Een jaar vol vrouwen: conclusie

Vorig jaar schreef ik dat ik ter ere van Wereldvrouwendag gedurende een jaar elke maand een film van een vrouwelijke regisseur wou bekijken. Dat jaar is nu om. Tijd dus voor een terugblik.

  • Het was niet altijd eenvoudig om op tijd een film te bekijken. En dit niet alleen wegens tijdsgebrek of praktische problemen, maar ook omdat er bitter weinig films van vrouwelijke regisseurs worden gespeeld. Er is één cinema in de stad waar gemiddeld één film op de hele affiche door een vrouw gedraaid is; in de andere cinemas is dat gemiddelde nul. Het leek een geluk bij een ongeluk dat die eerstgenoemde cinema de enige is die films in hun originele (niet oversproken) versie draait, maar dat is natuurlijk geen toeval.
  • In november kreeg ik uiteindelijk de klus niet geklaard, en daarom sta ik nog een film achter. Die komt er nog aan. Ik was wel aan The Bling Ring van Sofia Coppola begonnen, maar die kon me echt niet bekoren. Dat was best een verrassing voor mezelf, want Sofia Coppola was eigenlijk de enige vrouwelijke regisseur die ik al jaren kende en waar ik al veel van gezien had (The Virgin Suicides, Marie Antoinette, en natuurlijke het sublieme Lost In Translation). Toen ik ergens las dat ze plannen had om The Little Mermaid te verfilmen, was ik super enthousiast. maar kennen zijn die plannen in het water gevallen (jaaa, in het water), en daarom zocht ik maar The Bling Ring online op. Maar een film over rijke mensen met rijke-mensen-problemen… Dat lukte me dus niet. Want dit is een probleem bij een zeer beperkt aanbod: die ene door een vrouw geregisseerde film is niet per sé de film die je wilt zien. Momenteel spelen ze Capharnaüm van Nadine Labaki, maar van de trailer alleen al word ik triestig. Zo heb ik soms een cinemafilm aan me voorbij laten gaan, waardoor ik dan hard moest zoeken naar een alternatief.
  • Langs de andere kant heb ik door dit projectje wel een aantal films gezien die ik anders aan me voorbij had laten gaan, en daar ben ik wel erg blij mee. Want ik ben een paar keer aangenaam verrast geweest. Mudbound, Die göttliche Ordnung en Estiu 1993 waren zo´n films. En de knapste van allemaal was zonder twijfel Hva vil folk si. Dat is voor mij de winnaar van het jaar.

Hier nog even een lijstje ter overzicht:

maart: Lady Bird van Greta Gerwig

april: Mudbound van Dee Rees

mei: The Bookshop van Isabel Coixet

juni: Die göttliche Ordnung van Petra Biondina Volpe

juli: Mary Shelley van Haifaa Al-Mansour

augustus: Mamma Mia! van Phyllida Lloyd

september: Hva vil folk si van Iram Haq

oktober: Estiu 1993 van Carla Simón

december: The Spy Who Dumped Me van Susanna Fogel

januari: Boundaries van Shana Feste

februari: Vanity Fair van Mira Nair

 

Advertenties

3 gedachtes over “Een jaar vol vrouwen: conclusie

    1. lol
      Ja, daar stond ik ook wel even van te kijken..
      Ben me er de laatste jaren ook steeds meer van bewust hoe snel de tijd gaat. Vroeger stelde ik nooit iets uit “tot volgend jaar”, want dat leek een eeuwigheid. Nu denk ik soms: misschien beter een jaar of twee wachten, want één jaar is zo snel om… En ik merk dat ik sinds kort ook uitdrukkingen begin te gebruiken als “twintig jaar geleden” (aja, want toen was ik al 18). Dat is ook wel confronterend!

Laat een reactie achter op Kleine Atlas Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s