Waarom de millenials zo moe zijn

Ik zit al een paar dagen met deze blogpost van enerziek in mijn hoofd. Ze postte daar een video (zie hier) over waarom burn-outs het frequentst voorkomen bij mensen geboren tussen 1980 en 2000.

Nu heb ik daar dus lang en diep over zitten nadenken, en ik kwam tot volgende bedenkingen:

1.Millenials zijn de eerste generatie die een constante stroom aan veranderingen hebben doorgemaakt tijdens hun formatieve jaren. Er wordt wel eens beweerd dat zij daarom net makkelijker met die nieuwe technologieën en tendenzen omkunnen, want hoe jonger je bent, hoe flexibeler je brein. Maar ik vraag me af of het niet juist andersom is. Of al die veranderingen niet juist moeilijker te verteren zijn voor wie nog volop in de groei is en daardoor nog niet zo stevig in zijn schoenen staat.

De generatie van mijn ouders heeft tijdens hun jeugd de komst van de televisie meegemaakt, en dat was vast ook een behoorlijke aanpassing. Maar tijdens de opmars van de computer, het internet, de gsm, en sociale media hadden zij hun leven al tamelijk op orde. Ze hadden een diploma, werk, een woonst, kinderen. Ze wisten wie ze waren en wat ze verondersteld werden te doen. Hun wortels zaten diep in de grond en dus konden ze wel tegen een stootje.

De mensen van mijn generatie echter voelden de wind regelmatig met wilde schokken keren, net in de periode dat hun wortels de diepte zochten en stabiliteit nodig hadden. Neem gewoon al onze manier van communiceren op afstand tussen pakweg ons 15e en 35e levensjaar. Dat is gegaan van brieven schrijven en telefoneren, over smssen en ICQ, naar facebook en Whatsapp. En alles daar tussenin. Om maar een banaal voorbeeld te geven.

Wij zijn de eerste generatie wier ouders en leerkrachten hen niet konden voorbereiden op de maatschappij waarin we terecht zouden komen, want niemand had een duidelijk beeld van hoe die maatschappij eruit zou zien.

2.Ook op de werkvloer is er de laatste decennia veel veranderd, veronderstel ik. Nieuwe technologieën hebben het tempo opgevoerd, de financiële crisis heeft de werkdruk doen toenemen, en ook de administratieve last is alleen maar toegenomen. Dat lijken mij al heel wat zware boterhammen om te slikken wanneer je in je job al jarenlang stevig in het zadel zit. Maar wanneer je net begonnen bent en nog duizend-en-één nieuwe dingen onder de knie moet krijgen, en moet vechten om een plaatsje te veroveren, dan lijkt het me niet meer dan normaal dat het hoge tempo, de werkdruk en de administratie de emmer doen overlopen. Laten we ook niet vergeten dat het voornamelijk de nieuwkomers zijn die na de kantooruren  nog andere katjes te geselen hebben (verhuizingen, verbouwingen, prille en daarom onstabiele relaties, baby´s, peuters, kleuters, etc.)

3.En dan zijn er de verwachtingen. Wanneer je in de tijd van mijn vader een universitair diploma haalde, was het goed mogelijk dat je de eerste was in het dorp die dat voor elkaar kreeg. Slechts één generatie later ben je de vreemde eend in de bijt wanneer je niet minstens één universitair diploma op zak hebt. Om maar een voorbeeld te geven.

Ik heb nooit begrepen waar mijn lage zelfvertrouwen vandaag kwam, tot ik deze formule las:

IMG_20180214_220117[1]

Die verwachtingen komen van overal en iedereen. We leven in een tijd waarin alles mogelijk is en het succes van anderen ons dagelijks onder de neus gewreven wordt. Slagen in het leven is de default mode, want alles is voorhanden, dus als het je niet lukt een succesvol leven uit te bouwen, dan kan het maar aan één persoon liggen: aan jou. Failure is not an option. En dus werken wij ons constant uit de naad om successen te behalen, om toch nog een beetje zelfvertrouwen te behouden. Want zodra we steken laten vallen, voldoen we niet langer aan al die torenhoge verwachtingen, en dan zinkt het schip.

(In de video zegt men dat millenials denken dat zij en zij alleen verantwoordelijk zijn voor hun succes en hun falen, en dat dat komt doordat ze “hoogst individualistisch zijn opgevoed”, maar daar ben ik het dus niet mee eens. Ik hou het op bovenstaande formule.)

En daarom, beste mensen, zijn volgens mij de millenials zo moe.

Uw eigen ideeën hieromtrent zijn meer dan welkom.

