Burn-out: een paar misverstanden uit de weg

Even een paar dingen die ik wil verduidelijken in verband met de vorige post, want ik vind dit een interessante discussie.

1.Het mysterie is waarom er meer burn-outs voorkomen bij millenials dan bij andere generaties. Dit is best mysterieus, want het gaat hier om de jongste generatie op de arbeidsmarkt. Dit zouden dus de mensen moeten zijn met het meeste energie, het minste aantal kilometers op de teller en die bijgevolg het best bestand zouden moeten zijn tegen burn-out.

Ik geloof niet dat dit een soort van collectieve zwakte is, een gebrek aan karakter, of een gevolg van verwennerij en individualisme. Burn-out is niet alleen psychisch maar ook fysiek. Dat fake je niet zomaar. Daar moet dus toch iets aan de hand zijn. Je wil niet weten hoeveel generatiegenoten ik de laatste jaren heb horen praten over paniekaanvallen. En deze zomer kreeg ik ze zelf. Dat is niet normaal. Hoeveel mensen van onder de veertig kregen er vroeger paniekaanvallen? Tenzij tijdens de V-1 en V-2 bombardementen? Ik vind dat tamelijk bizar en onrustwekkend.

2.Dat betekent niet dat er bij anderen geen burn-outs voorkomen. Integendeel. Over de hele leeftijdslijn bezwijkt men onder de stress en de druk. Dit is ook een probleem, wat ik absoluut niet wil ontkennen. Maar het is geen mysterie. Ik ken mensen van in de 60 die een burn-out hebben gehad en waarvan ik niet begrijp hoe ze het zo lang hebben volgehouden.

3.Met verwachtingen bedoel ik niet per sé de verwachtingen die ouders hun kinderen opleggen, hoewel dat dat er natuurlijk ook mee te maken heeft. Elk gezin is anders, en ik weet ook hoe zwaar onze grootouders en ouders het hebben gehad. Ik wil dat absoluut niet minimaliseren. Het is alleen mijn bedoeling de verschillen tussen de generaties te gebruiken om de oorzaak van het mysterie (zie 1) wat beter te begrijpen. En wat maatschappelijke verwachtingen betreft, is er volgens mij wel het een en ander veranderd. Misschien zijn de verwachtingen inderdaad nog niet gelijkgeschakeld met de huidige economische werkelijkheid, zoals in de video wordt aangegeven.

Het zou interessant zijn om de verschillen te onderzoeken tussen millenials met burn-out, en millenials die wel overeind blijven onder hoge druk. Als iemand over zo´n onderzoek hoort, laat het me weten.

 

 

 

 

 

Advertenties

18 gedachtes over “Burn-out: een paar misverstanden uit de weg

  1. Ik sputter ook de laatste tijd… maar ik ben dan ook al een stuk ver in de vijftig… volgens een professional zit het niet goed met mijn timemanagement en mindfullness… Ik denk dat niet, maar goed. Volgens mij kan ik gewoon niet meer mee met het tempo en de druk die van bovenaf zonder overleg wordt opgelegd. Daar kan ik niet tegen. En dat heeft zich op mijn lichaam gezet. Niet leuk 😞

    1. Misschien moet het in het hele burn-out verhaal inderdaad eerst en vooral gaan over arbeidsomstandigheden en wat er allemaal van werknemers gevraagd wordt tegenwoordig.
      En waarom dat zo is, en wat eraan gedaan kan worden. Daar lijkt mij toch een zware mentaliteitswijziging nodig.

  2. Uhu.

    Perfectionisme lijkt me een codewoord. Er zijn zeker, ongetwijfeld, absoluut ook oudere werknemers die jarenlang op de rand balanceren tussen wel en niet burn-out vallen. Net als alle burn-outers, jong of niet, dat ook eerst hebben gedaan. Jarenlang spartelen in het water tot er ineens niet meer met een pink of teen kan worden vastgeklampt aan de reddingsboei. Bij mij begon het al rond m’n twaalfde met faal- en sociale angsten. Maar goed. Een onderscheid dient, als ik de meters vakliteratuur die ik las moet geloven, gemaakt te worden tussen bepaalde persoonlijkheden wat betreft risico op chronische stress. Iemand die na het werk/school zijn knop kan omdraaien, en ook tijdens het werk regelmatig denkt “ach, morgen nog een dag”, en die een beetje nonchalance aan de dag kan leggen, die heeft de juiste mindset om gezond te blijven. Een perfectionist zeult een paar ton verantwoordelijkheidsgevoel mee van kleuter af aan. Hij zal ook nooit faken bij de dokter. Moest ik me opeens gezond genoeg voelen om fulltime te kunnen werken, man, ik zou geen minuut langer op de ziekenkas zitten. En velen met mij, daar ben ik zeker van.

