Post uit 2008 (5/7)

25 oktober 2008

Lieve bollebozen en boekenwurmen,

Het lijkt een lange tijd geleden dat ik u geschreven heb, maar geloof mij: ik heb u eerder al teruggeschreven. Doch net toen ik mijn geweldig komische, literair hoogstaande en uitzonderlijk meesterlijk samengestelde brief af had, besloot de computer of hotmail of de God van het Internet dat het niet zo mocht zijn en sloot opeens de hele boel af. Vandaag heb ik evenwel weer de tijd gevonden het opnieuw te proberen, maar de labiele internetconnectie maakt van dit schrijven nog steeds een spannende bezigheid en geeft me het exotische gevoel met u contact te zoeken vanuit Midden-Afrika ofzo.

Er moet mij iets van het hart: Spanjaarden zijn meesters in het maken van lawaai. We hebben tijdelijk nieuwe bovenburen en ik verdenk hen ervan expres de deur naar de hal te laten openstaan om hun conversaties meer allure te geven. Hun gekwebbel galmt door het hele gebouw en vermoedelijk vinden de andere bewoners (uitgezonderd mijzelf) dat fantastisch, want Spanjaarden zijn dus zot van lawaai. Ik ben hier reeds naar twee huwelijken geweest en elke keer wanneer het koppel de kerk uitkomt, worden er na het rijstgooien (wat toch een lieflijk moment is, zo lijkt mij) een stel knallers afgestoken >BAM BAM BAM KNETTER KNAL BAM< die ge eerder met een Napoleontisch slagveld zou associëren. Ik schrik mij elke keer weer te pletter, duik in elkaar en verstop mij achter Alfonso. En dat vinden die Spanjaarden natuurlijk helemaal geweldig en zo lever ik mijn bijdrage tot de feestvreugde.

Hen die hem kennen zal het vast niet verbazen dat ook Alfonso een graag geziene gast is op deze feesten. Tijdens de laatste bruiloft heeft hij uit de parkeergarage van de feestzaal zo een oranje verkeerskegel gestolen en heeft die dan gebruikt om op straat (midden in Valencia) Engelse versies van schunnige Spaanse liedjes rond te toeteren en naar kinderen te roepen: “Ik ben de straat-pedagoog! Als het groen is, moogt ge oversteken!”

Mijn Spaans gaat al iets beter. Ik durf al gewoon met de mensen beginnen babbelen, ook al praat ik nog steeds gelijk Jerommeke en komt er nog niet veel verleden tijd aan te pas. Maar dat kan Spanjaarden allemaal niet veel schelen. De buschauffeurs op de pendelbus tussen Alboraya en Port Saplaya kennen mij ondertussen al, en één van hen zegt elke keer wanneer ik opstap enthousiast: “Ahaa, daar is de Belgische! We zullen u eens wat Spaans leren, zie!” en dan begint hij over zijn abonnement op de stierengevechten.

Het werk gaat goed. Het lesgeven is absoluut niet stresserend -behalve misschien voor mensen die het op hun zenuwen krijgen van Spanjaarden die meeeega-traag Engels praten. Het houdt wel in dat ik dagelijks half de stad rondreis en dus zeer veel tijd doorbreng op het openbaar vervoer, maar daar zit ik niet zo erg mee in. Het is super collega´s te hebben van over de hele wereld (Britten, Canadezen, een Australiër en de obligate Ier) zodat ik mijn eigen Engels wat kan bijwerken.

Wat het weer betreft hebben we ware stormdagen achter de rug. Het is nooit echt koud, maar gieten dat het gedaan heeft… Nooit lang hoor, maar aangezien het opeens met bakken uit de hemel valt en de rioleringen hier precies onbestaande zijn, zijt ge binnen de vijf minuten omsingeld door modderstromen en lijkt het slechts een kwestie van tijd vooraleer de eerste krokodil zal opduiken. Ik heb voor het eerst in mijn leven mijn schoenen letterlijk leeggegoten.

Morgen komen papa en mama aan met hun wagen volgeladen vol met Kathleentjes spullen. Ik ben heel erg benieuwd wat ze van deze plaats gaan vinden…

Nu moet ik jullie laten, want die arme jongen die de hele dag heeft moeten werken en die nu verkouden in de zetel ligt toe te kijken hoe FC Barcelona Almería afmaakt, heeft wat verpleging nodig…

 

Heel veel liefs en tot de volgende!

 

Immer uw

 

Kathleen

 

 

 

Advertenties

25 gedachtes over “Post uit 2008 (5/7)

      1. Iedereen die mij post stuurt, schrijf ik terug 😉
        Adres te verkrijgen via e-mail!
        Al weet ik niet of mijn handgeschreven brieven van hetzelfde niveau zijn als mijn mails, maar dta kan natuurlijk allemaal uitgetest worden he 🙂

    1. Zot he?!
      Ze hebben bovendien de mentaliteit van “het regent hier bijna nooit, dus het is normaal dat we er niet op voorzien zijn”, maar dat is onzin want elk jaar regent het een paar keer echt superhard, en dan is het al-tijd miserie. Maar ja, vooruitkijken is hier niet echt ingeburgerd…

    1. Oh, wat leuk dat je midden in de stad kon staan!
      Ja, ik vind het nog altijd een aangename stad 🙂 Het is een stad waar ik me zeer snel thuis voelde, en dat is nog steeds zo. Het is ook heel fijn om te merken hoe doorheen de jaren de aangename herinneringen zich in de straten opstapelen 🙂
      Ik wou vroeger nooit in Spanje gaan wonen, en heb dat toen ook duidelijk aan mijn man (toen nog mijn lief) gezegd. Maar toen ik hem voor het eerst in Valencia ging opzoeken, keek ik rond, en dacht: oh, maar hier zou ik wel kunenn wonen. Vooral dat Turia-park, dat maakt het echt een aangename plaats.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s