Plan C: af!

Tussen alle computerproblemen, migraines en onhandige schooluren door is het dan toch gelukt dat manuscriptje af te werken. Aha! Wie had dat gedacht? Het heeft me vijf versies gekost, en dat getal vijf roept me nu toe: “Het is welletjes geweest. Niet meer herschrijven, anders blijf je bezig.” Daar zullen we dan maar naar luisteren.

Deze drie dingen heb ik alvast bijgeleerd:

1.Hoe ontzettend belangrijk nalezers zijn. Dat wist ik op zich al wel uit de feedback die ik eerder op kortverhalen had gekregen, maar omdat het hier om een groter geheel ging, was het extra interessant om te zien hoe elk van hen met de tekst en het verhaal omging. Ik heb er enorm veel van geleerd, van iedere persoon die de tekst heeft nagelezen. En van ieder van hen heb ik dingen meegenomen in de herwerking. Dus hierbij nog eens: lieve nalezers, duizend maal dank voor jullie tijd en moeite! Dat is een zeer groot kado voor mij geweest.

2.Hoe sterk je eigen relatie met de tekst kan veranderen. Ook daarvan had ik al wel een vermoeden, omdat ik het al tegengekomen was in boeken over schrijven, maar het was nu voor het eerst dat ik het zelf zo duidelijk meemaakte. Dat ging dus echt van “o, dit is zo leuk” over “tja, hier zullen we het mee moeten doen” tot “man, dit trekt echt op niks”. Op een bepaald moment zit je trouwens zo diep in die tekst dat je er totaal geen zicht meer op hebt. Heel vervelend. Net daarom is eerlijke feedback zo belangrijk, natuurlijk.

3.Hoe de afstand in tijd en ruimte zijn tol begint te eisen. Ik zit nu bijna tien jaar in Spanje, en er zijn bepaalde veranderingen in de Belgische samenleving die ik niet heb meegemaakt. Vaak vroeg ik me af: ik zit hier te schrijven over een Vlaams gezinnetje in het jaar 2018, maar leven Vlaamse gezinnen nog wel zo dezer dagen? Bovendien heb ik gedurende al die jaren een relatief beperkte input qua Nederlandse taal gehad. Dat is iets wat ik met het volgen van blogs en het mailen met Vlaamse vrienden wat probeer tegen te gaan, maar desalniettemin moet ik steeds vaker een omweg maken via het Spaans en het Engels om aan een bepaald Nederlands woord te geraken.

Er waren nog twee mensen die me aangeboden hadden het nog eens door te lezen na de herwerking. Als die daar nog steeds zin in hebben, wil ik het gerust opsturen (ook aan anderen die wat lichte zomerlectuur willen), maar niemand hoeft zich verplicht te voelen, hoor. Ik zit nu immers in dat “o, dit trekt echt op niks” stadium, dus het opsturen vraagt veel moed. Terwijl het nu echt wel beter is dan de eerste versie die ik heb doorgestuurd (daar durf ik nu zelfs niet te hard op doordenken). Mannekes toch, hoe ver buiten de comfort zone ligt het delen van eigen werk?

Bueno, en nu de hele handel opsturen naar een uitgeverij of twee. Niet omdat ik geloof dat daar op korte termijn daadwerkelijk iets van gaat komen, maar omdat ik geloof dat je honderd zaadjes moet planten om aan een handvol bloemen te geraken.

 

 

 

Advertenties

Juni: Die göttliche Ordnung (Petra Biondina Volpe)

(Over het waarom van deze reeks, lees: “Een jaar vol vrouwen“.)

(Deze post wordt opgedragen aan Le Petit Requin, onze lieve landgenote in Zwitserland :))

Eigenlijk had ik gisteren besloten om vandaag een Franse komedie te gaan zien, maar toen ik daarstraks om 16.25u in de cinema stond, bleek de programmatie op vrijdag anders te zijn. Dus ben ik voor deze gegaan: een film over het vrouwenstemrecht in Zwitserland.

Nu ben ik meestal nogal op mijn hoede wanneer het om films met een duidelijke boodschap gaat, maar ondanks de educatieve factor was het een mooie filmervaring. (En, tja, hoe kan je over zo´n thema praten zonder een beetje educatief te zijn?) (En: hebben we op dat vlak ook niet een beetje educatie nodig?)

