The Handmaid´s Tale

Dit is een post die ik eigenlijk niet wou schrijven, en ik ga hem hier ook niet lang laten staan.

Maar ik las daarnet op een andere blog dat de serie kennelijk met prijzen wordt overladen, en toen dacht ik: kom, schrijf het toch maar.

Zo´n zestien jaar geleden heb ik The Handmaid´s Tale van Margaret Atwood gelezen. Het leek me een degelijk, belangrijk boek dat ons op reële gevaren wees. Dus toen mijn echtgenoot naar de serie begon te kijken, was ik behalve geïnteresseerd zelfs tamelijk enthousiast: een serie gefocust op vrouwenrechten! Maar al snel haakte ik af. Veel meer dan wat er in het boek beschreven wordt, heb je immers niet nodig om op die door Atwood aangekaarte gevaren te wijzen, en de serie leek me vooral een eindeloos uitspinnen van miserie. Sindsdien pikte ik wel eens een paar scènes mee wanneer ik in de woonkamer voorbij de tv liep. Want die series hebben weerhaakjes waarmee ze aan je netvlies blijven kleven.

Ondanks die matige interesse is dit product tijdens het tweede seizoen vooralsnog in mijn gezicht ontploft. Ik liep toevallig langs de tv toen er daar in mijn woonkamer een verkrachtingsscène aan de gang was. Ze werd niet geïnsinueerd, nee, je zag duidelijk wat er aan de gang was. Je zag hoe de vrouw lag af te zien, je zag het gezicht van de man, de bewegingen, je hoorde de geluiden, en het bleef zo lang duren als het in het echt geduurd zou kunnen hebben. In het eerste seizoen had er ook al zoiets plaatsgevonden, maar dit keer was het nog veel bruusker. In mijn eigen woonkamer. Een plaats waar ik me veilig wil voelen en niet geconfronteerd wil worden met expliciet seksueel geweld.

Je kan zeggen: dan moet je gewoon niet kijken. Of: dan had je man maar op z´n iPad moeten kijken, met de hoofdtelefoon op. Maar hoe konden wij dat in godsnaam weten? Volgens mij is de vraag ook niet: had ik dit moeten voorkomen? Maar wel: draagt deze serie bij aan het begrip voor het geweld tegen vrouwen, of slaan ze juist op sluwe wijze munt uit het geweld dat vrouwen dagelijks wordt aangedaan?

Sinds het gesprek dat ik er nadien met mijn man over had, is het voor mij duidelijk. Wat deze serie doet, heeft niets met bewustmaking te maken. Je hoeft geen verkrachtingsscènes te tonen om mensen te laten weten dat verkrachtingen fout zijn. We voelen het immers ook allemaal tot in onze diepste ingewanden hoe fout seks met kinderen is, dat hoeven we ook niet eerst op tv te zien (en godzijdank is er op dat vlak tenminste nog wat terughoudendheid in de filmwereld). Ik vraag mij zelfs af of het tonen ervan de handelingen niet net meer normaliseert, maar soit, da´s een andere discussie. Waar het voor mij om draait is dit: we weten allemaal wat er verkoopt op tv, namelijk seks en geweld. En laat een verkrachting nu net de perfecte combinatie zijn van beiden. Als je het dan ook nog gaat verkopen als “vrouwvriendelijk” omdat je er zogezegd geweld tegen vrouwen mee aankaart, dan zijn we volgens mij het cynisme ver voorbij.

Versta mij niet verkeerd: ik begrijp dat in sommige films verkrachtingen deel uitmaken van het verhaal. Ik begrijp dat er niet altijd aan te ontsnappen valt. Ik heb in de cinema vaak genoeg een slag in mijn gezicht gekregen (en zelfs gewoon op school toen we tijdens esthetica “Daens” te zien kregen) en heb daar nooit over geklaagd (*). Maar in het geval van The Handmaid´s Tale bleef ik met een wel erg zuur gevoel achter.

(*) Misschien ben ik er gevoeliger voor dan andere mensen, maar dat vind ik niet iets om me voor te verontschuldigen.

