Post uit 2008 (1/7)

(Over het wat en het waarom van deze reeks: lees “Tien jaar zonder…“)

Donderdag 11 september 2008

Rockchicks en raketmannen,

we hebben nog steeds geen internetverbinding op het appartement dus het informeren gebeurt nog steeds tussen de soep en de pattatten bij de schoonouders -overigens zeer lieve mensen (en ja, Spanjaarden maken ook soep en pattatten). Alfonso´s mama blijft maar lekkere cakes bakken, ook nadat ik haar per ongeluk een boeket begrafenisbloemen voor haar verjaardag had gegeven. Ze vond het wel grappig en het maakte mij nog wat meer exotisch.

Voorlopig kunnen we nog elke dag gaan zwemmen en dat doen we dan ook -echt heerlijk. En eten met uitzicht op zee is inderdaad even bangelijk als het klinkt. Langs de andere kant geeft het ruisen van de zee niet het kalmerende effect dat de new-age ons voorhoudt, want de echte zee ruist een pak steviger door dan de flutzeetjes op die typische ontspanningsCD´s. Het zijn heel wat decibels die je niet kan afzetten. Last hebben we er niet van, maar zoals ik al zei: het is dus ook niet zo dat we er de ganse tijd mega-ontspannen van lopen.

De eerste dag op het strand was memorabel: er kwam een dame op ons aflopen met hevig wiebelende, ontblote borsten. Ik was een tijdje van slag door deze onvoorziene verwelkoming, maar Alfonso haalde karakteristiek de schouders op om dat volgens hem in deze contreien alledaagse voorval. Het aards paradijs, inderdaad. Ge weet dat ik u niet tegenhou om af te komen he 🙂

Ik ben met Alfonso overal CV´s gaan afgeven op talenscholen allerhande. Op twee ervan zeiden ze dat ze in oktober waarschijnlijk mensen nodig hebben, een andere school heeft me gebeld of ik vrijdag (morgen) op gesprek wil komen, en dan was er ook nog een taalschool met een Italiaan aan het onthaal die meer geïnteresseerd was in het binnenhalen van Alfonso als nieuwe keeper voor hun voetbalploeg dan in mij als leerkracht voor hun school.

Enfin, er zijn wel kansen. Het uurloon ligt wel lager dan dat wat ik in België als jobstudent kreeg toen ik ging schoonmaken in het rusthuis, maar om vertrokken te raken ben ik er al blij genoeg mee.

Soms steekt heimwee de kop op en verlang ik weer naar gewoon simpel Vlaams, maar Alfonso is de meelevendheid zelve en het is gewoon zo fijn om samen te leven dat ik weet dat het geen steek houdt droevig te zijn. Maar natuurlijk mis ik jullie, het mooiste zou zijn als jullie allemaal hier zouden wonen, zodat we samen ´s avonds op het strand konden gaan zitten, waar ons haar in onze ogen zou waaien en het zand op onze koekjes, en waar we samen een glaasje konden drinken en luisteren naar dat zware ruisen van de zee.

Ik ben heel benieuwd naar hoe het met iedereen gaat, dus hou u niet in om me te schrijven.

Vele dikke, zoenen,

 

Kathleen

 

Advertenties

19 gedachtes over “Post uit 2008 (1/7)

    1. Heel herkenbaar vooral! Ondertussen woon ik hier zo graag dat ik mij echt niet meer terug zie keren en dus ga ik voor altijd “tussenin” hangen. Oh, als ik maar gewoon alle mensen die ik mis in België naar hier zou kunnen brengen, dan zou het helemaal perfect zijn. Mijn broer en zijn vriendin dromen overigens ook van een verhuis naar het buitenland en ik hoop keihard dat dat ook Zwitserland wordt of een plek die dichterbij ligt dan België (en tegelijk hoop ik dat ik dat niet zo vaak uitspreek dat ze vooral willen vermijden hier te komen wonen 😉 ).

  1. Kijk eens aan, Alfonso was/is dus een goede keeper ? Het ruisen van de zee heeft iets magisch maar rustgevend is dat zeker niet altijd. Kijk, dat van die borsten dat valt me dan weer op. Alweer even geleden schreef ik daar ook een logje over.
    Maar best wel leuk toch, zo “back to the future” (vanuit het perspectief van de brief).

    1. Toen ik dat van die borsten zat over te schrijven, dacht ik: “dat gaat een bepaald iemand leuk vinden” 😉
      En dat van de zee: toen mijn moeder op bezoek was, stond ze in de keuken om zich heen te kijken en zei: hier staat precies een machien aan? Wat is dat? (maar dat was dus de zee :D)

    1. Eigenlijk was het niet zo dapper van me, want ik had er niet echt diep over nagedacht, haha. Meer zoiets van: ja, kom, we doen dit! Had ik op voorhand geweten wat er mij allemaal te wachten stond en het dan toch gedaan, dan was dat wel heel dapper geweest. Ignorance is bliss. da´s echt wel waar.

  2. Wat fijn om lezen! Zo leer ik je een beetje beter kennen. Je bent dus de liefde gevolgd 🙂

    Spanje lijkt me een leuk land om te wonen, heel vriendelijke mensen (net zoals jouw vriend/man)

    Heimwee hoort erbij, maar je woont niet aan het andere eind vd wereld.

    Ik ben al benieuwd naar je volgende brief. Er volgen er nog zes!

    1. Wat leuk, merci! 🙂
      Da´s ook een van de redenen waarom ik dacht van ze hier te zetten, bij wijze van “tienjarig jubileum”: dan vult dat een beetje de tekening in. Jammer genoeg heb ik er niet veel meer over, maar de brieven die ik nog heb, vond ik zelf ook wel leuk om nog eens terug te lezen. Vooral het feit dat ik toen zo onder de indruk was van zaken die ik nu de normaalste zaak van de wereld vind 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s