Augustus: Mamma Mia! (Phyllida Lloyd)

Aangezien ik deze maand op een plek zit waar niet meteen cinema’s te vinden zijn, was ik er aanvankelijk niet zeker van hoe en of ik mijn maandelijkse opdracht (*) zou kunnen vervullen. Tot mijn dochter in de tv-kamer van ons logement de DVD van Mamma Mia! uit de kast trok en vroeg of ik die met haar wilde bekijken. Op dat moment had ik nog niet in de gaten dat ze me daarmee uit de brand hielp. Het was pas tijdens de film dat ik dacht: “Hee, zou dit niet door een vrouw geregisseerd zijn?” En jawel! Stiekem hoopte ik dat de follow-up Mamma Mia! Here we go again, die deze zomer is uitgekomen, door dezelfde regisseur gemaakt zou zijn, zodat ik toch naar een recentere film kon verwijzen, maar dat blijkt niet het geval. Dus doen we gewoon lekker retro, en gaan we terug naar 2008 (wat eigenlijk mooi uitkomt, want dat ga ik binnenkort nog een keer doen).

Ik kan me voorstellen dat voor sommige mensen (vooral het soort dat last heeft van zwartgallige aandoeningen als sarcasme en cynisme) deze film een te hoge dosis aan opgewektheid en bijna hysterisch gegil bevat. Maar voor hen die nog geloven in de lichte kant van het leven -en die zich er tegelijkertijd van bewust zijn dat lichtheid ook maar pas tot zijn recht komt dankzij de schaduwen op de achtergrond-  voor dat soort mensen kan deze film een uiterst aangename ervaring zijn, denk ik.

Dus daar zaten we naast elkaar op de sofa, mijn dochter en ik, toe te kijken hoe die prachtige Meryl Streep gestalte gaf aan een vrouw die zoveel oude liefde, moed en vermoeidheid meetorste dat je niet anders kon dan van haar houden. Bovendien werd ze geflankeerd door twee vriendinnen even flamboyant en trouw als degene die ik hier in België heb rondlopen, en zocht ze in haar moeder-dochterrelatie liefdevol naar een weg tussen vasthouden en loslaten. Het ging me recht naar het hart.

En dan de muziek. Wie denkt dat ABBA eenvoudige pop- of discomuziek is, daag ik uit een toonvaste karaoke-uitvoering van Head Over Heels ten beste te geven. Er zit veel meer in dan je op het eerste gezicht zou denken. Muzikaal zijn het zeer interessante songs en in de film komt dankzij de verhaallijn ook de reikwijdte van hun teksten naar voren.

Behalve het hysterische gegil in een aantal beginscenes kan deze film ook verweten worden dat het gros van de mannelijke hoofdacteurs niet gemaakt is om te dansen en nog minder om te zingen. Maar voor mij is precies dat een deel van de charme van dit project. Hoe heerlijk is het om te zien hoe Pierce Brosnan meer moeite heeft met het zich vastklampen aan een paar hoge noten dan aan het onderstel van een helikopter in zijn James Bond-dagen. En dan Colin Firth die zich stuntelig ten dans waagt… Het toont een soort kwetsbaarheid die je amper ziet op het scherm, en die ons eraan herinnert dat we allemaal ook maar mensen zijn, en dat het niet zo perfect moet, zolang we ons maar amuseren.

Een aangename ontdekking dus, die mevrouw Lloyd. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar kennelijk is ze in het Verenigd Koninkrijk behoorlijk bekend, vooral dankzij haar theater,- en operaproducties. Daarvoor werd ze zelfs onderscheiden met de Orde van het Britse Rijk. (Normaal gezien zouden hier nu enkele video’s volgen, maar ook dat ga ik deze keer overslagen wegens (*). En ’t is vqkqntie he. Ik bedoel: vakantie. En serio, wat is de bestaansreden van het azertyklavier?)

 

(*) Wat die maandelijkse opdracht is, kan je lezen onder de eerdere post “een jaar vol vrouwen”. Normaal gezien had ik daar een link naartoe gezet, maar ik zit hier op de Apple van onze gastheren en heb er geen idee van hoe copy/paste op een Apple werkt. Dat zal allemaal wel op het internet te vinden zijn, maar ik heb er al een half uur over gedaan om een nieuw tabblad te openen, en moet me geweldig concentreren om foutloos te typen op dit azertyklavier. Waardoor ik momenteel meer gemotiveerd ben om eindeloos over deze ongemakken te zitten zeuren dan een constructieve poging te ondernemen om dit praktische probleem op te lossen. (Note to self: deze opmerking verwijderen wanneer je weer zou gaan solliciteren.)