 

PS: en na het schrijven van deze post ben ik wat dieper gaan zoeken op het net en heb ik deze column gevonden van Lisa Miller, die veel beter uitlegt wat ik hierboven wou zeggen, en waaruit ik, voor hen die geen zin hebben in doorklikken, deze twee citaten heb gehaald:

“My concern in this case is fairly clear: that the violence against women in season 2 is indulgent, operatic, and designed to rouse if not pleasure then a visceral, physical response, that The Handmaid’s Tale has devolved from feminist horror into very conventional misogynistic entertainment. It’s a fantasia of women being debased and dehumanized, individually and en masse but disingenuously packaged as virtuous dystopian prophesy.”

“In an infuriating and grotesque reversal, Atwood’s feminist allegory has turned instead into a showcase of female abuse: returning to the scene, I noted how the camera lingered on June’s dripping blood. And I decided, I am done.”

 

 

44 gedachtes over “The Handmaid´s Tale

  1. Ik snap wat je bedoelt. Het boek moest ik af en toe wegleggen, dus ik zette me schrap voor de serie. Ik ben net beginnen kijken naar het eerste seizoen en ik ben na elke aflevering van mijn melk. Er zit in veel series gratuit geweld tegen vrouwen, verkrachtingen alom. Ik kan er vaak echt niet tegen. Toen we aan de tweede aflevering van Outlander zaten en een vrouw haar bloes kapot gescheurd werd door een soldaat, heb ik het stopgezet. Ik weet dat de werkelijkheid soms nog gruwelijker is, maar moet dit echt?

    1. Inderdaad, dat vraag ik mij dus ook af. En ik vraag me ook af: zou het tegenovergestelde geen beter effect kunnen hebben? Zouden series waarin mannen en vrouwen elkaar respectvol behandelen en op een meer doordachte manier met conflicten enzo omgaan, en elke vorm van geweld serieus nemen en trachten tegen te gaan, zou zo´n soort serie net voor een vreedzamere samenleving zou kunnen zorgen? Want telkens je geweld toont, geef je eigenlik een voorbeeld, laat je mensen zien: dit kan ook. Ik vind dat verre van gezond.

  2. Wij moesten Atwood aan de unief lezen en analyseren. Ik was geen fan. Een verfilming van haar boeken spreekt me dus ook niet aan. Maar ik heb wel al over deze hype gelezen. Wat je aankaart, vind ik zeer terecht.

      1. Ik denk omdat ik dan het gevoel heb dat ik misschien een constructieve bijdrage heb geleverd aan het maatschappelijk debat, dus dat het toch ergens goed voor was, zoiets 😉

  3. Dit is een hevig en stevig thema. En op zich heb ik geen idee wat het effect is van het in beeld brengen of insinueren ervan in films en of series. Werkt het ontradend, afstompend of nog erger, ik weet het niet. Persoonlijk, als man, denk ik dat er iets volledig verkeerd is met de stimulering van de psyche en andere delen van de man. Het is helaas een beetje zoals je schrijft en zeker geldig voor de gemiddelde man (wat ik dus ook ben, helaas) : seks en geweld “werken”.
    Ik denk dat ik 17 of 18 was, het zesde middelbaar meen ik me te herinneren, toen ik op een avond alleen thuis was en naar de Nederlandse film “Spetters” keek. Een film van de hand van Paul Verhoeven. Ik was toen helemaal van de kaart door de groepsverkrachtingsscene. Weet nog altijd niet of ik het goed vond dat ze er in zat of niet.

    1. Ja, ´t is een moeilijk thema he… Groepsverkrachtingen zijn al helemaal een gruwel. En dat gebeurt ook gewoon bij ons in Europa he, op festivals enzo. Hier in Spanje dit jaar ook een gigantisch debat over gehad, omdat de ze op de rechtbank iets was duidelijk een groepsverkrachting was niet eens als een verkrachting wilden klasseren. (https://www.bbc.co.uk/news/world-europe-44569918)

      En ik kan me wel voorstellen dat het op een bepaalde manier het idee opwindend kan zijn, maar er is nog zo´n immens verschil tussen fantasie en werkelijkheid. Ik denk dat de kloof tussen beiden alleen overbrugd kan worden als je als dader een gebrek aan inlevingsvermogen en empathie hebt.

    2. Marry

      De film Spetters heb ik een aantal jaren geleden gekeken met mijn zoon. Ik dacht samen naar een leuke brommerfilm te kijken, maar nee. Wat een schok voor zo’n kind (en mij).

