Juni: Die göttliche Ordnung (Petra Biondina Volpe)

(Over het waarom van deze reeks, lees: “Een jaar vol vrouwen“.)

(Deze post wordt opgedragen aan Le Petit Requin, onze lieve landgenote in Zwitserland :))

Eigenlijk had ik gisteren besloten om vandaag een Franse komedie te gaan zien, maar toen ik daarstraks om 16.25u in de cinema stond, bleek de programmatie op vrijdag anders te zijn. Dus ben ik voor deze gegaan: een film over het vrouwenstemrecht in Zwitserland.

Nu ben ik meestal nogal op mijn hoede wanneer het om films met een duidelijke boodschap gaat, maar ondanks de educatieve factor was het een mooie filmervaring. (En, tja, hoe kan je over zo´n thema praten zonder een beetje educatief te zijn?) (En: hebben we op dat vlak ook niet een beetje educatie nodig?)

Waarom deze film volgens mij de moeite van het bekijken is:

  • De personages zijn goed uitgetekend, het verhaal zit snor, de sfeerschepping is helemaal seventies (voor zover deze born-in-the-eighties dat kan beoordelen natuurlijk).
  • Het gaat over de strijd voor het vrouwenstemrecht in Zwitserland in 1971. U leest het goed: 1971. Dat is shockerend dichtbij. Dat was bij wijze van spreken gisteren. En in Zwitserland, he. Niet in Chili of Iran.
  • Het enorme contrast tussen het traditionele Zwitserse dorpsleven en de Flower Power cultuur van de jaren ´70 is op zijn minst fascinerend. (Die Zweedse “Ken je vagina” workshop!)
  • Het is géén mannen-versus-vrouwen verhaal, wat ik enorm apprecieer aan een feministisch werk als dit. Er wordt duidelijk aangetoond dat het voor de mannen ook geen vanzelfsprekende situatie was, en één van de grootste tegenstanders van het vrouwenstemrecht daar in dat dorpje waarin de film zich afspeelt, is een vrouw.
  • Het gaat over sociale veranderingen, weerstand en moed. Volgens mij kan het geen kwaad om dat trio eens onder de loep te nemen, aangezien we daar in onze hedendaagse samenleving ook mee te maken krijgen.
  • O, hoe schattig is dat Zwitsers accent!

Over Petra Volpe heb ik niet veel gevonden, maar gelukkig wel een video waarin ze een interview geeft in het Engels (mijn Duits gaat niet veel verder dan “Wann kommt der Bus”).

 

 

 

13 gedachtes over “Juni: Die göttliche Ordnung (Petra Biondina Volpe)

      1. Ik vond het een boeiend portret van een jonge vrouw (hypomaan?) die plotseling alleen en zonder onderdak komt te staan in Parijs. Sterk geacteerd door Laetitia Dosch. Zij was voor mij geen bekende actrice, maar nu zal ik haar niet licht meer vergeten.

  1. Oh, die zet ik meteen heel hoog op mijn filmlijstje! En zo lief om dit aan mij op te dragen ♥
    Er is heel veel aan Zwitserland waar ik heel erg van houd en het zijn die zaken die maken dat ik hier wil blijven, maar tegelijk zijn er ook zaken die mij enorm frustreren. Feminisme (of beter: gelijkwaardigheid tussen man en vrouw 😉 ) is daar absoluut één van. Want ook al is het al pakken beter dan het vroeger was en is er in theorie al veel opgelost, in de praktijk is er nog een groot verschil tussen man en vrouw. Zoals aangehaald in het filmpje hierboven, o.a. het feit dat nog zoveel vrouwen thuisblijven eens een koppel een kind gekregen heeft. Er wordt wel altijd gewezen op de (belachelijk) hoge kost van crèches, waardoor het “logisch” is dat er iemand thuis blijft. Maar waarom dan zo vaak de vrouw? Enerzijds denk ik: ja, in België is het ook nog altijd zo dat het veel evidenter is dat een vrouw minder gaat werken, dus is het daar dan zoveel beter? Anderzijds is het verschil wel degelijk groter, want minder gaan werken is één ding, helemaal niet meer werken nog een ander. Je wordt compleet afhankelijk van je man, je wordt compleet vereenzelvigd met die zorgende rol. Gelukkig zie ik wel verandering, heb ik zelf een werkgever die wel flexibel is als het aankomt op vrouwen/gezin, heb ik een collega waarbij zowel zij als haar man deeltijds werken, zodat ze beiden de combinatie zorg binnenshuis – werk buitenshuis kunnen hebben…
    En dit is nu de eerste keer dat ik spijt heb dat ik geen tv heb, want eigenlijk heb ik zin nu om een filmavond te organiseren met Zwitserse en buitenlandse vrouwen en over dit thema te discussiëren 🙂

