Snijbiet

“Kan jij dit gebruiken?” vroeg Paco*, de groentenman. Terwijl hij de vraag stelde, toonde hij me een bundel brede, witte stengels die elk een groot, groen blad droegen. “Je krijgt ze gratis mee, ik kan ze toch niet meer verkopen. Maar je moet ze wel voor morgen gebruiken.”

“Heb ik nog nooit in mijn leven gezien,” zei ik doodeerlijk. “Wat is dat?”

“Het zijn acelgas,” antwoordde Paco. “Daarmee kan je acelgas con arroz maken, dat is een typisch Valenciaans gerecht. Het recept kan je makkelijk op het internet vinden.”

“Oja,” zei de vrouw die achter me op haar beurt stond te wachten. “Dat is heel lekker hoor, dat maak ik ook vaak klaar!”

“Goed, geef maar mee,” zei ik, me bewust van de mooie, spontane manier waarop hiermee mijn voornemen dat ik dit jaar beter wou leren koken geïmplementeerd werd. Het universum luistert! Paco somde de overige ingrediënten op, die had ik toevallig allemaal in huis bleek te hebben. “En je kan er ook bonen aan toevoegen,” zei hij, “al doet niet iedereen dat.” Bonen zijn voedzaam, dus dat leek me een goed idee.

Later die namiddag haalde ik mijn dochter op van school en nodigde Marcos, een van haar vriendjes, uit om bij ons thuis te komen spelen. Toen Marcos´ vader hem kwam ophalen, stond ik net te koken. Ik had op het internet de vertaling van acelgas en het bijhorende recept opgezocht. “Ik ben acelgas con arroz aan het maken!” zei ik fier. “Heerlijk!” zei Marcos´vader. “Dat maakte mijn moeder ook altijd. Superlekker! Maar het is het allerbeste met bonen erbij.”

“Die heb ik!” zei ik vrolijk. En tilde de pot bonen op als bewijs. Ik heb mijn tegendraadse dagen, maar soms ben ik echt een eersteklas immigrant.

De volgende ochtend aan de schoolpoort vroeg Marcos´moeder hoe de acelgas con arroz ons bevallen waren, en ik zei dat ik het best lekker had gevonden, maar dat mijn dochter er niet zo´n fan van was. Zodra omstaanders het gerecht hoorden vernoemen, kwamen de opmerkingen over hoe vaak en met hoeveel smaak ze dat gerecht in hun kindertijd gegeten hadden.

Toen ik een week later weer in de groentenwinkel kwam, vertelde ik Paco dat het experiment gelukt was, al was mijn dochter er niet wild van geweest. “O, ik at dat zo graag,” zei hij. “We aten het soms wel drie keer per week!”

“Ja, arroz con acelgas,” zei een oud dametje dat voor mij aan de beurt was. “Ik maakte dat vroeger zo vaak klaar. Dat is het eten van de posguerra. Heel goedkoop.”

Posguerra is de periode 1939-1959. De burgeroorlog was teneinde en Spanje werd een dictatuur, afgesneden van Europa. Een tijd van schaarste, honger, repressie en kinderarbeid.

Opeens zag ik het plaatje voor me. Hoe in die miljoenen Spaanse gezinnen ouders geworsteld hadden om hun kinderen een warme maaltijd voor te zetten. Er was geen vlees, er was geen vis, maar er was rijst. Er waren een paar tomaten. Er was wat look, een ajuin, een handvol bonen en een snijbiet. Daarmee vulden vaders en moeders de hongerige maagjes van hun kroost. En die kroost had gedaan wat alle kinderen doen: ze hadden zich vastgeklampt aan hun thuis. Aan de geuren en de smaken van de plek die geborgenheid schonk in een wereld waarin mensen soms verdwenen en niet meer terugkwamen. Arroz con acelgas was een warme maaltijd in een tijd waarin warme maaltijden een luxe waren. Dat soort fundamentele associaties geef je door.

En daarom ziet die snijbiet generaties later nog steeds groen van de hoop.