  4. myriam dings

    Ik vind het LEZEN over geweld al meer dan ik aankan, verfilming ervan is er voor mij totaal over. Er moet maar één iemand bij wijze van spreken een vinger uitsteken naar een kind , en ik ben al van mijn melk. En nee, ik wil mij daar niet in harden.
    Al die “actiefilms” “ter ontspanning” maken mij misselijk. Ik kijk dus ook amper tv…

  5. Wij hebben de 1ste serie wel gekeken en onze conclusie was dat het niet fout was om mensen er met hun neus op te duwen dat wat in 1940-45 gebeurd is gewoon nog eens kan gebeuren. “We” hebben NIKS geleerd.
    Er zijn nog altijd landen/staten waarin de vrouw exact behandeld wordt zoals in het boek/de serie beschreven wordt. Is een verkrachtingsscène dan nodig? Mss niet, of mss wel. In de film “the accused” was de scene nog veeeeeel erger én explicieter, toen vond “men” het nodig.
    Ik pleit niet voor expliciete beelden, begrijp me alsjeblief niet verkeerd, ik hoop dat geen enkele vrouw ooit nog verkracht zal worden. Helaas vinden nog steeds teveel mannen over de hele wereld dat ze macht mogen uitoefenen over een vrouw. Want daar draait het om, niet om de seks an sich, maar om de macht…. zo fout.
    Ik weet nog niet of we seizoen 2 gaan bekijken.

    1. Dat was ook ongeveer mijn bedenking bij seizoen 1, daar kon ik het nog plaatsen. maar seizoen twee is echt volle bak erover, vind ik. Alsof ze het gewoon blijven uitmelken omdat het aanslaat. En geweld tegen vrouwen is nu toch niet iets dat uitgemelkt moet worden…

  6. Ik ga volledig akkoord met wat Mrs Brubeck hierboven schrijft.

    Ik heb de serie (deel1 ) volledig uitgekeken, heb ook geregeld moeten wegkijken, vond het vaak shockerend, maar het bestond én bestaat, misbruik van macht.
    Oorlogsfeiten worden ook getoond.
    Expliciete beelden heb ik liever niet, daarom twijfel ik of ik de tweede reeks zal bekijken.

    Maar eerlijk gezegd, vond ik die eerste reeks wel goed gespeeld.

    De serie bleef me bij, ik was er heel erg door aangegrepen.

  7. Ook ik zag enkel seizoen één, dat inderdaad heel sterk het boek volgde. Ik vind het eigenlijk wel goed dat die explicietere scenes er in zaten. Ikzelf wist wat er ging komen, wat hielp, maar manlief was helemaal van kaart erdoor. Opwinding nihil, maar wel een iets beter besef van wat die onpersoonlijke verhalen over mysogonie en seksueel geweld effectief inhouden. Hij haakte na een paar afleveringen af omdat hij er niet van kon slapen, ik keek het seizoen alleen uit.

    Anyway, net door dat soort horror expliciet te maken komen onderwerpen die voor velen ver van mijn bed zijn ineens een stuk dichterbij en zijn ze moeilijker te ontkennen. Eén beeld zegt soms nog steeds meer dan duizend woorden, zoiets. Doordat de discriminatie in de flashbacks steeds explicieter werd, worden nu ook de subtielere dingen iets meer opgemerkt. Manlief is al een feministische man, maar toch leverden die paar afleveringen boeiende nieuwe gesprekken op. Volgens mij zien de nice guys daar geen voorbeeld in of krijgen ze er ideeën door, maar komt er net meer begrip voor.

