageer dat…”.
    ’s Anderendaags heb ik die ander aangesproken en eens goed ingepeperd dat dit echt niet kan. “Sorry, ik was me er niet van bewust”, was het antwoord. Als ik die man er nog eens op betrap, dan krijgt dit een staartje…
    In het dossier BDP kan ik geen kant kiezen, want ken niet alle feiten. Maar correct dat het gerecht gisteren binnengevallen is bij de VRT voor verder onderzoek. Hopelijk komt de volledige waarheid aan het licht en wordt gepast gereageerd…

    1. Ik vind dat zo knap van jou, wat je in het geval van die dame gedaan hebt! Ik begrijp heel goed dat er veel mensen zijn die niet durven tegenspreken, of anderen erop wijzen dat hun gedrag niet gepast is. En in dat geval zijn we aangewezen op onze meer mondige medemensen, maar die moeten vaak ook heel wat moed bij elkaar rapen vooraleer ze tegen dat soort gedrag in durven gaan. Het lijkt misschien maar iets klein wat je gedaan hebt, maar ik vind het echt een zeer belangrijke daad. Dat is wat we nog veel meer nodig hebben. We laten dat soort zaken zo snel tussen de vingers glippen en als iemand daar keer op keer mee wegkomt, dan denken ze dus echt dat het geen kwaad kan.

      Wat De Pauw betreft; ik heb hier ook veel over gelezen en de hele nacht over nagedacht, en het is inderdaad moeilijk omdat we niet alle informatie hebben en je in zo´n gevallen heel voorzichtig moet zijn met oordelen. Maar afgaande op wat bijvoorbeeld Hilde Van Mieghem zegt en de CEO van de vrt is het toch wel duidelijk dat er van grensoverschrijdend seksueel gedrag te spreken is.

  3. Maar kijk eens aan, ik juich je post meer dan toe ! Ik koos denk ik al lang geleden een “kant”. Wat Bart De Pauw en “consorten” betreft. Boeee ! De VRT zal niet lichtzinnig (denk ik) omgaan met wat ze aan info kreeg. De bouwvakkers tot daar aan toe, dat is niet aangenaam en absoluut not done vind ik, maar misbruik maken van “macht” vind ik hemeltergend ergerlijk. Ergens las ik dat ze BDP niet zomaar “aan de schandpaal” mogen nagelen wat dat hij toch ook kinderen heeft. Wel, daar had meneer De Pauw maar wat vroeger moeten aan denken.
    Maar dat het geen evidente “strijd” is voor de slachtoffers daar twijfel ik geen moment aan.
    Dank voor het logje !

    1. Bedankt voor je commentaar! Het was die commentaar over de kinderen van De Pauw (Jan Verheyen kwam daarmee af) die mij over de streep trok dit te schrijven. Zijn kindren zijn hier inderdaad ook grote slachtoffers van, maar dat is de verantwoordelijkheid van De Pauw. Hij heeft bewust die spelletjes gespeeld en hij wist dat, als het uit zou komen, hij als mediafiguur niet in de schaduw zou blijven. Het is frappant hoe snel dat soort verantwoordelijkheid in dit verhaal aan de kant geschoven wordt.

  4. Ik sluit me eigenlijk volledig bij je visie aan. En al diegene die het zwaar overdreven vinden zouden beter eens nadenken hoe leuk ze het nog zouden vinden als het om hun vrouw of dochter ging. Grensoverschrijdend gedrag kan niet en waar de grens ligt, dat is volgens mij helemaal niet zo’n grijze zone.

    1. Inderdaad. vanaf dat iemand zegt: nee, ik wil dit niet. Dan trek je een grens, en doet die ander dan toch voort, dan overschrijdt die de grens. Voordat die grens getrokken wordt, kan er volgens mij nog zeer veel gebeuren dat wat teegn de grens aanzit, maar vanaf dat iemand duidelijk zegt dat ze het niet willen… Dan is er toch echt iets mis als je daar dan geen respect voor hebt.

  5. Beste Kathleen, beter had ik het niet kunnen verwoorden. Wat je hier schrijft is niet gevaarlijk, het is zo waar. Teveel meisjes zijn/werden het slachtoffer van machtsmisbruik op een vernuftig manipulatieve wijze, vaak door mannen van wie ze het nooit hadden verwacht. Soms zet zo’n man hele constructies op om een meisje in zijn val te lokken. Eens ze erin is getrapt, schaamt ze zich te pletter. En daarom zwijgt ze liever. En iedereen zich maar afvragen waarom al die vrouwen zo lang zwegen… Het is zo vernederend om als onschuldig meisje te worden misbruikt en misleid in je ziel en je zijn. En de dader.. wie dat ook moge zijn… die heeft geen excuus, ook niet als het een vader van drie kinderen betreft.

