Januari: Boundaries (Shana Feste)

(Over het waarom van deze reeks, zie: “Een jaar vol vrouwen“.)

Boundaries is een roadmovie die wat teveel aan Little Miss Sunshine doet denken. Een oude wagen vol familie die door de VS trekt, zelfs een gek dansje ergens aan het einde…. De weed-dealende grootvader zorgt dan weer voor een snuifje Breaking Bad. Kortom: het is allemaal al eens eerder gedaan, en naar mijn bescheiden mening beter.

Mijn aandacht werd bijvoorbeeld vaak afgeleid door details die me niet realistisch leken. Zoals wanneer hoofdpersonage Laura een keuken binnenstapt en de kok aldaar een hondje aanreikt. Die kok, gekleed in zijn kraaknette keukenshort, neemt de hond in zijn armen. Dan denk ik: welke kok laat in godsnaam een hond toe in zijn keuken, laat staan dat hij hem in zijn armen neemt? Die scène moet natuurlijk duidelijk maken dat de kok Laura erg genegen is, maar naar mijn inzien waren er betere manieren om dat te doen. Zo waren er wel vaker scènes waar je, bij wijze van spreken, de koordjes kon ontwaren die leidden naar de handen van de poppenspeler.

Of dat rondrijden in een wagen zonder hoofdsteunen. Tientallen keren heb ik gedacht: “Mogen ze in de VS de openbare weg op zonder hoofdsteunen?” (*) En later, wanneer moeder en zoon op een vliegtuig stappen met een stuk of vijf honden: kan dat? In de passagiersruimte van een vliegtuig met vijf honden? Dat moet je hier in Europa alleszins niet proberen.

Ook met de problematische relatie tussen Laura en haar vader had ik het een beetje moeilijk. Het leek me allemaal zo cliché: de vader die teleurstelde, de wrokkige dochter die haar eigen boontjes had moeten doppen. En dan de kleinzoon die op school gepest wordt, en van zijn grootvader te horen krijgt dat hij in zijn artistieke capaciteiten moet geloven. Origineel kan je het niet noemen. Langs de andere kant: Feste heeft met deze film haar eigen problematische relatie met haar vader verwerkt, dus al is het niet orgineel, het is wel echt.

In ieder geval werd deze film ondanks bovenstaande mankementen gered. Enerzijds door de prachtige acteerprestaties van Christopher Plummer en de 16-jarige Lewis McDougall. Anderzijds door de mooie fotografie en het dromerige kleurenpalet. En telkens Shana Feste even vergeet wat ze zo dringend wil vertellen komen de mooiste beelden.

Ook de mankementen in de dialogen worden vergeven dankzij snedige en poëtische one-liners waarmee je vaak wordt verrast. Een voorbeeld daarvan vind je aan het einde van de trailer.

Alles welbeschouwd is het eigenlijk de grootvader die met deze film gaat lopen. De runaway granddad die er de kantjes vanaf loopt, zodat je niet anders kan dan je afvragen: waarom doet die man dat? Wat zit daar achter? En dat is het soort vragen dat ik in mijn hoofd wil horen wanneer ik een film bekijk.

 

 

 

(*) Moest iemand daar het antwoord op weten, dan zou ik het wel graag horen.

Advertenties

Groeten uit de jaren ´50

Aan het begin van dit nieuwe jaar hebben manlief en ik besloten om dochterlief tijdens de middag thuis te laten eten. Ze gaat dus niet meer naar de menjador (*).

We hadden daar verschillende redenen voor:

  • Wie op school blijft eten, mag geen boterhammen van thuis meenemen. Je kind moet dus in de schoolkantine warm eten. Dat kost zo´n 4 euro per dag, wat neerkwam op ongeveer 80 euro per maand. Voor ons komt dat momenteel relatief duur uit.
  • Ik heb die schoolmaaltijden nooit gezien, maar vermoed dat ze tamelijk calorierijk zijn. In de periodes dat mijn dochter op school bleef eten, kwam ze altijd behoorlijk bij, terwijl ze er tijdens de vakantieperiodes slanker (en in mijn ogen gezonder) bij liep.
  • We wonen nu op een steenworp van de school en aangezien ik geen vast werk meer heb, zat ik een beetje met een schuldgevoel omdat ik haar over de middag op school liet (aaargh, moeders en schuldgevoel!)

Nu eet ze dus al bijna twee weken ´s middags thuis. Daar heb ik het mezelf niet makkelijk mee gemaakt. Haar schooldag ziet er namelijk als volgt uit:

3,5 uur les – 2,5 uur middagpauze – 1,5 uur les.

Je leest het goed, ze hebben hier TWEEËNHALF uur middagpauze.

¡Viva España!

Dat betekent een hoop over-en-weer lopen en zeer weinig momenten om je echt in iets in te graven. Het uurrooster van mijn man helpt daar ook niet bij -hij werkt van ´s middags tot ´s avonds laat, waardoor de opvang van dochterlief bijna integraal bij mij terecht komt.

Bovendien ben ik een kluns in de keuken die nu haar best doet om tweemaal per dag haar dochter iets voedzaams voor te zetten (mijn aversie van gluten en palmolie is daarbij geen hulp). Maar op zich is het wel een goede zaak: ik leer gaandeweg wat beter koken en we eten nu allebei gezonder. Op de dagen dat ik ´s middags alleen thuis was, nam ik zelden de moeite om te koken.

Enerzijds lijkt het dus een goede beslissing, anderzijds is het frappant hoe weinig tijd er voor andere dingen overblijft. En hoe hard ik moet puzzelen om eens een paar uur ongestoord aan iets te kunnen werken.

Ik weet niet precies waarom ik deze post schrijf -misschien had ik er een mening over thuisblijfouders of het Spaanse schoolsysteem of de maatschappelijke (onder)waardering van huishoudelijk werk aan kunnen koppelen, maar daar zou ik dan wat langer over moeten nadenken.

Lees dit maar als een As We Speak-post, zo een waarmee ik even wil laten weten waar ik momenteel mee bezig ben, en dat ik jullie niet vergeten ben.

Vele groetjes dus, van aan de schoolpoort, de groentenwinkel, het aanrecht, de naaimachine en het wasmachien –yeah, so fifties!

 

(*) Da´s een leuk Valenciaans woord dat refter betekent, en waar je met wat goede wil het Franse manger in kan herkennen.