Post uit 2008 (2/7)

(Over het wat en het waarom van deze reeks: lees “Tien jaar zonder…“)

Vrijdag 19 september 2008

Lieve snoepdozen en schalkse ridders,

De internetconnectie noch mijn fysieke toestand stonden de laatste dagen op punt, vandaar dat ik een weekje niets van me heb laten horen. Nu beiden weer tot leven zijn gekomen talm ik dus niet langer met het u toesturen van mijn wedervaren.

Vooreerst de sollicitatie van vorige vrijdag. Het gesprek werd afgenomen door een jongeman van onbestemde nationaliteit, die zelf Engels gaf in die school. Het was een goed, vlot gesprek, hij zei dat ze twee nieuwe leraars Emgels nodig hadden, en ik kreeg al zo een beetje het idee dat het in de sacoche was. Tot ik aan de directrice voorgesteld werd, die groen keek van de zurigheid, en me opmat alsof ik een persoonlijke concurrente was die de aandacht van haar jongeman van haar zou afleiden. Toen begon ik aan mijn kansen te twijfelen, en inderdaad kreeg ik een paar dagen later een mailtje dat het noppes was.

Maar maandag hebben we nog een aantal academies afgelopen en tegen oktober beginnen de cursussen pas echt, dus iedereen zei dat er tegen dan wel wat uren vrij komen.

Zaterdag heb ik een echte Spanish-style barbecue meegemaakt bij collega´s van Alfonso, iets waar alle noorderlingen van dromen, ik weet het, maar ik vrees dat het plezier ervan volledig aan mij voorbij gegaan is.

Vooreerst weten jullie allemaal dat sociale situaties waarin iedereen mekaar kent en jij niemand, niet leuk zijn. Reken daar dan nog bij dat die andere mensen iets onverstaanbaars praten en niet de moeite willen doen om een eenvoudige conversatie met jou op te bouwen (ook niet nadat ze te horen hebben gekregen dat je traag Spaans wel verstaat, want de meeste Spanjaarden hebben geen genetische code voor traag praten) en dan bevind je je dus in een situatie waarin je eenzaam met je vingers op de tafel zit te tokkelen zodra je lief even naar de wc is, terwijl rondom jou honderduit gekwebbeld wordt, waarschijnlijk over wielrennen of een verongelukste stierenvechter. Op je samengeknepen maag worden dan alle spijzen gekieperd die door diëtisten en kankerspecialisten verboden worden: gezouten nootjes, chips, vleespasteitjes, zwartgeblakerd vlees, wit brood met looksaus, vette worsten, alcohol, en zware, zoete cake als nagerecht. In geen velden of wegen een blaadje sla of iets dat op een stuk fruit lijkt. De truc van vele Spaanse diners lijkt wel deze: als je maar genoeg moeilijk verteerbare zaken op het menu zet, mag je je nadien zonder verantwoording op de digestiefjes storten. Ze hebben een gans arsenaal aan -voornamelijk alcoholische- drankjes die de spijsvertering bevorderen. Leperds, die Spanjaarden.

De ietwat peioratieve toon van mijn relaas is waarschijnljk te wijten aan het feit dat al dat voedsel drie dagen lang als een kurkestop in mijn lijf is blijven vastzitten, en toen ik daar maandag, na een ganse dag door de hitte van de stad gelopen te hebben, nog eens een steen van een paella opgooide, was de maat vol voor mijn spijsverteringsstelsel en ben ik een nacht lang zo misselijk geweest als een scheepskat. Om het compleet te maken kwam de avond nadien een migraine op, dus dat waren twee nachten afzien na elkaar.

Ik geef toe dat ik toen even dacht “en nu wil ik naar huis”, maar uiteindelijk is dat onzin, want thuis migraine hebben is evengoed creperen en bovendien is Alfonso een pracht van een verpleger (nee, wij gebruiken geen uniformpjes) die hoofdmassages geeft en rijstsoep kookt.

We zijn gisteren toch even langs de dokter geweest. Hoera voor het Spaanse gezondheidssysteem! Geen eurocent moeten uitgeven aan de vriendelijke dokter die Alfonso vrolijk toevertrouwde dat zijn vader hem vroeger elke vakantie naar Ierland had gestuurd om daar Engels te leren, maar dat hij daar natuurlijk voornamelijk bier had leren drinken, zodat hij wel ongeveer verstond wat ik zei, maar via Alfonso moest antwoorden.

Voorts ben ik bezig met Spaans leren van tv en heb ik ontdekt dat de buis ook een geweldig middel is om mijn Duits bij te schaven (“Der Feriendokter auf Capri”! -blijkbaar bezitten alle Italianen op Capri een basisvocabularium Duits.)

Heel veel liefs van jullie bruine zwalpkatje in het zuiden!

Advertenties

12 gedachtes over “Post uit 2008 (2/7)

  1. Jij schreef tien jaar geleden al prachtig onderhoudend. Zalig diegenen die van jou een brief mochten krijgen 🙂

    ik kan me perfect inbeelden hoe eenzaam een mens zich kan voelen als hij niet begrepen wordt, noch zelf kan begrijpen.

    1. Dank je, lieve omabaard 🙂
      Ja, het is niet altijd makkelijk voor mensen in een groep om door te hebben hoe verloren een nieuweling zich kan voelen, zeker als die de taal niet (voldoende) beheerst.
      Ik heb nadien zelf gemerkt dat het heel makkelijk is om dat over het hoofd te zien, wanneer je zelf al lang bij die groep behoort. maar sinds die onaangename ervaringen doe ik expres moeite om die mensen erbij te betrekken. Ook al is het in gebarentaal!

  2. Wat een heerlijke brief! Straks ga ik het nog jammer vinden dat ik een blog begonnen ben om iedereen op de hoogte te houden i.p.v. ook brieven te schrijven 🙂
    Anderen die onverstaanbaar praten en zich niet willen aanpassen, dat heb ik hier in het begin ook ondervonden met het Zwitsersduits. Ik heb mij nog maar zelden zo eenzaam gevoeld als tijdens de middagpauzes die eerste paar maanden te midden van mijn collega’s…

    1. Ja jong, die eenzaamheid… Ik herinner me nog etentjes met Alfonso´s vrienden, waar iedereen zat te lachen en grappen te maken, en ik naar de wc ging om een potje te huilen. Je voelt je er zo compleet buiten staan die eerste maanden. Da´s soms echt hard. En ik dacht vaak: ik heb dan nog het geluk dat de mensen vriendelijk tegen me zijn. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn als je op een plek komt waar je ook nog eens vijandig wordt behandeld.

      En wat brieven schrijven betreft: was ik toen maar een blog begonnen! Dan had ik alles nog gewoon online staan, want er zijn echt wle veel brieven verdwenen…
      Zot he, hoe je pas nadien beseft hoe tof het is van bij te houden wat er gebeurt?

      1. Ja, dat is waar! Het klinkt ergens absurd als iemand die naar een rijk land verhuisd is (al was dat niet de reden van de verhuis 😉 ), maar ik ben nu nog veel onverdraagzamer geworden voor al die “stuur ze terug van waar ze komen”-stemmen. Alsof het al niet hard genoeg is wanneer het een keuze is, laat staan wanneer je het niet eens wilt (en het allemaal nóg veel vreemder is, want bij ons is de cultuur een beetje anders en de taal een beetje moeilijker i.p.v. heel veel).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s