Iets moois ter compensatie…

… van het zware thema van de vorige post. Namelijk een citaat uit Howards End.

Het komt uit hoofdstuk vijf, waar de Schlegel-zusjes een jongen willen uitnodigen die het duidelijk niet zo breed heeft. Maar hij gaat er vandoor nog voor ze hem de woonkamer hebben getoond, en hun tante, Mrs. Munt, vindt dat maar best zo.

“I dare say it is all for the best,” opined Mrs. Munt. “We know nothing about the young man, Margaret, and your drawing-room is full of very tempting little things.”

But Helen cried: “Aunt Juley, how can you! You make me more and more ashamed! I´d rather he had been a thief and taken all the apostle spoons that I -well, I must shut the front door, I suppose. One more failure for Helen.”

“Yes, I think the apostle spoons could have gone as rent,” said Margaret. Seeing that her aunt did not understand, she added: “You remember “rent”? It was one of father´s words -rent to the ideal, to his own faith in human nature. You remember how he would trust strangers, and if they fooled him he would say, “It´s better to be fooled than to be suspicious” -that the confidence trick is the work of man, but the want-of-confidence trick is the work of the devil.”

“I remember something of the sort now,” sais Mrs. Munt, rather tartly, for she longed to add: “It was lucky that your father married a wife with money.”

 

(E.M.Forster, Howards End, p 42)

 

5 gedachtes over “Iets moois ter compensatie…

  1. Merci! Gisteren vroeg ik mij nog af of het nu aan mij ligt dat ik het normaal vind om mensen uit te nodigen om bij mij te komen logeren, ook al ken ik ze enkel online, terwijl iemand anders mij daar heel raar voor bekeek. Terwijl ik vooral denk “Zwitserland is tof, dus waarom zou ik mensen niet uitnodigen om het te ontdekken?” 🙂 Misschien is dat naïef, misschien zou ik beter wat wantrouwend zijn, maar ik hoop dat nooit te worden. Blij dat dit mooie citaat mij gelijk geeft 😉

      1. Ja, dat je met je dochter voorzichtiger en wantrouwiger bent, dat lijkt mij logisch 🙂
        Op zich merk ik dat ik mij aan sommige spullen hecht en lastig kan worden wanneer iemand anders ze beschadigt / kwijt raakt, maar tegelijk: het zijn en blijven maar spullen en dus vervangbaar.

      2. Maar dat snap ik ook wel, hoor; uiteindelijk raak je aan sommige spullen gehecht omdat ze deel uitmaken van je leven en zo een beetje een ziel krijgen… Dat zou ik ook niet leuk vinden als iemand ze dan kwijtraakt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s