Het Sheldon Cooper Project: één jaar later

Het is nu een jaar geleden dat ik gestopt ben met lesgeven. Tijd voor een evaluatie.

*Precies één jaar geleden was ik op van de stress, viel ik in slaap waar ik bij stond, en toen moesten de paniekaanvallen nog beginnen. Vandaag ben ik samen met mijn dochter opgestaan na zeven uur ononderbroken slaap, voel ik mij helemaal okee, heb ik geen greintje stress, en kan ik zonder angst de metro nemen naar Valencia als ik dat wil. En ik neem geen medicatie. Dat alleen al is fantastisch.

*Op geen enkele van de afgelopen 365 dagen heb ik gedacht “laat ik toch maar weer een job zoeken als leerkracht”. Jarenlang zo hard je best doen voor iets, en wanneer je het dan laat vallen, ljikt het alsof het er nooit geweest is. Dat wil ook wel wat zeggen.

*Wat financiën betreft, moet er binnen dit en een paar jaar wel iets gebeuren, want zonder spaargeld redden we het niet met één inkomen. Je kan nog zo zuinig leven als je wil, maar als de auto het laat afweten en je moet een maandloon uitgeven aan reparaties… Tja, dan is de boel voor dat jaar al verkeken natuurlijk. Moest ik 300 euro per maand kunnen binnenbrengen, dan zitten we wel goed, denk ik.

*Ik ben voor het eerst in mijn leven betaald geweest voor schrijfwerk! Leuk he? (Vertaalopdrachten had ik al wel eens gedaan, maar dat tel ik even niet mee.) Via een lieve vriendin aan een opdracht geraakt. Was heel fijn om te doen. En gewoon al het idee dat het kan, geeft me moed.

*Zoals jullie hier hebben kunnen lezen, heb ik een jeugdboek geschreven. De uiteindelijke titel is “Ondertussen in de Sparrenlaan” geworden. Of er ook echt iets mee gaat gebeuren, is een andere vraag, maar soms denk ik dat de bestaansreden van dit boek eenvoudigweg het afgeraken is. Zodat ik weet dat het kan.

*Ik heb dit jaar ook erg veel werk gestopt in het opzetten van een musical hier in het dorp. Maar toen ben ik onverwachts op een paar verborgen regels van het dorpsleven en op iemands explosieve ego gebotst, en heb ik uit zelfbescherming gezegd: “Trekt uwe plan”. Heel jammer, want het had echt wel tof kunnen worden, maar ik wou er mezelf niet aan opofferen.

*Behandelingen fysiotherapie geprobeerd, tot het me duidelijk werd dat ik twee à drie dagen na elke behandeling een migraine-aanval kreeg. Na vijf behandelingen ben ik er dus mee gestopt. Ik wil het nog wel eens proberen om er zeker van te zijn, maar enkel wanneer ik de daaropvolgende week helemaal niets te doen heb.

*Ik heb 15 aanvallen gehad dit jaar. Dat zijn 45 dagen arbeidsongeschiktheid.

En nu?

*Het is me ondertussen duidelijk geworden dat ik niet als werknemer aan de slag kan zolang ik aan aura-migraines lijd. Dus ofwel blijf ik werkloos, ofwel word ik zelfstandige. Die tweede mogelijkheid ga ik dit jaar onderzoeken.

*Dat boek in het Spaans over hoe je kind Engels te leren, wil ik nog steeds schrijven. Maar ik heb zo de indruk dat als je hier iets gedaan wil krijgen, dat je het dan best alleen doet. Dus de info-avond ga ik overslaan, want dat moet via het oudercomité (nog zo´n dorpsregel), en die zijn precies niet echt geïnteresseerd (de ouders wel, maar dat lijkt bijzaak).

*Ben ondertussen nog wat sprookjes aan het schrijven. Zeer leuk werk. Zou ik daar ook een blogje van maken? Iemand geïnteresseerd in zotte sprookjes als zomerleesvoer?

*Ik heb me ingeschreven voor een cursus als naaister bij het Syndicaat van Kleermakers en Naaisters in Valencia. Want naaien is iets wat ik van huis uit kan doen, ook als ik de dag ervoor migraine heb gehad. We beginnen in september. Ben benieuwd…

*Een bevriende gitarist heeft me voorgesteld om samen een paar nummers in te oefenen, en daar de straat mee op te gaan. In september komen we samen om te repeteren, en dan kan ik ook toestemming aanvragen op het stadhuis (je kan toestemming krijgen per kwartaal). Daar kijk ik echt naar uit.