    1. Allez jong, daar verschiet ik toch wel van… Goed om te horen dat er toch wat verandering in komt. Hier in Valencia ken ik wel een paar gezinnen waar de papa thuisbleef om voor de kinderen te zorgen, maar ik denk dat de crisis van 2008 daar wel voor veel tussenzat. Er waren zoveel werklozen en het was zo moeilijk om aan werk te geraken, dat het niet uitmaakte wie buitenshuis ging werken, als er maar een inkomen was. En wie geen job vond, bleef thuis. Daardoor is het misschien wel iets normaler geworden (denk ik).

      1. Ja, dat had ik op voorhand ook niet verwacht eigenlijk. Aleja, niet dat ik eigenlijk veel afwist van Zwitserland behalve dan “Alpen” (ik wist in het begin begod niet eens dat hier dat – schattig, maar soms verdomd moeilijk te begrijpen – Zwitsersduits i.p.v. “Hoogduits” wordt gesproken 😉 ), maar ik had het toch moderner, vooruitstrevender verwacht in die dingen. Al helemaal omdat ze op zich een heel goed werkend democratisch systeem hebben, met al hun referenda, en ze er in slagen om vier officiële landstalen met bijhorende gebieden goed te laten samenwerken. En toch, toch zijn ze soms zo verdomd traditioneel. Komt ongetwijfeld ook door het afgelegen bergleven, want bijvoorbeeld in de dorpen is dat thuisblijven van de vrouw veel sterker aanwezig dan in en dicht bij de steden. In die zin woon ik in een progressiever deel van Zwitserland, maar desondanks kreeg ik – toen ik nog geen werk had – ook al wel eens de opmerking dat ik toch niets moest zoeken “want dat mijn vriend toch genoeg verdiende voor ons twee” (aaaaaargh!!!).
        Tegelijk: er zijn gelukkig meer en meer vrouwen (al dan niet deeltijds) aan het werk, het gebeurt hier en daar al dat ook mannen iets minder gaan werken om thuis ook een zorgende rol te kunnen opnemen, er zitten meer vrouwen in de politiek en er gaan langzaam maar zeker ook enkele tradities voor de bijl (zo mag de vrouwengilde sinds 2014 deelnemen aan een van de belangrijkste volksfeesten van Zürich, weliswaar enkel “als gast” en niet, zoals de mannelijke gildes, als officiële gilde… *hoera met een zucht dus*).

      2. Dat wat je vertelde over Zwitsersduits deed me denken aan wat ik hier in de eerste weken in Valencia leerde. Ik wist voor ik hierheen kwam dus ook niet dat ze hier hun eigen variant van het Catalaans spraken… Zo goed voorberied was ik dus, haha. Imagine.

        En dat van de vrouwengilde, allez jong, dat is zo straf… Echt erg. :/ Maar ja, stap voor stap, zo gaan de paarden, zeker?

      3. O meid, dat kan geen kwaad! Daar dient deze blog blog voor! Ik vind het altijd zo interessant te lezen over hoe het er op andere plaatsen aan toegaat, en hoe andere Belgische expats de culturele verschillen ervaren. Want uiteindelijk zijn wij met ongeveer dezelfde culturele achtergrond op twee plaatsen terecht gekomen die niet alleen van ons thuisland verschillen, maar ook van elkaar. Ik vind dat zeer boeiend 🙂

  2. Pingback: Een jaar vol vrouwen: conclusie – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s