 

 

 

 

 

 

 

 

19 gedachtes over “Waarom de millenials zo moe zijn

  1. Nu ga ik de gevaarlijke toer op, want ik ben het niet eens met dit logje.
    Ik (59 jaar op de teller) kom uit de generatie van ouders die de oorlog hebben meegemaakt. Die hadden niets, mochten niets, wisten niets. Ze moesten alles vanaf nul opbouwen en konden hun kinderen niet helpen (in de studie, in…) omdat ze zelf ook geen opleiding hadden genoten. Wij hebben alles zelf moeten verwerken, leren, ondervinden. Met vallen en opstaan. Vaak ook met blijven liggen, want middelen om te strijden waren er niet. Pesten op school was de normaalste zaak van de wereld, en werd aangemoedigd door de leerkrachten. Meer nog: ze deden het zelf.
    Hadden wij een huis, hadden wij werk? Nee. Wij moesten een studierichting kiezen die paste in de portemonnee en de mogelijkheden van onze ouders. Had ik de richting mogen kiezen die me het best lag, dan had mijn beroepsleven er helemaal anders uitgezien. En ééns ik werkte, moest ik drie vierden van mijn inkomen ‘afgeven’ thuis. De rest was om te ‘sparen’ en in het weekend een pizza te gaan eten met mijn lief (die toen geen zakgeld kreeg, dus hielp ik haar).
    Dat eigen huis is er pas een stuk later gekomen, want toen wij huwden hadden wij niks. Was een risico, inderdaad, maar we hebben het overleefd.
    Zo kan ik een hele tijd blijven doorgaan. Ik begrijp de ‘problemen’ die je hierboven beschrijft, maar in de ogen van mijn generatiegenoten zijn dit (sorry) luxeproblemen. De wereld gaat hectisch vooruit, maar ook voor mijn generatie die, vergeet dit niet, nog steeds op de werkvloer moet meedraaien. Ook voor ons gaat het hectisch vlug en blijft de stress toenemen.
    Het is des mensen om te veronderstellen dat vroegere generaties het veel makkelijker hadden, maar vergeet dit laatste vooral maar. Hoe meer in grasduin in de geschiedenis van mijn voorouders, hoe meer mijn respect voor hen groeit en hoe blijer ik ben in een volgende generatie geboren te zijn.

    (na deze reactie mag je me komen schieten, je weet me toch niet wonen 🙂 )

    1. Ben je gek, ik vind dit een hele waardevolle reactie!
      En ik begrijp het helemaal hoor. En ik wil er nog uitgebreider op antwoorden, maar met de tijd die ik nu heb, wil ik dit alvast zeggen: 1. ik zeg niet dat eerdere generaties het makkelijker hadden. Integendeel. Ik denk dat ze het net, zoals jij aangeeft, op veel vlakken moeilijker hadden. En dat ze vaak met zeer veel moeite en doorheen zeer veel tegenslagen hun leven hebben moeten opbouwen. Maar daar komt dus die vergelijking op de proppen, die ik hierboven heb staan, over zelfvertrouwen. Daardoor hebben de vorige generaties wel zelfvertrouwen kunnen opbouwen. Ik denk dat je veel steviger in je schoenen staat wanneer er weinig van je verwacht werd en je ondanks veel tegenwind toch een goed leven hebt kunnen uitbouwen. Terwijl het voor onze generatie net andersom was. Alles werd ons als het ware in de schoot geworpen en dus waren de verwachtingen ook veel hoger. waardoor we als kinderen continu geprobeerd hebben om aan al die hoge verwachtingen te voldoen, en daardoor net geen zelfvertrouwen hebben kunnen opbouwen, of toch veel minder. Zie je? Ik wil absoluut niet zeggen dat iemand het makkelijker of moeilijker heeft gehad. Maar ik wil wel meezoeken naar oorzaken van problemen.
      Bovendien ben ik mij sterk bewust van hoe ontzettend moeilijk onze grootouders het hadden, maar ik denk dat mensen wel eens vergeten dat de problemen van vorige generaties doorwerken in de huidige generaties. dat alle onopgeloste conflicten, hechtingsstoornissen, trauma´s, etc van de vorige generaties hun weerslag hebben op de jongere generaties. Alles wat je niet verwerkt, geef je door.