*Wat lesgeven betreft, wil ik wel een klasje opzetten hier thuis, met een paar kinderen uit het dorp. Gewoon omdat de ouders het me maar blijven vragen, en die kinderen zich doodvervelen op de academie waar sommigen van hen om bijles gaan. Dat krijg ik wel geregeld, denk ik, ook langs de migraines heen. (Want die ouders zijn op de hoogte van mijn gezondheidsproblemen.) Enfin, stap voor stap.

Geeft een beetje een Nieuwjaarsgevoel, zo´n evaluatie 🙂

Fijne zomer allemaal!

 

 

 

Advertenties

36 gedachtes over “Het Sheldon Cooper Project: één jaar later

  1. Jouw zoektocht is zo herkenbaar voor mij. Hier een paar losse gedachten:
    * ‘… maar soms denk ik dat de bestaansreden van dit boek eenvoudigweg het afgeraken is.’ Denk ik soms ook van mijn boek(en). En ik vind het niet eens erg.
    * Na osteopathie, acupunctuur, thermale kuur en fysiotherapie vind ik dagelijks yoga de beste pijnstiller, het beste anti-depressivum, het beste slaapmiddel.
    * Hier in Frankrijk bestaat een soort light zelfstandigenstatuut: micro-entrepreneur. Dat past me uitstekend. Bestaat zoiets ook in Spanje?
    * Thuis kleding naaien lijkt me heel leuk. Jammer dat je zo ver woont, anders zouden we een naaiclubje kunnen beginnen.
    * Op straat zingen lijkt me nog leuker. Zou het kunnen dat jij net als ik meer en meer met je lichaam (stem en handen) wil werken en minder met je hoofd? Ik ben niet meer weg te slaan uit de moestuin en ik ga nog liever ons gemeentehuis poetsen dan dat ik saaie en slechtbetaalde redactie-opdrachten aanvaard.
    Groetjes van je buur(land)vrouw.

      1. Het houdt me bezig. Zou het kunnen dat sommige mensen (waaronder ik) denken dat ze, omdat ze een zekere dosis verstand hebben en ook een beetje gestudeerd hebben, daarom ook MOETEN met hun hoofd werken, terwijl ze met het lichaam werken eigenlijk veel leuker vinden? Het zou wel eens kunnen dat ik daarom nooit mijn draai gevonden heb in alle soorten ‘hoofdwerk’ die ik ooit gedaan heb. Ik denk dat ik als kind gewoon verkeerd georiënteerd werd. En ik denk dat ik niet de enige ben.

      2. Terugkijkend vind ik het verbazend hoe hard er neergekeken wordt op opleidingen die handwerk aanleren. Er is toch iets fundamenteel mis met die hele ASO, BSO, TSO indeling. Dat zou toch allemaal veel flexibeler moeten kunnen, denk ik dan. Alles in modules, met een paar verplichte basispakketten, en dan de rest vrij te kiezen. Enfin, ik heb daar ene hele theorie over. Waardoor studenten ook veel niet meer per leeftijd zitten, maar hun eigen traject kunnen samenstellen. Daardoor zou je dan ook makkelijker “cerebrale” vakken met handwerk kunnen combineren. Maar da´s een heel radicaal plan, ik besef wel dat dat erg ver dromen is.

    1. Ja joh, tof he, hoe wij zo apart van elkaar toch samen lopen?
      Yoga zou ik ook weer eens moeten opnemen. Ik probeer het soms op mezelf te doen, maar dat houd ik natuurlijk niet vol. Goeie tip…
      Micro-entrepreneur, zoiets zou ideaal zijn, ik ga daar eens achter horen… Maar veel hoop heb ik er niet in. Zelfstandigen hier in Spanje, daar heb ik nogniet veel positiefs over gehoord, dus ik vrees er een beetje voor.
      En wat dat hoofd versus handen betreft: ja, absoluut! Mijn wegwijzer bestaat tegenwoordig uit deze vier letters: DOEN. Ik heb namelijk ook een hele resem voortstudeer-opties overwogen (psychologie, vertaler-tolk, etc.) maar heb voor mezelf uitgemaakt dat dta echt niet de weg is. Dat zit zo ingebakken in onze cultuuur he, een diploma als enige oplossing. Maar ik wil echt gewoon dingen doén. Niet nog eens vier, vijf jaar tijd en geld en energie investeren in iets waarmee ik dan na al die jaren toch nog van nul moet beginnen (en waarschijnlijk ook weer in loondienst). Het lijkt me ook een soort vluchten of uitstellen. Ik wil echt dingen maken en meemaken. En verbinding maken met anderen. Met mijn zintuigen bezig zijn. En dus eigenlijk ook met mijn hoofd, maar dan met allebei de hersenhelften aan het werk en nog meer dan dat, want voor zingen, schrijven en naaien moet je ook wel je hoofd gebruiken, maar in samenwerking met je hart en je lijf. Da´s heerlijk, wanneer alles tegelijk aan het werk is. Enfin, om maar et zeggen: ik ben helemaal mee met uw opmerking 🙂