 

 

 

Advertenties

13 gedachtes over “Augustus: Mamma Mia! (Phyllida Lloyd)

  1. Ik keek die film in den tijd met mijn pa in de cinema, wat super toepasselijk was aangezien ik abba dankzij hem (en vele uren in de auto waarop die cassettes speelden graag hoor. Het is inderdaad verfrissend om een keer geen perfecte versie te zien van zang en dans, het hield ons alleszins niet tegen om in de cinema gewoon mee te zingen 😀

    Als jij een qwerty toetsenbord gewoon bent, weet jij dan misschien hoe je makkelijk accenten op je letters kan zetten? Hier zijn er vooral van die Amerikaanse toetsenborden met kleine enter toets, waardoor ik telkens de é, è en à via Google moet kopiëren voor ik ze kan gebruiken. Het nut van azerty is misschien dat er daardoor lang geleden lokaal aparte klaviers geproduceerd werden en dat de werkgelegenheid ten goed kwam? Nu bijna alles uitbesteedt wordt aan Azië ontsnapt het mij volledig (al is het wel makkelijker voor die accenten, maar dat zijn niet Amerikaanse qwerty’s ook)…

    1. Werkgelegenheid! Da`s inderdaad een interessante reden, wat grappig 🙂
      Dat van die accenten dat ga ik eens bekijken wanneer ik weer thuis ben, want ik zonder het toetsenbord voor me kan ik me dat niet voor de geest halen… Voor zover ik weet heb ik Daar thuis geen problemen mee (en in het Valenciaans heb je die “accents graves” ook, dus ik moet die zeker gebruikt hebben.) Ik zal het je gauw laten weten… Het kan dus wel zijn dat dat op een Spaanse qwerty dan wel weer anders is dan op een Amerikaans toetsenbord…

  2. Ik vind het wel een leuke film, heel lichtvoetig, maar het moeten niet altijd zware drama’s zijn. Mijn mama is grote Abba fan en dus maakt hun muziek deel uit van mijn opvoeding :-). Ze zijn toch een monument uit de popmuziek, daar kan niemand omheen!

  3. Ach, ken je het verhaal van azerty niet? Het is een heerlijk staaltje absurde talige geschiedenis: bedoeling was dat Franstaligen hun eigen toetsenbord kregen waar ze makkelijk accenten op kunnen typen, zonder dat gedoe met Shifts de hele tijd. Waarom de Spaans- en Italiaanstaligen niet mee op de kar sprongen, die volgens mij met evenveel accenten zitten, is voor mij het eerste raadsel.

    Maar nu komt het mooiste: ook de Franstaligen gebruiken dat ding niet. in Canada gebruiken ze een Qwerty-bord. Idem met Zwitserland en Luxemburg.
    Blijven over: Frankrijk en België, zelfs elk met een eigen versie (mijn computer bvb is Frans, en er zijn inderdaad enkele verschillen). Het NL leent zich niet tot Azerty, het Frans dus wel. En toen de schrijfmachine werd uitgevonden, was het NL niet bepaald een vaak opgeschreven taal, dus…
    Maar nu blijken de Franstaligen zelf ontevreden te zijn over het speciaal voor het Frans ontworpen Azerty-bord: https://radio1.be/gebruikt-belgie-binnenkort-als-enige-land-een-azerty-toetsenbord.

    Ik ben zelf nochtans content van Azerty en ben compleet in de war als ik Qwerty tref, maar ach, alles went natuurlijk.

    Moest hard lachen met je opmerkingen op het einde 🙂

    1. Schitterend staaltje Belgisch absurdisme dus alweer!
      Ik begrijp wel niet waarom de volgorde van bepaalde letters dan veranderd moest worden, als het toch alleen maar om de accenten ging…
      (Eerlijkheidshalve ga ik hier ook toegeven dat ik ook weer zit te vloeken als ik na een poosje azerty in België weer in Spanje op een qwerty terechtkom hoor ;))

      1. Zot he? Het zal uiteindelijk gelegen hebben aan iemand van de keyboard-commissie die vond dat azerty mooier stond dan qwerty, Ben ik bijna zeker van :p

    2. Als aanvulling op deze absurditeit: in Zwitserland gebruiken ze geen Qwerty, maar wel een Qwertz-toetsenbord. Nog een variant dus, al is dit er eentje waar ik persoonlijk wel fan van ben, omdat je hier én de cijfers kan typen zonder shift (zoals op Qwerty) én alle accenten vlakbij hebt (zoals op Azerty, zij het dan dat je voor de eerder in Romaanse talen gebruikte accenten é à è via shift moet werken, terwijl de Duitse accenten ü ö ä onderaan op de toets staan). Een beetje het beste van beide werelden dus wat mij betreft 🙂
      Het bizarre is wel dat ik mij niet herinner dat deze variant in Duitsland gebruikt werd toen ik daar op Erasmus was; daar gebruikten ze, als ik het juist heb, een Qwerty.
      En nog los van de handigheid van die accenten blijft natuurlijk opnieuw de vraag waarom die z en y moesten wisselen van plaats. Misschien wel simpelweg zodat mensen weten welk toetsenbord ze krijgen en dat makkelijker uit te leggen is door te spreken over Qwerty en Qwertz i.p.v. over “dat met de accenten op die en die plaatsen” en “dat waar je meer werk moet steken in het vinden van alle accenten” 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s