      1. Zelfvertrouwen is iets wat je meekrijgt in de opvoeding of niet, en overstijgt tijdsgeest of generaties. Mijn broers en ikzelf kregen dit niet ingestampt, wel integendeel. Als volwassenen praatten, moesten wij zwijgen of we kregen de achterkant van een handpalm tegen ons gezicht. Er waren anderen in mijn klas waar het thuis anders was, die hun zegje mochten doen in elke conversatie hun mannetje mochten staan. Het waren die mensen, al waren ze soms niet al te slim (sorry, maar zo was het al eens), die al op de speelplaats ‘leider’ waren van de groep, die tijdens het voetbal de aanvoerdersband droegen, die aanspraak maakten op het mooiste meisje (of dit lukte was iets anders 🙂 ) . Die ook later op de werkvloer vlugger carrière maakten omdat ze het goed konden uitleggen. In welke situatie ook hou ik me nu nog steeds op de achtergrond omdat ik ingestampt ben dat wat ik zeg toch niet belangrijk is.
        Bij de opvoeding van onze kinderen waren wij niet perfect, maar hebben wij hen proberen zelfvertrouwen aan te kweken. Zij zien er niet tegenop om bijvoorbeeld voor een groep van honderd mensen een ongelooflijk grappige of ontroerende speech af te steken. Maar verwachten we daarvoor meer van hen? Kort: neen, absoluut niet. Ik wil gewoon dat ze gelukkig zijn en nog lang gezond mogen blijven…

        (Kathleen: schrijven we samen eens een boek over dit onderwerp? Jij mag model zijn op de voorflap, ik sta wel op de achterflap (met een heel klein fotootje van Pannenkoek in het donker))

      2. Ja, da´s waar, wanneer het op zelfvertrouwen aankomt, heeft de opvoeding natuurlijk de grootste invloed. En ik heb de indruk dat het er bij jullie op school wel erg ruw aan toeging :/ Al is het natuurlijk van alle tijden. Bij ons op school gebeurde het ook, en toe ik onlangs op de school van mijn dochter was, zag ik een jongetje op de speelplaats dat op de grond te huilen lag omdat het in zijn maag geslagen was. Lagere school, stel je voor. Zeer droevig.

        En o, ik zou hier inderdaad een gans boek over kunnen schrijven -met een co-auteur, geen probleem! Ge moogt gerust mee op de foto, haha, dat hoeft niet op de achterflap te zijn 🙂

  2. thegreenpetrolhead

    Ik denk dat er voor geen enkele generatie ruimte voor falen was/is. Ik denk (en hoop vooral) dat er voor onze generatie minder taboe rust op het feit dat je hulp kan en mag zoeken als je even het noorden kwijt bent.

    1. Dat kan wel kloppen, maar ik denk dat vroeger de lat veel lager lag. Maar elke generatie heeft natuurlijk zijn problemen en moeilijkheden gehad, ik wil hier zeker niet beweren dat het voor sommigen makkelijker was dan voor anderen, dat is echt niet de bedoeling., Zie daarvoor mijn antwoord op de reactie van Thomas Pannenkoek.

      1. Persoonlijk kijk ik naar de lat die mijn grootouders bvb mijn moeder oplegden… die lag verdemme heel hoog. En de lat die mijn ouders aan mij oplegden durf ik ook niet laag te noemen. Dus ik denk dat de lat door anderen opgelegd niet hoger ligt dan vroeger (in veel gevallen). Wat wel speelt denk ik is dat kinderen nu van veel meer walletjes kunnen proeven tijdens hun opgroeien en daardoor hun eigen verwcahtingen veel hoger leggen. Dat betekent dat organische groei net iets minder evident is en dat je als organisme sneller tegen je eigen grenzen aanbotst. Just a thought.

      2. Daar kan ik wel inkomen…
        En nogmaals: ik wil hiermee niet gezegd hebben dat andere generaties het makkelijker hadden. Ik vermoed dat elke generatie zijn eigen problemen heeft. maar ik blijf het toch vreemd vinden dat er zoveel jonge mensen compleet de dieperik ingaan terwijl ze amper begonnen zijn en toch juist degenen zijn die verondersteld worden het meeste energie te hebben.

    2. Okee, wat ik gezegd heb over dat de lat lager lag: dat neem ik terug. Ik vermoed dat dat ook van familie tot familie afhangt. Maar ik bedoel het vooral in termen van maatschappelijke verwachtingen. Werd er vroeger niet minder neergekeken op beroepsonderwijs? En was het vroeger niet meer aanvaard wanneer je thuis wou blijven om voor de kinderen te zorgen? In die richting bedoel ik het.

  3. Bedankt voor het delen (niet dat het van mij was, maar kom :p).

    Wilde hier geen generatiedebat van maken, dat zijn dingen die je inderdaad vanuit zoveel standpunten bekijkt als dat er mensen zijn. Blij dat jij jouw visie hebt gedeeld (zowel Katleen als haar reageerders), ik vind het zeer interessant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s