    Theorie die me ineens invalt: perfectionisme wordt opgedrongen.
    Vakliteratuur: “Zeg me dat ik oké ben” van Marcel Hendrickx, man wat een eye-opener!
    Besluit (van het boek): je kan eruit groeien.

    1. Bedankt voor de tips! Dat boek ga ik opzoeken…

      En zo moeiljik he, uit dat perfectionisme groeien. De moed die daarvoor nodig is, de angsten die erachter zitten, dat leren je schouders ophalen… Niet gemakkelijk. En groeien heeft tijd nodig.

  3. Ik hoorde daarnet nog een interview in dat verband op de radio. Meer bepaald: een aanzienlijke stijging in het aantal ziektedagen bij dertigers en veertigers. De filosoof van dienst weet het aan het feit dat ze te veel willen. Zowel werken als een gezin als een ‘interessant’ leven daarbuiten. En vooral wat dat laatste betreft, zouden ze mekaar (!) druk opleggen door te tonen wat voor leuke dingen er in de vrije tijd nog allemaal gedaan worden. Ik geef het mee zoals ik het gehoord heb. Wij zijn de 55 voorbij en zoon vijf (19 ondertussen) zat erbij in de auto. Zijn reactie? “Daar zit het! In dat interessante leven. Dat van jullie is saai, mams.” We hebben er uiteraard om gelachen. Maar er zit wel wat in, denk ik. Dertig jaar geleden gingen wij ook allebei werken en we kregen 5 kinderen. We bleven onze vrienden zien, maar niet erg vaak. We deden geen van beiden een hobby buitenshuis, want dan moest er babysit gezocht worden. Een keer per jaar gingen we een week met vakantie, maar pas nadat de jongste 3 was geworden. Voor ons werkte dat prima en we hadden niet het gevoel iets te missen.
    Dat ik drie jaar geleden toch een burn-out kreeg, lag niet aan de combinatie werk-gezin of aan te hoge werkdruk. Wel aan het feit dat ik door allerlei veranderingen op school niet meer mezelf mocht zijn als leerkracht.

    1. Daar zit zeker iets in. Dat leunt aan bij wat ik bedoel over hoeger verwachtingen: alles kan tegenwoordig, en alles wat de naderen doen is ook veel zichtbaarder, dus we hebben het in ons hoofd gestoken dat al die dingen ook “moeten”. Dat je anders niet uit je leven gehaald hebt wat erin zit. Als je gewoon thuisblijft om op de kinderen te passen, dan ben je al per definitie een loser, alis het maar in je eigen hoofd. Maar het leevn is ook zo inetressant eh, tegenwoordig… Er zijn zoveel dingen om te doen, zoveel plaatsen te bezoeken… Het is moeilijk je niet te laten meeslepen.

      En wat rot dat je dat hebt meegemaakt… De leerkrachten die helemaal zichzelf zijn in hun job, dat zijn net de meest inspirerende. Hoe gaat het ondertussen?

      1. Goed maar ik ga niet meer terug. Momenteel heb ik nog zorgkrediet voor zoon 4
        Dat loopt in 2019 af en dat is nog 9 jaar voor de wettelijke pensioendatum. Voorlopig ziet het ernaar uit dat ik dan verlof zonder wedde neem zolang dat kan.

  4. Ik denk dat de druk op iedereen tegenwoordig zo groot is om te presteren dat zelfs veel jonge mensen het niet meer aankunnen. Al sta ik soms wel te kijken naar de taaiheid van de generatie van mijn ouders. Op een bepaalde manier denk ik dat ze ze zo niet meer maken 😉

    1. Dat is dus inderdaad wat ik mij afvraag, waar dat verschil vandaan komt… Of heeft het met evolutie te maken? Dat de nieuwe modellen verfijnder en gevoeliger zijn? 😉 (Oef, ook weer een zéér gevaarlijke veronderstelling, ´t is te hopen dat ze mij hier niet op pakken…)

  5. Denk dat het meer te maken heeft met teveel verschillende ballen in de lucht houden. Vroeger werkte men hard, maar hadden een duidelijke taakverdeling. Tegenwoordig moet alles ook veel sneller gedaan worden. Dat levert vaak veel en langdurige stress, wat op de lange termijn een aanslag is op je lichaam en geest. Een kennis van mij heeft het ook en ze krabbelt nu eindelijk weer erbovenop door meer aan zichzelf te denken. Het type voor iedereen klaar staan en veel te veel hooi op de vork nemen.

