Waarom het ook voor mannen schadelijk is te leven in een macho-maatschappij

Tijd om een draad op te pikken die ik veel te lang heb laten liggen. Ik schreef eerder al over wat feminisme (in mijn ogen) betekent, en een woordje over de term zelf.

Vandaag wil ik uitleggen waarom het ook voor mannen schadelijk is te leven in een cultuur met stereotype rolpatronen die zogenaamd vrouwelijke eigenschappen (*) onderwaardeert.

De eerste reden ligt voor de hand: als vrouwen lijden, lijden de mannen die hen liefhebben ook. Als vrouwen onderschat, benadeeld, mishandeld, verkracht of vermoord worden, heeft dat negatieve gevolgen voor alle mensen waarmee zij een band hebben. Denk aan de partner van een vrouw die gefrustreerd is omdat ze op haar werk niet hogerop geraakt. De vriend van een meisje dat door haar vorige partner verkracht werd. De zoon die toekijkt hoe zijn vader een pistool in de mond van zijn moeder duwt. (**)

De tweede reden gaat rechtstreeks over mannen. In een macho-maatschappij is het not-done om als man “zachte” eigenschappen te vertonen. Mannen moeten sterk en succesvol zijn. Dit legt zeer veel druk op mannen. Bovendien mogen ze in geen geval hun “zwakke” kant laten zien, wat betekent dat er van hen verwacht wordt dat ze hun gevoelens grotendeels onderdrukken. Moeten presteren onder druk terwijl je niet in contact staat met je emoties… That´s a recipe for disaster. En als ze toch hun “zwakke” of “vrouwelijke” kant laten zien, of het op professioneel vlak niet waarmaken, dan staan de omstaanders klaar met scheldwoorden waarvan ik hier geen voorbeelden hoef te geven. Mannen die niet aan het plaatje voldoen, worden vernederd. Zowel door mannen als vrouwen. En vernedering is ook een vorm van geweld.

 

 

(*) Met “zogenaamd” vrouwelijke eigenschappen bedoel ik eigenschappen die traditioneel aan vrouwen worden toegekend. Wat op geen enkele manier wil zeggen dat alle vrouwen deze eigenschappen bezitten, of dat mannen ze niet kunnen bezitten.

(**) Geen van deze voorbeelden is fictief. Het zijn allemaal verhalen die ik uit eerste hand vernomen heb, en in elk geval ging het om een Belgische vrouw.

17 gedachtes over “Waarom het ook voor mannen schadelijk is te leven in een macho-maatschappij

  1. Ik ben een zachtaardige man en ik voel me daar oké bij. Het is voor mij ook de makkelijkste manier om te zijn. Hoe ouder ik word, hoe meer ik de behoefte voel om die zachtaardigheid uit te dragen. Een beetje uit protest tegen hardheid, die onze maatschappij steeds meer kenmerkt (heb ik de indruk).

    Noem me dus gerust een zachtaardige rebel. Zo voelt het soms. 😉

  2. Hier haal je een voor mij heel gevoelig onderwerp aan…..
    Mijn vriendenkring noemt me soms ‘feminist’. Hopelijk in de positieve zin van het woord 🙂

    Voor mij mag iedereen zijn en blijven volgens zijn eigen persoonlijkheid, mannen én vrouwen.
    Ik wens het niemand toe om als een acteur door het leven te moeten gaan. Veel te vermoeiend!

    De machowereld kan me niet bekoren. De milde, zachtaardige, vriendelijke, empathische, gevoelige, eerlijke, mannelijke en vrouwelijke wereld daarentegen wel.

    1. Dat is exact waar ik het over heb!
      🙂
      Daarom schrijf ik deze blogs: om uit te leggen dat er een positief soort feminisme bestaat, en in de hoop dat mensen gaan inzien dat het zowel om vrouwenrechten als mannenrechten draait. Zodat we hopelijk toch een beetje dichter bij die wereld komen die jij hier beschrijft.

  3. Gelukkig heb ik het grootste deel van mijn even geen last ondervonden van de door jou geschetste macho cultuur. Ik had altijd vriendinnen ipv vrienden (nog altijd) deed niet aan voetbal, had geen interesse in auto’s, etc.
    Door mijn werk in de GGZ werkte ik ook meestal met vrouwen.
    Dankzij dat alles ben ik geworden tot wie ik nog altijd ben, een zachtaardige niet macho man. God zij dank daarvoor.