    1. Ik ging eigenlijk ongeveer hetzelfde als Trijnewijn schrijven, dus sluit ik mij maar gewoon aan. Het feit dat verkrachting in de serie zo normaal is, dat LGBT’s opgehangen worden wanneer ze ontdekt worden (tenzij ze nog als “broedmachine” kunnen dienen)… dat is absoluut ongelofelijk hard. Maar het gebeurt nog altijd en dat een president verkozen wordt die “grab her by the pussy” een normale uitspraak vindt, dat in Spanje een groepsverkrachting “maar” als seksueel misbruik geklasseerd wordt, dat massa’s vrouwen op de vlucht verkracht worden onderweg naar “een beter leven”, dat maakt dat ik denk dat sommige mensen een serie die hen hard op de feiten wijst, nodig hebben om te beseffen hoe gruwelijk het is. Of dat er effectief voor zorgt dat er verandering komt, is nog een andere vraag, maar besef is vaak de eerste stap naar verandering.
      Ik zag wel enkel nog maar seizoen 1, dat inderdaad zoals Trijnewijn ook zegt, heel dicht bij het boek blijft. Op zich ben ik nog altijd van plan om seizoen 2 te bekijken, maar het kan evengoed zijn dat ik toch afhaak. Omdat er hoe dan ook nog een verschil blijft tussen het inzetten van een aantal scènes om dingen aan te tonen en het “normaliseren” ervan. Als dat in seizoen 2 effectief het geval wordt, kan ik dat alleen maar spijtig vinden, want dan gaat zo’n serie helemaal in tegen de boodschap die ze oorspronkelijk wilde uitdragen.

      1. Voor alle duidelijkheid: ik heb er niets tegen als mensen willen kijken hoor, ik ben zelf met zo ene getrouwd 😉 De culumn waarnaar ik verwees, geeft wel een paar zaken weg die in seizoen twee gebeuren, daar had ik niet bij stilgestaan, ik ga een spoiler alert moeten plaatsen…

    2. Ik vraag me af of ze dan niet beter gewoon een verfilming van het boek hadden gemaakt, waarmee de boodschap meer dan duidelijk was geweest. Of een serie over een reële plaats waar dit soort dingen vandaag de dag nog voorkomen. In dat laatste geval was het sowieso een serie geworden met minder geweld, want welke plek je dan ook uikiest, het gaat er nergens zo grof aan toe als in de serie (en zeker niet zoals in het teeede seizoen). En dan hadden er ook wat meer hoopvolle scenes in gekund.
      En ik vraga mij ook af: door vrouwenonderdrukking te koppelen aan horrorbeelden, gaan we misschien compleet voorbij ana het feit dat onderdrukking net vaak op heel subtiele manieren gebeurt. En zo versterken we misschien net het idee dat we er op het gebied van gelijkheid “al zijn”, gewoonweg omdat hier niet zo´n extreme zaken gebeuren.
      Enfin, ik ben maar wat aan het filosoferen nu 😉

  8. Wat me van de eerste serie vooral bijblijft was de vastberadenheid van het hoofdpersonage om te overleven. Ik vond het verhaal heel intrigerend, ik had het boek niet gelezen. Het geweld nam ik erbij, maar als ik de column van Lisa Miller lees, vraag ik me af of ik een gecensureerde versie heb gezien. Of zijn me sommige scènes ontgaan? In ieder geval heb ik geen zin meer om het tweede seizoen te bekijken. We hebben het begrepen, het kan flink fout gaan met deze wereld. Laten we inderdaad wat meer aandacht hebben voor hoe het beter kan. Heeft iemand tips voor films en series waarin we een hoopgevend voorbeeld krijgen?

    1. Ja, die vastberadenheid van haar vond ik in het eerste seizoen ook sterk. Maar wat ik van het tweede seizoen heb gezien, deed me telkens de vraag stellen: dat kán toch niet dat ze blijft doorgaan? Hoe kan iemand in haar situatie er nog niet compleet aan onderdoor gegaan zijn? Iemand die in het echt al die dingen heeft meegemaakt, die heeft zich toch al lang van kant gemaakt.

      Series kan ik niet aanraden, maar het meest feministische wat ik dit jaar tegengekomen ben, is een boek en een theaterstuk:
      * A Doll´s House van Henrik Ibsen
      en
      *Far From the Madding Crowd van Thomas Hardy

      A Doll´s House had ik dus nog nooit gelezen of gezien, en ik was echt zo onder de indruk van die laatste pagina´s 🙂

      En Far From the Madding Crowd, heb je dat al eens gelezen? Ooh, dat ga je zo mooi vinden 🙂 Zeker met dat het over een schaapherder gaat! De film is trouwens ook de moeite, doet het boek echt eer aan!

