Een ongeluk in een klein hoekje en een onverwacht HSP-approved oudejaar

Het plan voor gisteren (31 december 2017) was:

  • ´s middags barbecuen met vrienden
  • ´s avonds naar de grootouders in Valencia en daar blijven slapen

´s Ochtend trok ik nietsvermoedend met de hond de velden in. Op de terugweg (chance dat we al op de terugweg waren) deed ik wat ik al zo vaak heb gedaan: ik gooide een afgevallen appelsien weg zodat de hond erachter kon rennen. De hond stond aan mijn rechterkant, en ik gooide de appelsien naar links.

Als ik  nu gewoon naar rechts had gemikt, dan had de rest van de dag er heel anders uit gezien.

Niet dus. Ik gooide dat ding naar links en de hond spurtte langs mij heen om hem te pakken. Daarbij knotste hij met zijn twintig kilo volle bak tegen mijn onderbenen aan. Ik viel achterover en kwam op mijn sacrum terecht. Veel pijn, maar geen schade, voelde ik bij het rechtkruipen. Wel zag ik plots een zwart vlekje in mijn gezichtsveld, dat zich al snel uitbreidde tot een brede band van flikkeringen, waardoor ik nog amper de hond kon zien. Migraine. Ik herinnerde me meteen hoe ik in de tuin van mijn ouders ooit van de schommel was gedonderd en plat op mijn rug was terechtgekomen. Dat had toen ook tot instant migraine geleid, dus ik wist dat het geen toeval was.

Met almaar verder afnemend zicht en veel gevloek op de hond raakte ik thuis, waar ik meteen mijn bed indook. Man en dochter gingen barbecuen; ik verloor het gevoel in mijn ledematen, zakte in een vreemde nevel van oude gewaarwordingen en viel uiteindelijk in slaap. Toen ik in de late namiddag wakker werd, was de aanval voorbij.

In principe had ik mee kunnen gaan naar mijn schoonouders, en mijn man had ook wel gewoon thuis willen blijven. Maar het leek me zo sneu voor zijn ouders om het af te zeggen (we waren er met kerst dit jaar niet geweest) en ik voelde me fysiek niet in staat tot socialiseren. Daarom werkte ik man en dochter met veel liefde de deur uit en vulde de avond met rusten, mijmeren over 2017, het schrijven van een jaar-inventaris en het herbekijken van “Legally Blonde”. Om kwart voor twaalf klom ik de trap op en om kwart voor één lag ik in bed.

Aanvankelijk vroeg ik me af of ik me niet eenzaam zou voelen, of het niet zielig zou zijn, zo alleen zijn met oudejaar. Maar eerlijk gezegd (en tot mijn eigen verbazing) heb ik er best van genoten. Het was rustig, ik kon op een bedachtzame manier het oude jaar afsluiten en daarna op een menselijk uur met mijn zere rug in mijn eigen bed kruipen (soms lijkt het alsof ik 73 ben in plaats van 37).

De hond was trouwens ook blij dat ik thuis was gebleven. Ik aaide hem nog even over zijn kop voor ik naar mijn slaapkamer vertrok en hij leek te denken: “Dat heb ik toch maar mooi voor elkaar gekregen.”

 

 

Advertenties

21 gedachtes over “Een ongeluk in een klein hoekje en een onverwacht HSP-approved oudejaar

      1. Geen zorgen hoor, ik vind het trouwens juist super dat ik de laatste jaren migraines kan hebben en me er toch niet helemaal door in de put laat werken (zie ook bijvoorbeeld hier: https://allesuitdekast.wordpress.com/2017/08/27/migraine-and-yet-a-beautiful-day/)
        Dat lijkt me een minstens even belangrijke evolutie als minder aanvallen hebben. Bovendien was deze aanval niet zo zwaar als sommige andere, misschien net omdat het door die val kwam, ik weet het niet…

    1. Ja hoor, ´t heeft ook niet zo lang geduurd. En eigenlijk had ik daarvoor stiekem zitten denken dat ik liever thuis bleef slapen, dus misschien luistert het universm toch beter dan we denken 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s