  2. Tina

    Tranen in de ogen bij het lezen van deze goednieuwsblog! Keigoed bezig Kath! 🤘👍 Die opdracht waarvoor je betaald werd, kunnen wij die ook lezen? Zeker interesse in je sprookjes! Lekker voorlezen aan Jonah in Zweden 😝 😘

    1. Die opdracht was dat artikel voor Femma 🙂 Voor die sprookjes zal ze nog wat te klein zijn vrees ik, maar ik ben met Elena bezig aan een verzameling verhaaltjes voor kinderen, waar Jonah over een jaar of twee wel iets aan zal hebben, denk ik!

  3. Ik vind je een heel veelzijdig persoon Kathleen. Je kunt verschillende dingen en doet dat ook met volle inzet.
    Het lijkt mij goed er achter te komen dat het beroep dat je uitoefent niet bij je past. Wel jammer natuurlijk dat dat proces vaak gepaard gaat met veel strijd en pijn (letterlijk en figuurlijk).
    Ik ben van plan in november met de trein naar Zuid Spanje te reizen en daar wat wandelingen te maken. Weet nog niet precies hoe die treinreis er uit gaat zien en waar ik mijn stop-overs inlas, maar mocht ik een stop maken in Valencia zal ik goed luisteren of ik je ergens op straat hoor spelen, of sprookjes hoor voorlezen, of een naaiatelier met jouw naam op de etalageruit ziet, of……

  4. Ik heb ook geleden onder migraine, maar het valt in het niets bij de last die jij ondervindt. Ik denk dat het goed is om te luisteren naar je lichaam en zoveel mogelijk evenwicht te zoeken. Wat je ook gaat doen, ik wens je veel succes!

  5. Wat moet het moeilijk zijn om positief te blijven met migraine. Maar jij doet het toch. Ik duim dat je ‘ je ding’ vindt waarbij je je goed voelt. Pluk de mooie dag daar in Spanje.

  6. Geniet je niet van een soort ziekte-uitkering, daar in het verre Sinterklaasland? Ik herinner me nog je beslissing van een jaar terug en dacht toen meteen dat het financieel een hele dobber kon worden. Meer nog, ik heb je zevenhonderd broden, belegd met Nutella opgestuurd. Hopelijk zijn die goed aangekomen.
    Voor iemand als jij die niets schuwt (van handwerk tot schrijven) moét zeker iets uit de lucht kunnen vallen die 300 Eur/maand oplevert. Ik duim ervoor!

    1. Een uitkering krijg ik niet; voor een werkloosheidsuitkering moet je er echt al heel wat werkuren hebben opzitten voor je daar recht op hebt. Na afloop van ene contract een paar jaar geleden had ik een aantal maanden lang recht op 20 euro per maand, om je een voorbeeld te geven… En voor migraine krijg je geen ziekte-uitkering. Ik heb wel in oktober “discapacidad” aangevraagd, waardoor ik eventueel van bepaalde voordelen zou kunnen genieten (extra punten om je kind in een bepaalde school te laten inschrijven, dat soort zaken). Maar vanaf de aanvraag moet je een jaar wachten tot ze je bellen voor een afspraak, en dan moet je je zaak bepleiten voor een soort tribunaal. Voor migraine wordt het zelden toegekend, maar volgens de neuroloog heb ik er wel recht op. We zullen zien…