      1. Ik heb er even over getwijfeld, maar de serie Sense8 krijgt van mij toch heel goede punten voor diversiteit, inclusie en vrouwvriendelijkheid. Mijn twijfel ging over het geweld. Er wordt nogal in het rond geschoten en in één scène wordt een vrouwelijk hoofdpersonage nogal hardhandig ondervraagd. Maar de vechtscènes zijn eigenlijk parodieën op allerlei filmgenres: western, thriller, gangsterfilm, Koreaanse wraakfilm, telenovela, Bollywood enzovoort. Dat had ik niet eens goed door, een filmkenner wees me daarop en nu ik dat weet, wil ik de hele serie opnieuw zien.
        Voor zover ik mij kan herinneren wordt er niemand verkracht. Bij de erotische scènes komt een dosis ruimdenkendheid goed van pas, ik vond ze in ieder geval mooi en opwindend.
        https://nl.wikipedia.org/wiki/Sense8

        Far From The Madding Crowd heb ik met plezier gelezen. De film wil ik ook nog zien.

      2. Ik ben aan Sense8 begonnen en het zag er inderdaad heel veelbelovend uit, maar door tijdsgebrek ben ik niet verder geraakt (enfin, tijdsgebrek zijnde gebrek aan tijd waarin er geen zevenjarige in de living rondhangt of de echtgenoot de tv aangeslagen heeft ;)) Ben momenteel helemaal niets aan het kijken, dus zodra er een paar gaten inde dag beginnen te komen (zal waarschijnlijk na de zomer zijn), ga ik die serie klaarzetten!

  9. Kleine Atlas

    Suprblij dat iemand erover schrijft.
    Ik had gisteren een minigesprek over The Handmaid’s Tale. Ik begon te kijken omdat ik graag mee wou zijn met wat blijkbaar zo goed was. Maar ook ik had snel grote bedenkingen bij het troosteloze geweld, op allerlei manieren.

    Mijn kritiek was vooral een kritiek die op ontzettend veel dystopische thema’s toepasbaar is en die ik ooit pikte van een christelijke geïnspireerde criticus toen ik net zoals jij van de kaart was door het eveneens erg bejubelde ‘Game of Thrones’. Ook daar begreep ik het niet. Ik zag geweld, geweld, geweld, angst, misbruik, heel expliciete scènes, mensen die zichzelf en elkaar kapot maakten. Ik wachtte op een keerpunt, een zin achter dit alles, de reden. Die kwam maar niet. Het drong tot mij door dat dit het was: een verhaallijn die het moest hebben van het ene taboe (incest, verkrachtingen, mooie meisjes die gruwelijke moorden plegen) na het andere. Ik heb heb het boek niet gelezen, dus baseer me enkel op wat ik in de serie zag.

    En toch zal ik niet ontkennen dat er ook goede elementen in zitten, net zoals in The handmaid’s tale. Goede, zelfs erg goede acteurs. verhaallijnen die vaak slim en snedig zijn. Maar er was iets. Was het dit echt?

    Toen las ik heel toevallig een vergelijking tussen Game of thrones en Lord of the rings. Beide verre koninkrijken met mythische personages, maar een compleet andere toon en visie. De (christelijke) criticus legde uit waarom hij Lord of the rings verre verkoos boven een cool geachte serie als Game of Thrones. Hij zei iets als:

    het is niet zo moeilijk om miserie, wanhoop en de duistere neigingen van de mensheid te tonen. Het is zelfs makkelijk. Eenmaal je bezig bent, is het makkelijk om steeds donkerder, duisterder, gruwelijker te worden. Het IS ook een krachtige boodschap: de mens heeft de neiging donker duister en gruwelijk te zijn tegen zijn medemens, zeker als hij niet onder controle gehouden wordt. Maar, zei die criticus, de echte kunst is zowel het ene thema niet wegstoppen en toch de boodschap van hoop, samenwerking, enzoverder erin laten komen. Dat overtuigend doen vond hij pas een teken van echte kunst, van echt kunnen overtuigen.

