Post uit 2008 (4/7)

Vrijdag 3 oktober 2008

Knuffelaars en koekedozen,

Er is veel gebeurd deze week.

Ge herinnert u misschien nog dat ik vorige week 6 uur lesgeven aan Spaanse kindjes als finale jobaanbieding had binnengerijfd, mij aangeboden door het warrige madammetje van het Campus Study Center. ZIj had mij op het hart gedrukt maandag om 10.00u op de eerste leraarsvergadering aanwezig te zijn. Ondergetekende stond dus maandag om 09.50u  voor de gesloten deur van het CSC en stond daar om 10.30u nog steeds, een beetje ongerust in haar boek te lezen. Toen kwam Laura, de twenty-something Spaans-Britse blondine en helpster van het madammeke de deur opendoen en zei dat het madammeke pas om 11.00u zou komen. Wat doet men in zo´n geval in Spanje? Samen een kop koffie gaan drinken (en ik nog steeds hardnekkig fruitsap).

Tegen 11u kwam daar het madammeke aan, kroop achter haar bureau, begon de uren te verdelen en zei me zonder blikken of blozen dat ik verwacht werd voor 1 lesuur op maandag en 1 lesuur op woensdag.

Dus ik: “Jamaar, u had me gezegd dat u zes uur voor me hebt!”

Zij: “Nee, ik heb er maar twee. Maar het zullen er wel meer worden, hoor.”

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ik heb daar die dag 1 uurtje lesgegeven aan twee kleine Spaanse meisjes (best wel gezellig) en hoewel het madammeke me met alle macht voor die twee uren wou houden, dacht ik in mezelf beleefd “Kunt u even lekker de pot op”, zeker toen ik die dag nog drie telefoontjes kreeg voor sollicitatiegesprekken.

De beste aanbieding daarvan was van het Wall Street Institute, een Amerikaanse onderneming die lessen Engels geeft in bedrijven. Ik er meteen naartoe en mezelf vol overtuiging verkocht als de beste werkkracht van de wereld, en dit aan Luca, rekruteringsverantwoordelijke en de meest typische Amerikaan die je je kunt indenken: rond als een ton, megajoviaal en met een Michael Moore-gehalte zo hoog als de Empire State.

Hij regelde meteen een interview met de directeur voor me, dus om 19.00u zat ik, opnieuw blakend van dezelfde beroepsovertuiging, in het kantoortje van Robert De Directeur, die me beloofde diezelfde avond nog te zullen bellen of ik de job had of niet. Tegen 21u zei ik in de keuken tegen Alfonso (in het Engels weliswaar): “Die mannen gaan toch niet meer bellen precies”, en net op dat moment rinkelde mijn GSM en kreeg ik van Robert te horen dat ik de job had en dat Luca me de volgende ochtend zou bellen omdat ze snel met de lessen wilden beginnen. Ik natuurlijk het spreekwoordelijke gat in de lucht gesprongen.

De volgende dag: doodse stilte.

Op CNN overtuigende reportages over waarom Wall Street heden ten dage niet de beste plek is om te werken.

De daaropvolgende dag (woensdag): Kathleen die met een vertwijfeld hart naar het WSI belt. Niemand neemt op.

Twee uur later: het WSI belt terug (kon ik zien aan het nummer). Ik zeg mijn naam en meteen wordt er ingelegd. Ik denk: daar hebt ge het. Ze willen mij niet en hebben niet eens de guts om het me persoonlijk te zeggen.

Ik bel terug, krijg Luca aan de lijn, en die zegt: “Ah, Kathleen! Ik bel u binnen vijf minuten terug!”

Urenlang geen gehoor, ik weer bellen, weer niemand die opneemt, en in mijn hoofd pakken zich al de visioenen samen van Kathleen en Alfonso werkloos en dakloos onder de schone bruggen van Valencia, alwaar een stoet honende taalschool-directeuren langs trekt die mij toeroepen: “Dan hadt gij ons aanbod maar niet moeten afslaan! Vijftien uur per week tegen negen en een halve euro!”

Het einde van deze zenuwslopende dag werd bezegeld met een telefoontje van Luca waarin hij zich duizend maal excuseerde voor zijn laattijdigheid, zeggende dat het een zeer drukke week was voor het instituut en dat ik de volgende dag werd verwacht voor een trainingssessie. “Welcome on board!” besloot hij met Amerikaans enthousiasme, wat zoveel betekent als 750 euro netto aan het eind van elke maand, en dat minstens tot kerstmis. Dat is niet veel voor 20 lesuren per week, maar geloof me, het is zo ongeveer het beste aanbod dat ik gehad heb. En het is lesgeven aan volwassenen, wat ik een reuze pluspunt vind, want dat is iets wat ik nog nooit gedaan heb en alle extra ervaring is welkom.

En nu ga ik jullie laten, want ik heb honger-honger-honger…

Tot spoedig!

Immer uw toegewijde,

Kathleen

 

 

 

Advertenties

13 gedachtes over “Post uit 2008 (4/7)

  1. Veel lesuren voor een laag loon, zou ik hier in België zeggen. Maar bij de start van de carrière zou een mens alles aannemen om toch maar niet onder die mooie bruggen te moeten logeren.
    En een leuke job komt altijd nog op de eerste plaats.

    Ik moet geduldig wachten op de volgende brief om te lezen of de job je beviel.

  2. Is dat typisch zuid Europees en in dit geval typisch Spaans, het niet of veel te laat nakomen van afspraken? Knap hoe je er mee bent omgegaan, hoewel je geloof ik ook niet veel keuze had toen.
    Moet wel heerlijk zijn voor jou om terug te lezen. Voor mij in ieder geval!

    1. Ja, dat is toch wel typisch Spaans, en volgens de Spanjaarden is het in Griekenland nog veel erger 🙂 daar ergeren de Spanjaarden zich!
      Inderdaad heerlijk om terug te lezen… heb daarstraks de brieven teruggevonden die ik gestuurd heb tijdens de laatste maanden van mijn zwnagerschap en de eerste maand na de geboorte van mijn dochter… Krop in de keel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s