Het geheim van een lang leven (echt waar)

Dat geheim heb ik niet zelf verzonnen (zoals al dat wild gespeculeer in de twee voorgaande posts). Het komt uit een tedtalk door Susan Pinker, ontwikkelingspsychologe. En ik ga het u hier even in record-tempo meedelen.

Het antwoord op de vraag hoe we onze kans op een zeer lang leven kunnen vergroten komt uit het onderzoek naar sociale relaties en mortaliteit door Julianne Holt-Lunstadt. Susan Pinker zag de bewijzen ervan in de versleten maar nog steeds levende lijven van de honderdjarigen op Sardinië, een van ´s werelds blauwe zones.

In dat onderzoek werd over een tijdspanne van zeven jaar gekeken welke factoren in ons leven gecorreleerd zijn aan een lagere mortaliteit. De resultaten daarvan staan op een slide in de video op minuut 7.13, en ik raad jullie aan even naar die plek in de voordracht te gaan. Daar staat het blauw op zwart: wat ons langer doet leven, meer nog dan verse lucht, sport en stoppen met roken, zijn onze relaties met anderen.

Wat er echter opmerkelijk is aan deze bevindingen is dit: onze hechte relaties met de mensen die het dichtst bij ons staan zijn extreem belangrijk, maar ze staan op de tweede plaats. De factor die het meeste impact heeft, is de sociale integratie. Dat betekent hoe vaak je met mensen praat gedurende de dag, en met hoeveel mensen je praat. Dit kunnen mensen zijn met wie je een sterke band hebt, maar evengoed mensen met wie je een zwakke band hebt. Een grapje uitwisselen met de postbode. Een praatje slaan met de buurvrouw. Het gebabbel over koetjes en kalfjes in de slagerij (haha). Dat soort interacties blijkt een van de sterkste voorspellers van hoe lang je zal leven.

Deze informatie ging mij recht naar het hart. Want ik heb het verschil aan den lijve ondervonden. Hier in dit dorp wordt er namelijk altijd gebabbeld, door iedereen, en met iedereen. Er wordt gezwaaid, er wordt gelachen, er worden schouderklopjes gegeven. Ik weet niet meer waar ik dat ooit geschreven heb, maar hier heb ik ontdekt dat het echt moeilijk is om lang down te blijven wanneer iedereen de ganse tijd zo vriendelijk tegen je doet. En bovenal: spontaan contact maakt. Bovendien maakt het kennelijk niet uit dat die conversaties over banale zaken gaan zoals het weer. Het hoeven zelfs geen conversaties te zijn. Gewoon al iemand in de ogen kijken en vriendelijk glimlachen is genoeg. Het maakt ons allemaal gezonder en werpt gewicht in de schaal aan de kant van het lange leven.

Enfin, koetjes en kalfjes en glimlachen dus.

Ik wens jullie allemaal een heerlijk weekend toe.

 

Advertenties

14 gedachtes over “Het geheim van een lang leven (echt waar)

  1. Die gezellige babbeltjes onder elkaar hebben wij ten onrechte afgeleerd. Oudere mensen kunnen dit wel nog. Dinsdag nog zat ik in de wachtkamer van de dokter, en een zeventiger begon tegen mij te vertellen. In een kwartier tijd kende ik heel zijn leven, wist ik waar hij woonde en gewoond had, welk beroep hij had uitgeoefend, hoe hij zijn vrouw steunde tijdens de laatste maanden van haar leven, hoe graag hij ging wandelen,…

  2. Ja, mooi, stof tot nadenken en op onderzoek uit te gaan. Voel me op’t eerste zicht inderdaad beter op dagen waarop er interactie is, dan wanneer ik ’t huis niet uitkom en er ook geen vrienden langskomen.

  3. Dat merk je thuis ook, vind ik. Hier wordt over de onnozelste dingen gebabbeld (en gelachen) en dat doet goed. Geeft een gevoel van verbondenheid. Dat was ook zo bij mijn schoonouders die allebei – ironisch tegenvoorbeeld van de theorie – jammer genoeg veel te vroeg gestorven zijn (63 en 71 jaar oud) . In mijn opgroeigezin daarentegen heerste vooral stilte. Er werd alleen over dingen gepraat die mijn vader belangrijk vond. Dat was allesbehalve leuk voor ons. Na de vechtscheiding viel het gezin helemaal uiteen. Zonder verbondenheid. Mijn ouders klagen nu dat ze te veel alleen zitten, maar worden wel nog altijd ouder … .

    1. De uitzondering die de regel bevestigt…? Het gaat natuurlijk altijd om kansen en percentages, zoals er mensen zijn die jong sterven aan longkanker zonder ooit gerookt te hebben, en anderen hun leven lang roken en honderd worden. Hoe dan ook lijkt het me fijner in een open en verbonden omgeving te leven. Want daar gaat het inderdaad om, zoals je zegt: verbondenheid. Daar zijn wij voor gemaakt. Een van de mooiste kado´s die je in het leven kan krijgen.
      Bij jou wil ik wel eens op de thee komen, ik denk dat wij lang kunnen babbelen 😉

  4. Pingback: sociale integratie het geheim voor een lang leven geluk gezondheid

  5. Het verbaast mij niet, t.t.z. ik zou verwacht hebben dat relaties met de mensen het dichtste bij ons nog nét iets belangrijker zijn, maar dat algemene sociale contacten heel belangrijk zijn heb ik ook aan den lijve ondervonden.
    De periode waarin ik geen werk had en in een depressie geraakt ben, was dat deels door te groot sociaal isolement. Dat ik bij momenten toch overeind kon blijven, kwam o.a. door die kleine gesprekjes, door de goedendag van de mensen die ik op straat tegenkwam (oooh, de heerlijkheid dat dat hier nog gebeurt!)… Met als heerlijkste voorbeeld de kassierster in de plaatselijke winkel die zoooo vriendelijk is dat ik in het geheim een wedstrijd “om ter vriendelijkst zijn” met haar probeerde te houden. Winnen deed ik zelden, blij buitenlopen wel elke keer 🙂

    1. Da´s echt heel fijn te horen dat er zo´n mensen in je omgeving zijn. Bij ons was er hier ook een kassier in de supermarkt die met iedereen een praatje maakte, en echt heel vriendelijk was. En de mensen apprecieerden dat enorm (jammer genoeg is hij nu verplaatst). Zo zie je maar, dat je in elke job een verschil kan maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s