Waarom deze film volgens mij de moeite van het bekijken is:

  • De personages zijn goed uitgetekend, het verhaal zit snor, de sfeerschepping is helemaal seventies (voor zover deze born-in-the-eighties dat kan beoordelen natuurlijk).
  • Het gaat over de strijd voor het vrouwenstemrecht in Zwitserland in 1971. U leest het goed: 1971. Dat is shockerend dichtbij. Dat was bij wijze van spreken gisteren. En in Zwitserland, he. Niet in Chili of Iran.
  • Het enorme contrast tussen het traditionele Zwitserse dorpsleven en de Flower Power cultuur van de jaren ´70 is op zijn minst fascinerend. (Die Zweedse “Ken je vagina” workshop!)
  • Het is géén mannen-versus-vrouwen verhaal, wat ik enorm apprecieer aan een feministisch werk als dit. Er wordt duidelijk aangetoond dat het voor de mannen ook geen vanzelfsprekende situatie was, en één van de grootste tegenstanders van het vrouwenstemrecht daar in dat dorpje waarin de film zich afspeelt, is een vrouw.
  • Het gaat over sociale veranderingen, weerstand en moed. Volgens mij kan het geen kwaad om dat trio eens onder de loep te nemen, aangezien we daar in onze hedendaagse samenleving ook mee te maken krijgen.
  • O, hoe schattig is dat Zwitsers accent!

Over Petra Volpe heb ik niet veel gevonden, maar gelukkig wel een video waarin ze een interview geeft in het Engels (mijn Duits gaat niet veel verder dan “Wann kommt der Bus”).

 

 

 

Aquarius (2)

 

En deze heb ik speciaal voor jullie vertaald. Het is een video van José Mujica, voormalig president van Uruguay, en één van die mensen die je weer wat hoop geven in de politiek.

 

Vrienden,

verbazend is de geschiedenis.

Zowel op sociaal als politiek vlak ploegt Europa zich momenteel door enorme moeilijkheden, waarbij het op spectaculaire wijze meewerkt aan de verdwijningen van duizenden en duizenden mensen die trachten te emigreren, en wij kunnen dit niet vatten.

Dit is zeer pijnlijk, want uiteindelijk kan de menselijke geschiedenis niet begrepen worden zonder rekening te houden met de zowel positieve als negatieve invloed die migratorische fenomenen hebben gehad.

Zonder ver terug te gaan in de tijd kunnen we verwijzen naar het arme Mexico van 1939, dat in één jaar tijd bijna een miljoen immigranten vanuit de Spaanse Republiek ontving.

Elk Latijns-Amerikaans land heeft op een bepaald moment duizenden migranten ontvangen, voornamelijk uit Europa. Wij hier aan de Río de la Plata: tientallen boten, volgeladen met arme gringos, zoals wij ze noemden, arme immigranten die bijgedragen hebben aan de opbouw van onze cultuur, onze taal, onze materiële toekomst. In mijn kleine land kwamen er soms 40.000 aan per jaar. In de Republiek Argentinië in sommige jaren meer dan 200.000.

Hoe kunnen wij begrijpen dat het moderne, rijke Europa zo´n gigantische weerstand vertoont om mensen te integreren die trachten te ontsnappen aan de schaarste, aan de oorlog in Syrië, en aan wat er gebeurt in Afrika?

Bovendien is het net Europa dat een stille maar kolossale schuld heeft dankzij de rekeningen die het opende maar die nooit betaald werden: de Europese kolonisatie van Afrika en het Brits imperialisme over vrijwel de hele wereld.

Deze en andere hallucinante elementen doen het vermoeden rijzen dat naargelang de rijkdom in een samenleving stijgt, ook het egoïsme toeneemt. En dat het toenemen van de rijkdom gepaard gaat met een geleidelijke afname in waarden. Zou dat mogelijk zijn, die schijnbare tegenstelling? Het is alleszins iets waarover we zouden moeten nadenken.

Aquarius (1)

Vanmorgen zijn hier dus drie boten met vluchtelingen aangekomen.

Ze werden opgewacht door medisch personeel en politie. Je kan je niet voorstellen hoe opgelucht ze van die boten kwamen, want ze hadden de dood in de ogen gekeken. Humanitaire medewerkers legden hen in het Engels, Frans en Arabisch het wat en hoe uit van de drie documenten die hen bij aankomst gegeven werden: een aanvraag voor een verblijf van 45 dagen in Spanje, een formulier voor asielaanvraag in Spanje, en een formulier voor asielaanvraag in Frankrijk.

De Standaard noemt dit “een nauwkeurig geregisseerd evenement” dat “waarschijnlijk een eenmalige uitzondering” zal zijn. Ik vind het doodjammer, dat belerende, bekritiserende stemmetje. Die “Och, maar het zal niet duren, hoor”. Ik weet ook niet of het zal duren, maar daar gaat het niet om.