    Ik heb The Handmaids Tale niet helemaal gekeken, maar wel grotendeels. Ik heb 2 kritieken die aansluiten bij wat die christelijke criticus bedoelt, denk ik:
    1) het geweld heeft geen breder kader, en dat is een zwaktebod vindik in alle eerlijkheid
    2) (daar praat jij niet over, is mss ook vooral narratologisch) voor een serie die beweert maatschappijkritisch te zijn vind ik het opvallend dat het precies niemand opvalt dat het uitsluitend op de emoties en het leven van enkele heel welbepaalde individuen inzoomt. En die emoties zijn ook vrij makkelijk te begrijpen. Het meest complexe personage is Serena Joy, maar zelfs zij krijgt een duidelijke handleiding mee, vind ik. Je weet als kijker 95% van de tijd hoe je scènes en symboliek moet interpreteren lijkt me. Ik vind dat een heel grote zwakte als je meent aan bewustwording te doen. Dan maak je best dingen die niet eenduidig zijn, geloof ik, en die uitnodigen tot discussie. Maar de serie is zo gemaakt dat het eigenlijk alleen uitnodigt tot bevestigen hoe erg het allemaal is. Dat gecombineerd met een verhaallijn die geen of heel erg weinig hoop laat, en rekent op de schok van expliciete scènes, is eigenlijk arm om interpretaties en nieuwe inzichten aan te ontlenen.

    Kijk, ik heb nog nooit een serie geschreven dus ik weet niet precies hoe het moet, maar eigenlijk draagt dat heel bepaalde en erg emotionele wel bij, denk ik, aan vrij hapklare televisie. Dat die televisie dan wordt gepresenteerd als ‘bewustmakend’ is een beetje ironisch en zichzelf op de borst kloppen. Ik ben er niet zo van overtuigd dat deze televisie je echt aan het werk zet qua denken en jezelf in vraag stellen. De grote boodschap – vrouwen zijn in gevaar – vind ik ook echt niet zo duidelijk. Ik zie het nog niet helemaal, de link tussen Trump, MeToo en deze televisie. Als ik eerlijk ben. En ik ben géén Trump-fan. Maar ik denk dat het allemaal net iets subtieler in realiteit. En dat je dreigt die subtiliteit te missen als je er meteen dingen tegenaan gooit die veel meer met DE burgeroorlog in Congo van doen hebben dan met onze westerse realiteit.

    Wat niet wil zeggen dat ik geen sterke kanten zie: erg goed acteerwerk, mooie mensen (blijft volk lokken), esthetisch interessant gefilmd. Maar net zoals jou Kath, heb ik er ook genoeg van, van geweld- en misbruikscènes. En toen ik hoorde dat er een derde seizoen kwam dacht ik: wel, voor een serie die de huidige maatschappij, incl. neoliberalisme zogenaamd aankaart en toont welke gevolgen een en ander kan hebben, laat je jezelf wel kennen.

    ps het is allemaal haastig op één hoop gegooid want iemand (5 jr. oud) heeft geen geduld me te laten schrijven. Anderzijds toont dat het ook al: ‘ik schrijf iets over een serie waarin mensen elkaar pijn doen, ehm’

    1. Ja, ja, ja, Kleine Atlas, dat is het helemaal!!
      Hoe jij de dingen weet te verwoorden, dat is toch altijd zo bangelijk :))
      Game of Thrones heb ik op dezelfde manier gezien als The Handmaid´s Tale, namelijk: eerst samen met de echtgenoot beginnen kijken, dan afgehaakt omwille van het geweld, en daarna sporadisch scènes meegepikt in het langslopen. En ik had daar dus dezelfde bedenkingen bij. Het is KEIGEMAKKELIJK om iets beklijvend te maken als je basismateriaal een hoop geweld en taboes zijn. Alfonso zei dat de boeken nog veel erger zijn, met massamoorden van baby´s enzo. Echt waar, zo kan ik het ook. Er is niks zo gemakkelijk als folteringen bedenken. Even uit de losse pols: een zwaard dat een zwangere vrouw en de baby in haar buik doorklieft, misschien. Voilà. Beklijvende scène. En dan bouw je daar een verhaaltje over machtsverhoudingen en jaloezie rond, en klaar is kees. Niks aan.
      Maar oh, om een GENUANCEERD verhaal te vertellen! Om personages zichzelf te laten tegenkomen, en te laten groeien, en hun omgeving te laten beïnvloeden. Om de strijd tussen goed en kwaad op verschillende niveaus te tonen… Ik sta helemaal achter wat de christelijke criticus zei. En Lord of The Rings is inderdaad een zeer goed voorbeeld van een boek/film die wél op een constructieve manier geweld gebruikt om ons te doen doordenken over maatschappelijke thema´s. En nu ik erover nadenk: Harry Potter doorstaat ook de test. daarin komt uiteindelijk ook best wat geweld voor, maar het heeft altijd zijn functie, en hoe de hoofdpersonages ermee omgaan en zowel de externe als interne demonen bevechten, dat zit zeer knap in elkaar.

