Voor wie niet voldoet aan het perfecte plaatje

We hebben dit weekend Pasen gevierd in het dorp van mijn schoonouders. Dat was heel erg fijn, maar één voorval deed voor mij de feestvreugde even haperen.

Er kwamen een paar kennissen langs, waaronder een vrouw die ik al een paar keer gezien had en die altijd sympathiek was overgekomen. We stonden in een groep te praten toen ze me vroeg: “En wanneer komt het tweede kind? Zou je niet eens voor een broertje of zusje voor je dochter zorgen?”

Nu, met die opmerking op zich kan ik wel leven. Als volwassenen onder elkaar kan je rustig uitleggen waarom je ervoor gekozen hebt een hond te adopteren in plaats van voor een tweede kind te gaan.

Maar toen draaide ze zich naar mijn dochter, die een beetje verderop zat te tekenen, en riep: “Hé, wil jij geen broertje of zusje? Zeg eens aan je mama dat ze jou een broertje of zusje moet geven!” Ik wist niet wat ik hoorde. Mijn dochter riep terug: “Nee, ik wil geen broertje of zusje.” De vrouw keerde zich toen weer naar het gezelschap en zei: “Nou, hoe hebben ze haar zo ver gekregen dat ze zoiets antwoordt? Elk kind wil toch een broertje of zusje?” En of dat allemaal nog niet voldoende was, herhaalde ze de hele act nog een keer: ze raadde me aan om toch maar zo snel mogelijk voor een tweede kind te zorgen (mijn kinderloze schoonbroers die naast me stonden liet ze ongemoeid) en riep weer naar mijn dochter dat ze bij haar moeder om een broer of zus moest bedelen, alsof dat de job van een eerstgeborene is.

Ik wist echt niet wat ik moest zeggen. Ik heb me omgedraaid en ben weggelopen.

Het is voor sommige mensen zeer moeilijk om aan te nemen dat anderen niet dezelfde levenskeuzes maken. Ik vermoed trouwens dat we allemaal wel eens in die val trappen. Want zo wordt het ons in onze sociale omgeving en in onze cultuur voorgeschoteld: je wordt verliefd, je trouwt en je krijgt kinderen (twee).

Wie alleen is, wordt aangemaand een partner te zoeken.

Wie samenwoont, wordt aangemaand te trouwen.

Wie getrouwd is, wordt aangemaand een kind te krijgen.

Wie een kind heeft, wordt aangemaand een tweede te krijgen.

Er zijn al mensen die me gezegd hebben: “Heb je maar één kind? Wat zielig voor je dochter!”. Terwijl mijn dochter naast ons stond en ons kon horen. Of ze zeggen: “Wat eenzaam, zo´n enig kind!” Dan zeg ik: er zijn 7 miljard mensen op de wereld. Zo eenzaam zal ze vast niet zijn.

De hele uitleg waarom we geen tweede kind willen, geef ik niet meer. Er zijn zeer veel redenen, en sommige wegen erg zwaar door. Wie de verhalen kent, begrijpt het. Wie ze niet kent, moet er maar vanuit gaan dat mijn man en ik twee volwassenen zijn die in staat zijn hun eigen beslissingen te nemen.

Je hoeft niet iemands verhaal te kennen om respect op te brengen voor hun keuzes.

Voor alle duidelijkheid wil ik er wel bij zeggen dat er volgens mij niets mis is met vragen. Ik vraag ook aan singles of ze gaan trouwen. Ik vraag aan getrouwde stellen of ze kinderen willen, en ik vraag aan ouders met één kind of ze een tweede willen. En aan ouders met twee kinderen of ze een derde willen. Maar ik denk echt dat ik het gewoon vraag uit interesse, en niet omdat ik vind dat ze de volgende stap zouden moeten nemen.

Want ik weet dat het niet fijn is wanneer iemand je het gevoel geeft dat je niet voldoet. Hoe hard ik soms ook sta te roepen dat de verwachtingen van anderen me niet meer deren: als er iets gebeurt zoals dat voorval dit weekend, dan word ik toch weer uit het lood geslagen. Het komt nog altijd aan.

En dat is logisch, want wij zijn groepsdieren. Natuurlijk trekken wij ons iets aan van wat anderen van ons denken. Zeker wanneer ze ons wijzen op onze zwakke plekken. Wanneer ze net die beslissingen in vraag stellen waarmee we het meeste moeite hebben gehad.

Maar sterk zijn betekent niet dat je geen zwakke plekken hebt. Het betekent dat je weet en aanvaardt wat je zwakke plekken zijn.

En nu ga ik stoppen voordat ik teveel als Paulo Coelho begin te klinken.