Niemand weet hoe het hier zal lopen met Sánchez aan het hoofd, maar ik weet wel dat deze Valenciaanse regering al jarenlang duidelijk maakt dat ze bereid is om vluchtelingen op te vangen, en dat dat vanuit Madrid steeds afgeblokt werd. En nu is er een andere regering, en één van de eerste dingen die er gedaan worden is die bootvluchtelingen binnenhalen.

Ik ben fier dat ik in een land woon waar na zovele jaren eindelijk die corrupte PP werd buitengekeild, en waar deze mensen ontvangen werden die niemand anders wou binnenlaten.

Ik vind dat schitterend.

Het gaat er niet om of het zal duren. Het gaat erom dat ze het gedaan hebben.

In verband met dat hele vluchtelingen/migratie-debat: onlangs een mooi interview tegengekomen met Sofie D´Hulster, over de vluchtelingenkampen in Calais en Duinkerke.

Voor wie een beetje de “rainbow connection” kwijt is

Dit is voor iedereen die het momenteel moeilijk heeft, binnen en buiten blogland. De tekst is echt de moeite (met veel filosofische vragen, helemaal Kleine Atlas ;)), en het liedje komt uit The Muppet Movie. Qua ritme en gitaar zit deze poging van een eigen versie wel nog niet helemaal juist, maar ik ga toch de video posten. Het is namelijk zo schattig, mijn dochter haar “jeej” op de achtergrond, en hoe ze dan binnenloopt met de boodschap “Mama, ik ga pipi doen!” en je even later de wc hoort doorspoelen. Van dan af kon ik alleen nog maar doorspelen zodat ik de video toch kon gebruiken, want echter wordt het niet.

 

Why are there so many songs about rainbows?

And what´s on the other side?

Rainbows are visions, but only illusions.

Rainbows have nothing to hide.

Or so I´m told and some choose to believe it.

I know they are wrong, wait and see.

Someday we´ll find it, the rainbow connection. The lovers, the dreamers and me.

 

Who said that every wish would be heard and answered, when wished on a morning star?

Somebody thought of it, and someone believed it.

Look what it´s done so far.

What´s so amazing and keeps us stargazing?

What do we think we might see?

Someday we´ll find it, the rainbow connection. The lovers, the dreamers and me.

 

Have you been half asleep, and have you heard voices?

I´ve heard them calling my name.

Are those the sweet sounds that called the young sailors?

I think they´re one and the same.

I´ve heard it too many times to ignore it.

It´s something that I´m supposed to be.

Someday we´ll find it, the rainbow connection. The lovers, the dreamers and me.

 

 

 

 

Hoe alle plannen momenteel een beetje vastzitten

Plan A. Die infoavond voor ouders organiseren lukt dus niet. De schepen van cultuur zei dat ik daarvoor met de mensen van de oudervereniging moet afspreken, maar die sturen me van het kastje naar de muur en hoe meer ik blijf aandringen, hoe minder ik ervan hoor.

Plan C. Had ik bijna de derde versie af (dankzij de zeer nuttige feedback van de fantastische nalezers, waarvoor zoveel dank), een versie die nog best wat voeten in de aarde had wegens een paar dingen omgegooid… is er een probleem met de harde schijf en kan ik de map met dat bestand niet meer openen. (Ik kan trouwens aan geen enkel van mijn bestanden meer.) Maar geen nood, want dat wordt allemaal automatisch opgeslagen in de cloud van manlief. Blijkt echter dat het van de cloud niet gekopieerd kan worden en ook versturen via e-mail lukte niet. What the…? Manlief heeft beloofd dat hij het zal uitzoeken.

O, en dan die musical die we met de jazzband gingen opvoeren, en waar ik  eerder toevallig naar verwezen had (bij die 10 vragen). De reden waarom ik daar nog niets over gezegd had, was omdat ik er eigenlijk niet zeker van was of het wel zou lukken. En inderdaad: een maand voor de opvoering is er heisa in de band, vertrekt de bandleader met slaande deuren, moet hij met honingzoete stemmen weer binnengehaald worden, en blijkt ook dat hij tegelijkertijd aan een ander project meewerkt waarvoor hij op dezelfde dagen moet repeteren. Tot zover de musical dus.

Maar we gaan niet bij de pakken blijven zitten.

Manlief krijgt dat document vast wel uit de wolk losgepeuterd, en wat plan A betreft, ga ik gewoon geen infosessie geven dan, maar gewoon dat boek afwerken (wat ik gelukkig wel op een USB-stick had staan).