    1. Ben heel blij dat te horen!
      Ik denk dat we wat dta betreft ook wel in een heel goed stukje van de wereld leven. Die opmerking over de (Belgische) voorbeelden is in dat opzicht misschien niet helemaal duidelijk. Die staat daar vooral om aan te geven dat we niet te snel mogen denken “dat we er al zijn”. Alsof het een thema is dat gaat over andere culturen en niet over de onze. Want sowieso geloof ik niet in zo´n zwart-wit onderscheid. Maar ik geloof wel dat we in Europa al een degelijke basis gelegd hebben, en dat als we ons een beetje blijven concentreren, dat het helemaal in orde komt.

  4. Zolang de vrouwelijke kwaliteiten worden geassocieerd met zwakte, zitten we met een probleem. Zowel voor de mannen als voor de vrouwen. Voor de mannen lijkt het mij zelfs nog erger. Want waarom durft een man aan niemand vertellen dat hij graag strijkt? Ik durf wel te vertellen dat ik hier een stoep heb gelegd, een muur betegeld, de televisie geïnstalleerd en de afvoer heb hersteld. Als vrouw mag je trots zijn op je blauwe kwaliteiten, dat wordt maatschappelijk aanvaard, maar een man mag nog steeds niet trots zijn op zijn roze kwaliteiten. Helaas gaan ook veel vrouwen hierin mee.
    Ik zeg altijd tegen mijn man ‘mijn recht is meer dan het aanrecht.’ Gelukkig is hij het daar mee eens en bindt hij minstens even vaak het schortje om.

  5. Er is nog een heel lange weg te gaan. Echter als je ziet van waar we komen (de tijd dat onze grootouders jong waren bvb) is het behoorlijk in de goede richting opgeschoven. Al was het leven toen wellicht allemaal duidelijker.

    1. Dat is zo, er is op heel korte tijd echt enorm veel veranderd! En dat denk ik ook vaak, dat het toen wel allemaal duidelijker en dus ook “makkelijker” was op een bepaalde manier. Maar wel erg frustrerend wanneer je je niet goed voelde op die plaats, of vastzat in een fout huwelijk…

  6. Amen! (en ja, het is een beetje ironisch om een uitspraak te gebruiken van een instituut dat die hele machomaatschappij net zo hard ondersteunt…).

    Maar ik kan mij alleen maar heel hard in je tekst vinden: wij leven in maatschappijen waarin weliswaar al veel stappen vooruit gezet zijn (de Zwitserse wel wat trager dan de Belgisch, ugh), maar waar die vooroordelen over mannen en vrouwen en wat zogenaamd typisch voor hen zou zijn nog altijd aanwezig zijn. Soms (hopelijk) onbewust en daardoor schijnbaar onschuldig, wanneer een jongetje valt en de opmerking krijgt dat “huilen voor meisjes” of een meisje een cadeautje mag kiezen in de winkel en op het speelgoedsetje “huishoudspullen” enkel meisjes afgebeeld ziet; soms nog zeer bewust wanneer vrouwen minder verdienen dan hun mannelijke collega, wanneer vrouwen gepasseerd worden, omdat ze zwanger zijn of het zouden kunnen worden. En ook al is er in veel andere landen een nog veel zwaardere, meer basisstrijd te voeren, het is pas als er noch in de basis, noch in de details geen onderscheid meer gemaakt wordt, dat het stopt. Dat we er zijn.
    Merci voor jouw blogs Kathleen, je doet mij vaak (nog) eens stilstaan bij thema’s die mij nauw aan het hart liggen, maar die ik zelf niet zo goed verwoord krijg.

    1. En jij bedankt voor je reacties, lieverd!
      We hebben inderdaad nog een hele weg te gaan, maar het is wel fijn te kunnen genieten van wat er ondertussen al veranderd is. Mijn dochter en haar vriendinnetjes met een auto op afstandsbediening zien spelen bijvoorbeeld, of een jongen van zeventien die me onlnags vertelde dat hij verpleger wil worden: het zit hem inderdaad in de details, maar het zijn mooie details 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s