 

 

 

 

Advertenties

39 gedachtes over “Voor wie niet voldoet aan het perfecte plaatje

  1. Zoveel hartjes voor deze post van je. Je voorlaatste paragraaf kan zo dienen als inspirerende quote (op een poster met een natuurfoto als achtergrond), dus heb ik ze meteen op mijn lijstje met mooie rake zinnen gezet.

  2. Vragen uit gezonde interesse staat vrij, lijkt me. Dat doen we allemaal. Maar je verwacht toch dat men weloverwogen keuzes respecteert. Erg wat die vrouw deed. Soms doet zelfs je eigen familie zo wreed. Je wil niet horen wat mijn vader allemaal zei toen we voor een vierde -gehandicapt bleek later – en nadien nog voor een vijfde kind kozen …

  3. Wel wel wel. Ik zou zo vriendlijk niet gebleven zijn. Soms is de aanval de beste verdediging. Sommige mensen verdienen het niet dat je hen als het ware de andere wang toekeert. Maar het siert je wel. Respect.

    1. ´t Is dat ik met mijn mond vol tanden stond. Want nadien dacht ik: ik had keiluchtig iets vree overdreven moeten zeggen. Iets wat bovendien helemaal niet waar is. Een of ander dramatisch probleem. Misschien dat ik dat volgende keer wel doe; dan snappen ze het misschien.

  4. Sommige mensen he… En dan je kind er ook nog bij betrekken, wie doet dat nu!? Ik zit ook vaak in die positie als we weer maar eens op de rooster gelegd worden omdat we geen kinderen hebben. Maar het is nooit goed he, er gelden tegenwoordig ideaalbeelden waar volgens mij niemand nog aan kan voldoen. Ik denk dat weglopen en die conversatie zo afsluiten misschien wel de beste tactiek was, dat soort mensen is toch vaak niet voor rede vatbaar.

    1. Ja jong, vooral dat ze zo regelrecht mijn dochter erbij betrok, en die ideeën in haar hoofd wou steken. Dat was echt zó grof.
      Maar in jouw situatie lijkt het me ook heel erg vervelend. Ik heb de indruk dat kinderen hebben soms als een soort van personal victory wordt gezien. Als een soort verlengde van je eigen identiteit, als een statussymbool bijna. Maar ik vind dat een kind van zichzelf is, en voor de ouders eerst en vooral een zeer grote verantwoordelijkheid. Het is bovendien een zeer ingrijpende verandering in je leven, en een grote gok.
      Stel dat we opeens van iedereen zouden verwachten dat ze twee katten of twee honden nemen, dan zouden de mensen op hun kop gaan staan van verontwaardiging. Terwijl dat honderd keer makkelijker en minder ingrijpend zou zijn dam twee kinderen. Maar dat wordt dan wel verwacht. Ik vind dat zeer vreemd.

      1. Dat is ook zeer vreemd, maar echt zo alomtegenwoordig! Gelukkig lees ik hier en in de reacties op mijn blog dat er ook mama’s zijn die er anders over denken, want ik kom ze maar zelden tegen…

  5. De beste stuurlui staan ALTIJD aan wal, dat mensen zich willen haasten met “goede” raad voor anderen is des tijden, ze zouden beter naar zichzelf kijken. Ik kan er een schrijnend voorbeeld van geven over mezelf. Diegene die vond aan mij open en bloot op het internet (blog) een oordeel over mij te geven…onvoorstelbaar.
    Je moet hierboven staan en dat is niet altijd makkelijk. Je bent ook maar een mens.
    Liefs x (en sorry voor mijn lange commentaar)

    1. Hey, geen zorgen, ik krijg graag lange commentaren! En jij weet altijd interessante dingen te zeggen, dat mag gerust met wat meer woorden 🙂
      Ik had gelezen dat er zoiets gebeurd was op je blog, echt jammer :/
      We zeggen vast allemaal wel eens iets wat een ander kwetst, maar zolang we ons daarvoor verontschuldigen, is het te aanvaarden. Het probleem is inderdaad wanneer de stuurlui aan wal zelf geloven dat ze de beste zijn… Chance dat we die met het verstrijken van de jaren leren herkennen en minder (of geen) waarde aan hun oordeel hechten…

  6. Kennelijk zijn er nog altijd mensen die menen zich de vrijheid te kunnen permitteren om zulke dwaze vragen te stellen. Het is mijns inziens impertinent om mensen dit soort vragen te stellen, zeker als je er niet een hechte vriendschapsrelatie mee onderhoudt. En om vervolgens je dochter er mee lastig te vallen, geen woorden voor.

