Wat de kleren maken

Shoppen is nooit mijn ding geweest. Ik herinner me hoe ik, jaren geleden, op een dag in de solden door de Veldstraat liep, en aan mijn toenmalig lief vroeg: “Kunnen we alsjeblieft naar huis gaan?” en hoe hij streng antwoordde: “Kathleen, het is vier uur. De winkels gaan dicht om zes uur. Ge gaat nog twee uur moeten volhouden.” Dat geeft tamelijk goed weer in welke mate ik me thuisvoel in winkelstraten.

Mijn afkeer voor kledingwinkels heeft als gevolg dat ik eenvoudigweg zeer weinig kleren heb. De helft van mijn bescheiden kleerkast wordt ingenomen door boeken en beddengoed, en wat ik heb draag ik meestal af tot het tot op de draad versleten is.

Het probleem is wel dat je dan soms voor vestimentaire problemen komt te staan, wanneer je bijvoorbeeld de was in de regen hebt laten staan en je andere kledingstukken in de wasmand liggen. Toen het zo ver kwam dat ik in T-shirts van mijn man de straat op moest, besloot ik dat de tijd gekomen was om iets aan die winkelfobie te doen, en nam ik me voor om mezelf te leren shoppen. Ik weet dat dit de meesten onder jullie compleet absurd in de oren zal klinken, maar zo was het echt.

Deze shop-training bestond uit verschillende onderdelen:

  • De muzak trotseren (tenzij het echt zeer slechte muziek is; er zijn nu eenmaal grenzen).
  • Alles passen wat mijn maat heeft en een werkbare kleur, ook al is het model op het eerste zicht niet iets wat ik zou kopen.
  • Het hele aanbod bekijken en me niet laten afschrikken door een paar foute stukken.
  • Mezelf toestaan geld uit te geven, en het zien als een investering.
  • Elke winkel op mijn pad aan deze methode onderwerpen tot ik iets gevonden heb waar ik echt content mee ben.

En kijk, dat blijkt dus te werken. En behalve een paar mooie stukken ontdekte ik ook iets over kleding wat ik me tot dusver nooit gerealiseerd had. Dat kwam zo.

Vorige maand vond ik een stijlvol zwart jurkje met mouwtjes die aan de ellebogen wat breder uitlopen. Heel Audrey Hepburn, maar een beetje gekleder dan wat ik normaal gezien zou kopen. Ik kocht de jurk en deed ze meteen aan de eerstvolgende zondag dat we bij mijn schoonouders gingen eten. Een paar dagen later belde mijn man zijn grootmoeder op om haar te feliciteren met haar verjaardag. Na afloop van het gesprek zei hij grijzend: “Abuela zei dat mama zeer opgetogen was met je verschijning verleden zondag. Ze hebben het erover gehad aan de telefoon, hoe knap je erbij liep in je nieuwe jurk.”

Dat vond ik heel lief, maar op dat moment had ik nog niet goed door wat het betekende. Dat kwam een week of twee later, toen ik in de solden iets tegenkwam waar ik stiekem al jaren van droomde maar nog nooit in de juiste snit gevonden had: een zwart leren jasje. (O, wat heerlijk is het wanneer dat wonder gebeurt en je iets tegenkomt dat er precies zo uitziet als je je het had voorgesteld.) Ik kocht het en deed het meteen aan. Toen ik terug in Rafel kwam en langs het park fietste, zag ik daar een paar vriendinnen en stopte om hen te begroeten. Een van hen riep enthousiast: “Wat zie je er leuk uit! Wat een leuk jasje! Het staat je fantastisch!” Het begint er nu een beetje op te lijken alsof ik deze post schrijf om duidelijk te maken wat voor een fotomodel ik ben –wat ik overigens absoluut niet ben- maar waar het hier dus om gaat is hoe blij mijn vriendin was omdat ik iets leuks voor mezelf had gekocht. Net zoals mijn schoonmoeder.

En toen viel mijn frank.

De mensen die ons graag zien, vinden het fijn wanneer we er verzorgd bij lopen en er goed uitzien. Want dat wil zeggen dat het goed gaat met ons. Ik weet niet of kleren de man maken, of de vrouw, maar ze maken anderen gelukkig, want ze stellen hen gerust. Want een beetje tijd, geld en moeite besteden aan je outfit staat voor zelfzorg. Mijn probleem had niet enkel te maken met me ongemakkelijk voelen in winkels, maar kwam eigenlijk daar op neer: een gebrek aan zelfzorg.

