Hoe het ondertussen zit met dat jeugdboek (en iets over postzegels)

Voor wie het zich nog herinnert: vorig jaar heb ik een zomerprojectje uitgewerkt tot een volwaardig verhaal. En omdat ik er zelf zo lang met mijn neus bovenop had gezeten, had ik niet door dat het een jeugdboek geworden was. (Daar heb je dan lieve nalezers voor natuurlijk, om je te wijzen op wat er in je eigen blinde hoek overduidelijk aanwezig is).

Dat verhaal heb ik in september naar een uitgeverij gestuurd, en daarbij maakte ik al meteen een knaller van een beginnersfout, want die uitgeverij geeft namelijk geen jeugdboeken uit. Maar het mooie is dat ze me een heel vriendelijk (handgeschreven!) briefje stuurden, waarin ze me vier andere uitgeverijen aanraadden die wel dat soort boeken uitgeven.

Twee daarvan schrapte ik al meteen van mijn lijstje, om redenen waar ik op een ander moment misschien wel eens op in zal gaan. De twee resterende uitgeverijen zagen er erg toegankelijk uit en bevolkt met bevlogen werknemers. Ik las dat ze ook manuscripten aanvaarden via mail. Toen moest ik dus een keuze maken: manuscript uitprinten en per post opsturen, of e-mailen?

E-mailen kost natuurlijk geen cent. Maar ik ben er al lang niet meer van overtuigd dat gratis gelijk staat aan beter. Bovendien heb ik zo het idee dat de fysieke aanwezigheid van een manuscript de kans verhoogt dat er ook echt naar gekeken wordt, al is het maar door iemand die het toevallig ziet liggen en er op de wc in begint te lezen.

Dus trok ik naar de papelería om het document twee maal te laten uitprinten, en daarna naar het postkantoor. De mevrouwen die hier in het oficina de correos werken, maken er -wanneer de tijd het toelaat- een erezaak van mijn post naar het noorden te voorzien van de mooiste zegels. Dan nemen ze er het dikke boek met de filatelie-uitgaven bij en zoeken we samen de leukste postzegels uit.

Dus daar kwam ik aan, met mijn grote enveloppen waar per stuk voor bijna 7 euro aan zegels op moest. Er waren geen andere klanten in het kantoor, en dus stroopte de lieve dame met de bril haar mouwen op, dook in het grote boek, en maakte op beide enveloppen een nauwgezette, identieke mozaïek van zegels. Het resultaat ziet u hieronder.

IMG_20190225_121247

En ik dacht: soms is gratis niet altijd beter. Soms is snel niet altijd beter. Soms is zelfs (opgepast, dit gaat voor sommigen hard aankomen) efficiënt niet altijd beter. Soms is het fijn om mensen gewoon het werk te laten doen waar ze goed in zijn, waar ze eer uit kunnen halen, ook al duurt het wat langer. Om over een balie te hangen zodat je in een groot boek vol zegels kan kijken en zeggen: “Ja, die is mooi, zeg”. En dan het resultaat naar een ander land op te sturen, waar er misschien iemand zal zeggen: “Oh, wat leuk!” Waarna die persoon het manuscript dat eronder zit meeneemt naar de wc om het daar te gaan zitten lezen.

 

 

 

 

 

Advertenties

23 gedachtes over “Hoe het ondertussen zit met dat jeugdboek (en iets over postzegels)

  1. Ooh! Wat een leuke en slimme truc! Dat gaat werken, denk ik echt. En alleen al het plezier voor jou, de dame in het postkantoor en de receptionist(e) van de uitgeverij, is drie keer een momentje van instant geluk dat jij creëert!

  2. Tina

    Oooooooooh, zo mooie postzegels! Als ik nog eens post uit Spanje krijg van jou, let ik extra op de postzegels!
    Zo spannend… status: verzonden! Afwachten en fingers crossed. Daar MOET gewoon reactie op komen, op zo’n mooi verhaal. Ik fingercross alvast mee!

    1. Merci lieverd 🙂 Ik heb trouwens voor mezelf ook een uitdaging gesteld: 100 enveloppen sturen! In de hoop dat er een uitgave komt voor ik die honderd bereik 😉 (Maar wel geen honderd met hetzelfde boek uiteraard.)

  3. In een opruimmomentje, toen seiri nog als jaardoelstelling overeind stond, nam ik wat papier uit het boekenrek. Bleken het dus aftandse (ergens eind jaren 80) omslagen te zijn met een massa aan leuke postzegels op. Ik kreeg het dus niet over mijn hart om ze weg te gooien.
    Veel succes alvast !

  4. Oh, zo heerlijk om dit te lezen! Ik was er nog niet toegekomen je een mailtje te sturen om je te bedanken voor je kaartje, maar ik heb echt als eerste reactie tegen J. gezegd “maar kijk, zo’n toffe postzegels op die brief!” 🙂 Zo fijn om nu te lezen hoe zorgvuldig die uitgekozen worden 🙂

    Ik duim heel hard mee dat dat manuscript gelezen en daarna uitgegeven wordt!

    1. Hey meid, je hebt me wel een mailtje gestuurd hoor! Ik ben degene die er nog niet toe gekomen is die mail te beantwoorden 🙂
      En zo leuk te horen dat die postzegels inderdaad de aandacht trekken, dat ga ik de madammen op de post zeker vertellen volgende keer!

      1. Ah oei. Ale, des te beter dat ik je dan wel al gemaild had, maar ook wel een beetje genânt dat ik dat dan al weer vergeten was (’t is ook wel een heel drukke periode geweest op univ met een presentatie enzo, dus mijn hoofd is niet bepaald op zijn helderste, maar toch…). Mja, beter teveel merci zeggen dan te weinig zeker? 😉

Laat een reactie achter op Tina Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s