      En die broden zijn toegekomen hoor! Wat hebben wij hier een lekker jaar gehad! 😀

  7. Ha Kathleen,
    ik drukte op like. Niet omdat ik het leuk vind dat je paniekaanvallen hebt (gehad). Niet omdat ik het leuk vind om te lezen dat sommige dingen moeizaam zijn. Maar omdat ik jou leuk vind.
    Ik had geen weet van dit al en nu ik dit lees denk ik alleen maar meer: wat een sterke vrouw. Wat fijn om te lezen hoe je achter jezelf blijft staan. Je doet het zo goed!
    Veel liefs, Loes

    1. Soms vraag ik me af of de oplossing voor het probleem is: het probleem niet langer als een probleem beschouwen, maar gewoon als een “fact of life”. En dan stoppen met dingen te willen die van dat “fact of life” een probleem maken. Enfin, zoiets dus.

      1. Aaah, ik dacht dat je de migraines bedoelde 🙂
        Tja, wat geld betreft kunnen we op deze manier nog wel een paar jaar verder, ik heb wel nog voldoende spaargeld. En we leven heel basic. Ik maak me op dat vlak niet echt zorgen (want dat werkt contraproductief), maar probeer wel wat vooruit te kijken. Ik heb twee concrete ideeën, maar die hebben wat tijd nodig om te realiseren en te zien of het werkt…

      2. Dat vind ik nu eens een bijzonder interessante gedachte. Een manier om dat te doen is onze taal/woordenschat aanpassen, zowel in onze innerlijke gesprekken als in onze conversaties met anderen. Zo kun je ‘probleem’ vervangen door ‘fact of life’ of door ‘uitdaging’ of iets anders en bijvoorbeeld ‘pijn’ vervangen door ‘signalen’ enz. Daardoor gaan die facts of life niet weg, maar ze krijgen een plaats en zelfs een rol en gaan dan vanzelf wat meer naar de achtergrond.
        Het is duidelijk dat je inkomen wat opschroeven voor jou een inspirerende uitdaging is. Op straat zingen lijkt me (af en toe) heel leuk, maar er komen vast nog ideeën.

      3. Ik moet darabij altijd denken aan die moeder die zei “Mijn zoon heeft autisme en hier is dat een probleem. Maar moest hij in Canada schapen hoeden, dan zou hij absoluut geen probleem hebben.” Zoiets. En ja, onze woorden dragen daar veel aan bij, heel goed voorbeeld van die “pijn en “signalen”! Ik zit de laatste tijd ook vaak te denken over hoe wij ziekte interpreteren. En hoe we de signalen van ons lichaam stelselmatig negeren en zo vaak eigenlijk de ziekte over onszelf afroepen.

  8. WoW lieverd, ik las hier met open mond! Jouw optimisme is zo bewonderenswaardig! Al die plannen, ik hoop zo dat ze stuk voor stuk succesvol mogen zijn. Je verdient het zo!

    Oja… ik heb wel zin in zotte sprookjes 😉

    1. Merci 🙂 🙂
      Ik ben wel niet altijd zo positief hoor, soms zie ik het ook allemaal niet meer zitten. Maar daar krijg ik me dan wel doorgesleept, dat gaat jaar na jaar toch altijd iets vlotter…

  9. Kleine Atlas

    net nog eens je post doorbladerd (goeie dingen lees ik vaak graag een tweede keer) en door de reacties gegaan en ik kan alleen maar toevoegen:
    wat een ongelooflijk interessante open fundamentele discussie leeft er hier zeg!!

  10. Oh Kathleen, ook al staan er dingen in dit lijstje die jammer zijn, wat voelt het hoopvol en krachtig aan!
    Ik heb serieus moeten slikken bij je eerste twee paragrafen, omdat ik het gevoel heb zelf op een kruispunt te staan op dit moment en niet goed weet wat de beste weg is. Jouw zin “Jarenlang zo hard je best doen voor iets, en wanneer je het dan laat vallen, lijkt het alsof het er nooit geweest is.” is hard en tegelijk ook zo positief. Merci!

    1. Hey meid, veel moed bij het zoeken van je nieuwe pad! Ik ben benieuwd te lezen wat het leven voor jou in petto heeft… Welke keuze je ook maakt, ik ben er zeker van dat je nog veel fijne dingen zal tegenkomen. Zoals jij altijd weet in te zoomen op de mooie/ grappige/ bijzondere details, zal je altijd dingen op je weg vinden die de moeite waard zijn 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s