    1. Inderdaad. En ik vermoed dat veel vrouwen ook zwegen omdat het eerst als een soort “romance” begon, wat betekent dat de vrouw dan soms ook een voetje scheef zet, waarover ze zich dan schaamt, of waardoor ze het voor haar partner verborgen wil houden… We weten allemaal wel hoe dat soort spelletjes begint.

  6. Ik vind deze post niet gevaarlijk, maar oprecht en eerlijk. Maar ik sluit me niet aan bij je visie. Niet omdat ik geloof wat meneer de Pauw zegt, maar omdat de gehele waarheid nog niet uit is. Ik veroordeel niemand, in welke situatie ook, tot de feiten er zijn. Want geloof me, ik ken ook het omgekeerde verhaal(niet ivm deze man) en dat is ook niet fraai. Ik hou ook niet van kuddes, maar van de waarheid en dus kan ik niet volgen. Als je snapt wat ik bedoel. Want ik heb ook te maken gehad met een manipulatieve man op mijn werk, dus zou ik zo snel de andere kant kunnen kiezen. Omdat ik het weet en begrijp. Maar neen, de waarheid heeft drie kanten: die van hem, die van de vrouwen en de waarheid. Ik wacht op het laatste.

    1. Dat begrijp ik heel goed. Het is ook om die reden dat ik erg getwijfeld heb deze post nu al te plaatsen en het is voor een deel ook dat wat ik bedoel met “gevaarlijk”. Bovendien vind ik eht van mezelf ook nogal gewaagd Weinstein, en De pauw over dezelfde kam te scheren, want dat doe ik hier eigenlijk wel, en dat is ook niet helemaal correct. maar ik was zo odner de indruk van alle steunbetuigingen aan de Pauw, dat kwam mij zo misplaatst over, dat ik het toch maar gepost heb, om een andere stem te laten horen.

  7. Ik vind dit dossier met de dag moeilijker worden. Ik vrees dat dit iets wordt waar ik, minder dan ik eerst dacht, allang geen mening over kan hebben omdat ik te weinig tijd en kennis heb om al die verschillende stemmen nog grondig te onderzoeken (zie ook Liliths mening over niet altijd een mening hebben (http://www.talesfromthecrib.be/2016/02/lilith-heeft-een-mening-over-af-en-toe-geen-mening-hebben/#comments).

    Ik blijf wél vinden dat het kortzichtig is alle aandacht op 1 figuur te gooien en dat dieper graven naar een kader waarin dat KON gebeuren/niet meteen gestopt werd, slimmer en kritischer zou zijn. Dieper in de VRT zelf, dieper in de normen en waarden van de showbizz in het algemeen. Die kritische stem mis ik tot nog toe.

    Ik weet het niet, hoor. Maar het is allemaal zo plots, en zo op één persoon gericht. Ik snap ergens wel die reacties van ‘toch niet hij?’ en ‘ja, maar, ja, maar, kunnen we dat dan niet in een context plaatsen? Was het wel écht?’. Maar ik snap minstens evenzeer de geweldige frustratie die er moet heersen in de omgeving van (soortgelijke) slachtoffers. Ik krijg de rillingen van jouw verhaal over dat filmpje. Bahbahbah. Dat is niét te minimaliseren.

    Ik vind intuïtief ook wel dat het niét oog om oog en tand om tand mag zijn in een moderne maatschappij. (omdat dat uiteindelijk gewoon geen zin heeft. Maar soms kan alleen een rationele buitenstaander dat nog zien.) Dus bvb de familiale context van De Pauw: ik vind dat Verheyen daar echt wel zinnige dingen over zegt, eerlijk gezegd. Ik vind dat het niet is omdat het een publiek figuur is, dat dat dan ook betekent dat het maar normaal is dat alles zo publiek wordt uitgesmeerd. Logisch misschien dat het gebeurt, maar daarom niet minder onethisch. Voor zijn kinderen, bvb, maar zoals ik nu las in een reactie van de advocaat: blijkbaar waren de slachtoffers zelf er ook niet van op de hoogte dat hun getuigenis ging leiden tot een (publiek) ontslag. Ook best wel een zware verantwoordelijkheid die ze misschien nooit hadden gewild? Of waar ze minstens niet op waren voorbereid?