      Wat mij nog het meeste zorgen baart ivm The Handmaid´s Tale (en wat meteen de reden was dat ik deze post schreef) is dat de serie, net als Game of Thrones, inderdaad als cool wordt gezien, en dat daar weinig vragen rond gesteld worden. Op een bepaald moment hoorde ik hoe ze hier op de lagere school de tune van Game of Thrones als sein voor de speeltijd gebruikten (ze hebben hier geen schoolbel, maar laten muziekjes horen).
      Want zodra een serie of film goed gemaakt is (goede acteurs, knappe decors, goed camera,- en montagewerk) worden er kennelijk nog maar weinig vragen gesteld omtrent de inhoud. Als je het maar mooi kan tonen, mag je in feite alles tonen. Misschien is dat nog het meest verontrustend van allemaal.

      1. myriam dings

        Bij ons staat de tv dus niet meer in de living – en dat heeft àlles met dit onderwerp te maken.

      2. Goed idee. Ik zou zo graag hetzelfde doen, maar dan krijg ik problemen met mijn medebewoners vrees ik 🙂 Een vriendin van mij had de televisie in een kast: die werd dan opengedaan en in positie gerold om tv te kijken en nadien dichtgedaan en weer aan de kant gerold. Ideaal.

  10. Becky

    Bedankt voor deze blogpost, Kathleen!
    Het boek van Margaret Atwood vond ik enorm goed, dus ik was aan het twijfelen of ik de serie ook wou zien. Haaike tipte me jouw blogpost.
    Je hebt me helemaal overtuigd om gewoon niet aan deze serie te beginnen. Ik ben gevoelig voor heftige beelden en ze kunnen me lang achtervolgen, ik ga er dus voor kiezen om dit niet in mijn woonkamer binnen te halen.

    1. Hey Becky, zeker als je er gevoelig voor bent (zoals ik dus) lijkt het me een goed idee er gewoon niet aan te beginnen. Het is toch altijd makkelijker om een zwaar boek van je af te zetten, dan dat je de miserie recht op je netvlies gebrand krijgt… Dan liever iets binnenhalen met mooie beelden 😉

  11. Hey Kathleen!
    Ik heb enkel serie 1 gezien en ik ben er toch helemaal aan verknocht… serie 2 nog niet gezien, dus ik kan er ook niet over oordelen.
    Wat ik vooral onthouden heb, is dat je ook liefde en hoop kunt vinden in een maatschappij die dat allemaal tracht te “crushen” (vind het Nederlandse woord even niet!). Euhm, en ik ben vooral verliefd op hoe de acteurs op een subtiele manier toch uiting kunnen geven aan hun gevoelens, de cinematografie, verwijzingen naar kunst(geschiedenis), lichtgebruik, compositie… (ik ben een film- en seriesnerd).
    Ik kwam dit tegen en vond het wel interessant:
    https://www.bustle.com/p/the-disturbing-act-of-violence-against-june-on-the-handmaids-tale-served-important-purpose-9490898
    Moeilijke discussie in elk geval en supermoedig dat je er zo over schrijft.
    Kus
    PS: ik ben nog steeds niet door jouw kortverhaal geraak – chronisch gebrek aan tijd 😦 en momenteel thuis geen computer…

    1. Hey Alma, bedankt voor de link! Ik ben het ook met je eens dat er in het eerste seizoen zeer degelijk werk werd geleverd, en dat het ons doet nadenken over geweld en liefde. Als ik het artikel doorlees, krijg ik echter het idee dat het die extreem geweldadige scene vooral probeert goed te praten. ”It’s horrifying, gut-wrenching, and difficult to watch June suffer another rape at nine months pregnant, but it drives home how horrific this society is at its core. The scene refuses to let viewers numb themselves.” Dat vrees ik dus een beetje wat deze serie doet. Ze maakt ons zo gewoon aan extreem geweld, dat ze het elke keer nog een beetje verder moeten gaan zoeken om de kijkers nog te raken.
      O, en maak je geen zorgen over het verhaal! Ik heb voldoende opmerkingen gekregen, het is ondertussen volledig afgewerkt 🙂

  12. Pingback: September: Hva vil folk si (Iram Haq) – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s