    1. Dat is misschien de combinatie van wat Matroos en Anna hierboven zeiden: dat er enerzijds meer druk is op het werk, en dat we anderzijds zoveel extra willen doen in ons privéleven. Dat zijn inderdaad erg veel balletjes, en als het tempo dan opgedreven wordt, laat je natuurlijk sneller een vallen…

    1. tweede poging! Het jammere zat voornamelijk in het werkontwijkende, en dan toch nog alles verloren laten gaan 🙂

      Ja,zo interessant zeg. Ik heb net mijn eigen verhulde burn-out-blog geschreven, zonder dat ik de dezen hier had gelezen.
      Denk (heb geen tijd voor nuances, moet nog afwerken voor het werk, inderdaad, ja):
      – we vergelijken (meer? ik zou denken van wel). Dus wat anderen al zeiden: perfectie lijkt zo binnen handbereik, mits enkele slimme life hacks

      – ik denk zelf heel vaak dat 38 uur werk (en dat is nog niet veeleisende toestanden meegerekend) gewoon te veel is. Dat dat kapitalistische model ons zo zot gekregen heeft om dat als minimaal te aanzien. Denk tout court dat werken in loonverband rust geeft, maar ook veel verborgen valstrikken. Slechte periodes die ik als student wel heel vervelend vond, maar nooit van dacht: ik bedot het systeem, die zijn nu rampzalig voor mijn eigen zelfwaarde als werknemer. Want iemand betaalt me. Dus moet ik er maar voor zorgen dat ik productief ben, no matter what happens outside.

      – vergeleken met jobs die ik al deed: waar er goeie begeleiding is en ik me geapprecieerd voel, denk ik meer aan te kunnen dan waar er heel weinig begeleiding is en veel onuitgesproken gedreig, voel ik me voortdurend opgejaagd.

      – heb in de zomer wat blogs gelezen over basisinkomen, dat vond ik toch wel heel interessant, die rust die het gaf aan mensen. Denk dat als de mindset niet meer is: heb dit loon nodig om te overleven, maar: ik zet mijn kennis en capaciteiten in, en (zoals gezegd al ergens) morgen nog een dag…. denk dat dat enorm heilzaam zou zijn voor iedereen, mens en maatschappij.

      Ik zeg al sinds midden 2017 dat 2018 het jaar wordt waarin ik stappen zet om gelukkiger te worden in de balans, want na de moederdepressie die ik deed, verdien ik het mezelf te beschermen tegen een werkdepressie. Maar ja, nu ik er middenin zit, is het geen simpel verhaal. Want (a) stap maar eens weg van iets dat potentieel interessant is en (b) wat dan?

      Echt interessant, Kathleen.

      1. Ik heb wat dit onderwerp betreft zelf ook heel weinig antwoorden en voroal vragen. Alles wat ik in deze twee blogs geschreven heb, heeft eigenlijk een “zou het misschien dit zijn?”- insteek. want het lijkt van ver gezien alsof we gewoon klagen omdat we verwend zijn, want vroeger was het toch allemaal zwaarder (in de fabriek gaan werken en de koolmijnen of met tien keine kinderen thuis zitten enzo), maar uiteindelijk worden er toch zoveel mensen echt fysiek en mentaal ziek. Of was dat misschien rvoeger ook evenveel of zelfs nog meer, maar werd dat toen egwoon niet geregistreerd? Ik weet het niet. Maar hoe dan ook: als er in dit systeem nog steeds zoveel mensen ziek worden, dan moet er sowieso flink aan gesleuteld worden.
        Basisinkomen ben ik ook altijd fan van geweest.
        Want ik geloof echt wel dat de mensen willen werken, En dat het werk evenals de centen beter verdeeld kunnen worden dan dat het nu het geval is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s