    Maar echt waar, hou met alles wat ik nu zeg rekening met mijn eerste alinea: ik vind het onmogelijk als buitenstaander te weten wat er nu écht gebeurd is, en ik WIL hier helemaal geen mening over hebben, over de feiten zelf. Ik ben een buitenstaander, mijn mening voegt nu eens echt niets toe.

    Maar met wat ik dénk te weten, denk ik dat we hier toch wel niet met een Weinstein te majen hebben. En denk ik dat er ook een iets zachtere reactie te verdedigen was geweest, een tegenrealiteit waarin De Pauw toch net iets meer tijd kreeg om niet zo impulsief te reageren als nu duidelijk het geval is geweest… blijkbaar pas dit weekend een advocaat genomen: geef toe dat het absurd is dat hij zonder juridische bijstand nog zélf de reden heeft aangekondigd van zijn ontslag. Die man wist duidelijk niet wat er op het spel stond en wat er mogelijk nog had kunnen gered. Dat is erg voor hem, voor zijn entourage – want al kon HIJ inschatten wat er zou kunnen gebeuren, en moet hij maar op de gebakken peren zitten, nu, zijn KINDEREN hebben daar uiteraard niets mee te maken – en ook voor de slachtoffers. Een sluitende verklaring had hen denk ik meer deugd gedaan dan de dagenlange pijnlijke opvoering van een warm en koud blazende man.

    1. Dat is waar, en ondanks het feit dat je je er precies liever geen mening over vormt, ben ik toch blij dat je erover meedenkt, want het zijn net dat soort nuancerende gedachten dat we nodig hebben. Ik hou mij e reigenlijk ook liever buiten, maar deze zaak geeft mij een zeer zwaar gevoel, en ik heb de indruk dat we hier net allemaal wel bij betrokken zijn, omdat dit gata over welke grenzen we stellen in onze maatschappij en op de werkvloer. En hoe we ermee omgaan als die grenzen overtreden worden. Dat hij zo boenk is buitengegooid heeft ook te maken met een soort macht natuurlijk. Maar de vraag is in hoeverre je iemand in je bedrijf kan houden die zich verscheidene malen aan sexual harrassment schuldig heeft gemaakt. Er had waarschijnlijk meer en langduriger met hem overlegd moeten worden. Maar dan nog: valt er veel te praten als het gaat over seksueel expliciete smsjes die voorgelegd zijn door slachtoffers die anoniem wensen te blijven? Zodra hij daar inzage in krijgt, weet hij toch over wie het gaat? En valt er van dat punt af nog samen te werken?

      Het probleem is dat het ene heel delicate zaak is, maar wel een die ons tegelijkertijd wél aangaat, vind ik. Want dit gaat over de regels op de werkvloer. Dit gaat letterlijk over de wereld waarin onze kinderen later terecht komen. Enfin, dat is wat ik er voorlopig over denk…

  8. Renier

    Ik en mijn vijf valse Twitteraccounts snappen niet dat sommige mensen nie verstaan dat hij direct is buitengegooid.

    Eén keer grof zijn tegen een klant aan de telefoon kan reden zijn tot onmiddellijk ontslag.
    Die lul stalkt en intimideert jarenlang alles wat jong en fris rond hem dwarrelt, en sommigen durven hem nog te verdedigen?

    En dan nog een videoke durven posten waar dattem een legendarisch transparant verweest heilig typetje van zeneigen speelt – ochottekes toch mijn gebroken vleugeltje, snif snif….

    Van mijn anonieme simkaart ne speelse en flirterige fuck you!

  9. Pingback: Blogverlof | En ze leefden nog groen en gelukkig

  10. Anna

    Door Prinses op de Kikkererwt naar hier gestuurd. Volmondig mee eens. Heel raak geschreven.
    Ik denk dat empathie en tussen de lijnen door kunnen lezen nodig zijn om tot dit inzicht te komen.
    En zoveel mensen hebben/kunnen dit niet. En je kunt het hen onmogelijk bijbrengen. Het is als een kleurenblinde kleuren leren zien. Heel erg frustrerend soms, maar wel de reden dat er zoveel geminimaliseerd wordt en de slachtoffers zo vaak niet begrepen worden.