Et voilà: weer een probleem opgelost met een zwart jurkje.

 

 

 

 

 

Advertenties

35 gedachtes over “Wat de kleren maken

  1. Het laat ook zien wie je bent. Op een gezonde manier wat tijd aan je kleren besteden kan beslist geen kwaad.
    Wat mensen van ons zien zijn onze kleren. Dat is gewoon een feit. Dus op naar die klere winkel. Desnoods met oordoppen in om de muziek te ontwijken.
    Ik hoop dat je gauw nog eens een kloffie op de kop tikt waar je je prettig in voelt. En zie de hele buurt blij meteen. En maar zwaaien. De lente komt eraan! Met Kathleen.

  2. Winkelen is ook niet mijn ding, maar ik heb zo mijn adresjes waar ik op luwe doordeweekse middagen naartoe trek. Thuis draag ik altijd iets makkelijk en kan het mij niet veel schelen, maar als ik ga werken dan trek ik altijd een leuke outfit aan.

    1. Sinds ik het als een soort uitdaging zie (“in deze winkel is er één cool kledingstuk verstopt en ik moet dat zien te vinden”) gaat het hier echt wel beter. Het winkelcentrum als een soort Fort Boyart. Misschien is dat iets wat jou ook kan helpen? 😉

  3. Ik vind het winkelen alleen leuk als er veel tijd wordt besteed aan koffie drinken en gezellig praten. Ik ben ook iemand die rap klaar wil zijn eerlijk gezegd. Maar het is wel zo zelfs in tijden van crisis zorgde ik er wel voor dat we als gezin niet als een stel sjappies rondliepen, niemand kon zien dat het ons wat minder ging.
    En idd als je iets vind waarvan je al had gedroomd en het dan ook nog kan kopen dat is wel heerlijk! Heerlijke blog!

    1. Dankje 🙂
      Ja, als je er samen een gezellig dagje winkelen van kan maken, dan kan ik me wel voorstellen dat het veel rustgevender is 😉
      En wat mooi, dat je voor je gezin die extra moeite deed, ook al was het in die periode niet vanzelfsprekend. Daar spreekt inderdaad zorg uit ❤

  4. Ach Kathleen, schitterend verhaaltje (ha, woordspeling in het thema van de blog). Om 2 redenen:

    1) ik ben 100% hetzelfde, uw top3 (alles passen, dit is een investering, kom, nog 1 winkel, voor ge zegt dat het niets is, de hele collectie van de hele stad) is in de soldenmaand ook ferm naar voren gekomen.
    1b) en te zeggen dat ik op de foto’s ik van u zie, net altijd denk hoe jij lijkt uit te stralen goed in uw vel te zitten…

    2) ik was echt aan het wachten op een gemene cliff hanger, van de grijnzen van de mensen om u heen. Terwijl het schoon en juist en zelfzorg was. Eye opener, ergens wel, dat ik me voorbereidde op iets van zelfspot.

    Terwijl het inderdaad zo leuk is als mensen stralen, hé?

    1. Hey Atlasje, zo lief 🙂

      Wat die foto´s betreft, denk ik dat dat een beetje hetzelfde effect is als wat je op facebook en instagram hebt: omdat we enkel de foto´s van onszelf posten waar we content mee zijn, krijgen anderen het beeld dat we er altijd stralend uitzien. En dat is natuurlijk niet zo (enfin, toch zeker niet voor 6 uur ´s avonds in mijn geval, haha.) Moest ik er niet 80 procent van de tijd met zo´n vermoeide kop bijlopen, dan zou ik hier waarschijnlijk wel vaker foto´s posten 😉 Maar je hebt wel gelijk dat het hier met zelfzorg niet zo slecht gesteld is als in deze post naar voren komt. Het wel echt zo erg geweest, en ik had het al die jaren eigenlijk niet door. Ik denk dat het maar pas nu is, nu ik eindelijk tamelijk stevig op mijn poten sta, dat ik besef van hoe ver ik kom. En dat is het moment om erover te schrijven waarschijnlijk 🙂

      En zo grappig dat jij dezelfde strategieën ontwikkeld hebt! Dan gaan wij een keer samen in uw stad kleren gaan kopen he 🙂 Of juist niet, en enkel boekenwinkels en platenwinkels doen 😉

  5. Pingback: Little Black Dress – Kattebelletjes

  6. Pingback: Antwoord 1: Een rondleiding door de blog – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s