  7. Wat een dwaze vrouw. Meer kan ik daar niet van zeggen. Ik ken de soort. Ik ken de vragen want ik kreeg ook 1 dochter. De ‘maar’ laat ik bewust weg. Dat eeuwig gezeur en gemoei van dwaze wildvreemden. Trek het je niet aan.

  8. Pff, wat een herkenbaar verhaal, ben er stil van. Ik ben het helemaal met je eens, Kathleen, en nee, dat heeft niks met Paulo Coelho te maken, maar gewoon met gezond verstand en redelijkheid.

  9. Nathalie

    Zo grof, zo ongemanierd.
    Zo’n soort commentaar, waar je niet om gevraagd hebt, van mensen die niet in je hart zitten, zou eigenlijk meteen van je/ons af moeten glijden. Maar dat is niet altijd even makkelijk en soms blijf je toch onthutst achter.

    1. Ja jong, ik had het niet verwacht dat het me zo zou raken. Vooral dat ze mijn kind erbij betrok. En ook omdat het iemand was van wie ik het niet verwacht had. Want anders ben je toch wat op je hoede… Maar als het zo out of the blue komt, dan sta je daar even echt met je mond vol tanden…

  10. Wat een trut.Ze had er best een secondje over na mogen denken wat haal je je niet op de hals met zo’n opmerking? Wie weet kan je na de eerste geen kinderenmeer krijgen en heb je daar veel verdriet van. Niks van aantrekken.

    1. Om eerlijk te zijn denk ik niet dat het een trut is (en ook geen minkukel, wat de vrouwelijke variant daarvan ook moge weze, zie commentaren hierboven ;)) Gewoon iemand die er inderdaad niet bij nadenkt. Die ervan uit gaat dat die dingen nu eenmaal vanzelf lopen, waarschijnlijk omdat het bij haar vanzelf gelopen is… En ik vermoed dat dat iets is waar we allemaal voorzichtig mee moeten zijn, omdat het een denkfout is die we allemaal wel eens maken, evengoed op andere terreinen…

  11. Knap hoe je toch rustig kon blijven. Ik denk niet dat ik me had kunnen inhouden, zeker niet het moment dat ze je dochter er rechtstreeks over aansprak.

    Het is akelig hoe mensen het logisch vinden om zomaar over anderen te oordelen. Over hun leven of over hun beslissingen. Als iedereen zich eerst eens om zijn eigen problemen bekommert, dan staan we al een heel stuk verder.

  12. Ik zal nooit de vraag stellen aan een koppel waarom ze nog geen kind hebben. Ik besef (niet uit persoonlijke ervaringen) hoe pijnlijk dat kan zijn, mensen die jaren dat soort vragen krijgen terwijl het gewoon niet lukt…

  13. O ! Wat een lef van die vrouw !
    Ik begrijp niet hoe mensen het in hun hoofd halen om zulke dingen te doen !
    Ik stel nooit zulke vragen, want je weet immers nooit wat de reden is, dat iemand geen kinderen heeft of één kindje of niet getrouwd is. Maar dan nog tegen een kind ! Volgens mij stond die dame ook niet bepaald op de eerste rij wanneer het verstand werd uitgedeeld 😉

  14. Ik bewonder hierin vooral je aangename en wijze schrijfstijl.
    Ik heb tijd tekort om blogs te lezen, ik loop steeds achter, terwijl er zo’n boeiende bestaan….. (zoals deze 🙂 )

    Ik geef je 300% gelijk. Ieder mens mag beslissen voor zichzelf. Punt, andere lijn.

  15. Zucht… Ik word een beetje boos van mensen die zo kortzichtig anderen (en hun kinderen, het lef!) opleggen wat hun standaardbeeld is. Ernaar vragen is één ding – dat evengoed al gevoelig kan liggen -, maar het opdringen een heel ander.

    Als het een troost kan zijn: voor mij voldoe jij sterk aan het perfecte plaatje! Een gelukkige relatie, een dochter waar je overduidelijk gigantisch veel van houdt, een huisdier, een leven in het buitenland… En ondanks al de moeilijkheden waar je mee kampt, toch zo wijs en positief in het leven staan. Jup, ik zou er voor tekenen, voor jouw “onperfecte” plaatje!

    1. Da´s lief 🙂 Ik ben er nu ook wel heel content mee, hoor. Maar het heeft zeer veel bloed, zweet en tranen gekost. Eigenlijk was het meer dan ik aankon, en dat jarenlang aan een stuk. Maar nu het eindelijk rustiger is, zie ik wat we ondertussen allemaal opgebouwd hebben, en dat is inderdaad de moeite…

  16. Pingback: Antwoord 1: Een rondleiding door de blog – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s