    1. Dank voor je opmerking, Anna! Ik denk dat het daarom nodig is dat we communiceren over de effecten die dit soort gedrag op anderen hebben. Dat het daarom nodig is dat eindelijk deze verhalen gedeeld worden. Ik kan me wel voorstellen dat de daders niet altijd doorhebben welk effect hun gedrag heeft op hun slachtoffers, maar daar zouvanaf nu toch echt wel verandering in moeten komen. Alles is communicatie he.

  11. Ook door Prinses hier terecht gekomen. Ik had vlak na het uitlekken van het nieuws een oude post opnieuw gedeeld: https://nelevanmalderen.wordpress.com/2017/10/18/wij-overdrijven-niet-metoo/, waar bij het publiceren eigenlijk niet echt veel reactie op kwam. Na het losbarsten van de affaire wel commentaar gekregen, over een “verzuurde jongere generatie” en een “propere, saaie samenleving”. Terwijl ik alleen maar wil dat mijn dochters veilig kunnen uitgaan en opgroeien…

  12. Ook ik hou er een zeer neutrale mening op na omdat ik de invulling van grensoverschrijdend gedrag heel subjectief vind. Ik volg zeer bewust weinig nieuws, omdat ik veel artikels doorspekt zie met de neiging tot sensatie. Dat neemt niet weg dat ik geen mening kan hebben over grensoverschrijdend gedrag. Ik heb het zelf ook al (soms letterlijk) aan den lijve ondervonden. Het vieze gevoel zal ik nooit vergeten. Iemand die vanuit een machtspositie anderen forceert, of dat gevoel geeft, dat is niet OK. Ik zag ook het omgekeerde gebeuren. Een meisje dat zomaar uit het niks dreigt tegen iemand dat ze ‘kan zorgen dat hij ook uit de jeugdbeweging wordt gesmeten, zoals ze het jaar voordien met een ander deed’. Het hoeven niet enkel mannen te zijn die op zo’n manier hun positie gebruiken. Dat vind ik het misselijkmakende aan heel deze zaak. Dat ze zich vooral focust op mannen die intrinsiek een soort ‘predator’ zouden zijn. Laten we vooral niet veralgemenen en kalm blijven en onze kinderen opvoeden tot zelfzekere mensen die sterk genoeg in hun schoenen staan om te beseffen dat dergelijk gedrag nooit ok is en dat het wel oké is om zeer duidelijk aan te geven waar voor hen de grens ligt. Want ja, ik denk dat het niet voor iedereen altijd even duidelijk is waar de grenzen liggen. Ik heb me nooit verkeerd gevoeld bij het nafluiten (en mss staat de nafluiter hier dus ook niet bij stil, dat wat hij doet voor sommigen echt niet ok voelt. Misschien ziet hij dit als vorm van compliment) , of bij bepaalde mopjes of uitspraken. Maar ik kan me goed voorstellen dat anderen zich hier wel degelijk vies bij voelen. Communicatie is key, en wanneer je niet serieus genomen wordt bij het duidelijk aangeven van je grens, dan is iets effecief grensoverschrijdend. Laat het trouwens duidelijk zijn dat ik grensoverschrijdend gedrag heel hard afkeur, maar dat ik ook vind dat bepaalde grenzen zeer subjectief zijn en dat ‘daders’ niet altijd kwaad in de zin hebben, maar zich niet bewust zijn van de gevolgen van hun daden als ze er niet op gewezen worden.

    1. Dat is inderdaad wat dit een moeilijke discussie maakt, en wat je zei over het belang van communicatie, daar heb ik in de hieropvolgende post (BDP) over geschreven. Een ander facet van het probleem is dat het gaat over grensoverschrijdend gedrag vanuit een machtspositie, wat communicatie dan nog eens extra bemoeilijkt. Ik denk dat er ook een belangrijke rol is weggelegd voor “bystanders”: mensen die het zien gebeuren en die wel doorhebben dat het niet okee is. Ik denk dat het belangrijk is dat we allemaal inzien dat wij als omstaanders ook een rol te spelen hebben, en dat we er mee voor moeten zorgen dat dit ophoudt. Daar ga ik misschien ook nog eens iets over schrijven.

    2. En ik wil dit ook niet gereduceerd zien tot een mannen-versus-vrouwen probleem. Daarom ben ik er tamelijk opgelucht over dat de discussie gevoerd wordt onder de vlag van “grensoverschrijdend gedrag”.

  13. Pingback: Antwoord 1: Een rondleiding door de blog – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s