 

(*) Bueno, hij heet niet echt Paco, want ik verander de namen op deze blog, maar hij zou evengoed Paco kunnen heten.

 

 

 

Advertenties

32 gedachtes over “Snijbiet

  1. Flinke jongen, die snijbiet! Wat is jouw variant van de acelgas con arroz? Of wat zal die voor je dochter worden?
    (Jawel, ook ik heb nagedacht over eten met herinneringen, en ik koester goede herinneringen aan blokjesbloemkool (koolrabi))

    1. Blokjesbloemkool, dat is een leuk woord 🙂
      Mijn variant was niet bepaald de beste, want ik had geen bouillon (een vriend zie dat het ook gewoon met water kan, maar dat was toch niet zo smakelijk) en kennelijk moesten de stengels van de snijbiet er ook bij, maar dat wist ik niet, dus had alleen de bladeren gebruikt. Beginnersfouten…
      Volgende keer ga ik het dus eens doen zoals het hoort, misschien dat dohcterlief het dan lekkerder vindt 😉

  2. Mooi, dat het zoveel warme herinneringen losmaakt bij de mensen daar.

    Een internetrecept begint met “in a dutch oven”, ik neem aan dat dat een flinke kookpot is? 🙂

    Snijbiet ken ik al een aantal jaar, zo lekker. Het is er in wit-groen of in fel en vrolijk rood-groen of geel-groen. Zelf ’n recept ontwikkeld na veel experimenteren:

    Stengels in stukken van ongeveer gelijke grootte snijden en even opkoken, hooguit een minuut of vijf.
    Bladeren redelijk grof snijden, stoven in een beetje boter onder voortdurend roeren. Gedraagt zich als spinazie dus slinkt heel gauw en duurt niet lang. Vocht afgieten.
    Vlees of veggi naar keuze (spek, hesp, kip, …) in stukjes doen en bakken.
    Wat pasta of aardappelen koken voor erbij.
    Melk- of roomsaus maken, goed gepeperd. Curry- of tomatensaus zou ook wel te doen zijn denk ik, afhankelijk van je andere ingrediënten.

    Timing en volgorde: oefenen, oefenen, oefenen. Best kun je alles al snijden/kruiden vooraleer je een kookvuur aan zet.
    Mijn voorkeur gaat naar spekblokjes, melksaus, pasta en snijbiet, dat geeft ’n carbonara-effect en is snel klaar. Daar kan ’n hardgekookt ei ook nog wel lekker bij zijn, come to think of it.

    1. Dat klinkt alvast heel lekker! Met spekblokjes, dat zie ik helemaal zitten. En dan met roomsaus bij de pasta, dat gaat die kleine meid van mij zeker lusten. Heb jij dat zelf uitgevonden, dat recept? Waw!

  3. Snijbiet behoort tot de zogenaamde “oude groenten” zoals bijvoorbeeld ook Topinamboer en Schorseneren. De laatste tijd komen ze we meer en zwang en zijn zelfs te vinden bij onze Super Kruidenier Appie Heijn.
    Mooi stukje heb je geschreven Kathleen.

  4. Hihi, heerlijke zin, die “Ik heb mijn tegendraadse dagen, maar soms ben ik echt een eersteklas immigrant.” 🙂
    Ik ben benieuwd of er nog zo’n mooie berichten gaan volgen uit je kookvoornemen, want dit is echt een schoontje!

    1. Ooh, dank je!
      Ja, dat zou ook nog een interessant concept kunnen zijn: Kathleen leert koken! Haha 🙂
      En dan elke maand iets nieuws proberen… Daar ga ik eens over nadenken, want inm aart loopt het “jaar vol vrouwen” af, en dan zou ik aan iets anders kunnen beginnen..

      1. Oeh, een jaar koken met vrouwen / recepten van vrouwen! Of koken met Spanjaarden (m/v)! Doen 🙂 (ik zou misschien beter zelf meedoen, want ik kook graag, maar de laatste tijd zit er weinig nieuws bij, wat ik eigenlijk wel jammer vind)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s