Storm

Meer dan tien jaar geleden had ik een vriendin die in Geraardsbergen woonde. Daarom reed ik af en toe met de wagen van Gent naar Geraardsbergen.

Op een van die uitstapjes kwam ik in een storm terecht. Het was een winteravond, pikdonker, en opeens veranderde de regen in stortregen, en de stortregen in hagelstenen zo groot als pingpongballen. Ergens in de buurt van Melle parkeerde ik de auto onder een brug tot de hagel weer stortregen werd, en vervolgde toen mijn weg. Het leek alsof ik door een filmset reed, en ze boven de wagen bakken water stonden uit te kappen. Alles wat ik zag, was twee meter asfalt in het licht van de koplampen, en regen, regen, regen in de duisternis. Maar ik moest erdoor geraken, er was geen andere manier. Daarom concentreerde ik me op die ene witte lijn die ik aan de linkerkant van de wagen zag, en reed stapvoets van witte lijn naar witte lijn.

Soms denk ik weer aan die rit naar Geraardsbergen wanneer er storm komt opzetten in mijn hoofd. Vroeger gebeurde dat vaker, nu nog af en toe. Dan wordt het opeens pikdonker, en ik weet niet waarom. Dan zit ik ´s avonds te janken aan de keukentafel, en ik weet niet waarom. Maar het stroomt en het blijft stromen.  Wanneer´s morgens de slaapkamer in het ochtendlicht baadt, blijft het onder mijn schedel donker. Het zijn dagen waarop ik al mijn moed bij elkaar moet rapen om onder de beschutting van mijn huis uit te komen.

Op zulke dagen zeg ik tegen mezelf: Het is een storm. Vertraag en concentreer je op die ene witte lijn die je wel kan zien. Ga nu heel langzaam van de ene witte lijn naar de volgende. Tot de storm weer gaat liggen. 

Dus doe ik de was. Ik maak het eten klaar, al trekt het op niet veel. Ik haal mijn dochter af van school. Ik doe boodschappen, al vergeet ik een paar dingen. Ik sukkel van de ene witte lijn naar de andere. Stapvoets. Tot het opeens in mijn hoofd weer beter gaat. Ik voelde hoe sommige hormonen plaats maken voor andere, hoe ze elkaar aflossen, alsof ze er een shift op hebben zitten. Tegenwoordig gebeurt dat zeer snel: na één of twee dagen. 

Ik weet dat je moet oppassen met wat je op het internet zet, zeker wanneer het niet anoniem gebeurt en wanneer het gaat om zaken waarin je je kwetsbaar opstelt. Maar ik voel mij niet kwetsbaar omdat ik al twintig jaar depressies meedraag. Misschien maakt het me net sterker, omdat ik de route ken.

Ik wou dit posten omdat depressie iets is wat we nog steeds niet helemaal begrijpen, terwijl het net iets heel ingrijpends is. Dus wil ik via deze blog af en toe een klein puzzelstukje bijdragen, in de hoop dat we op een dag de hele tekening kunnen zien.

 

 

 

 

 

 

 

23 gedachtes over “Storm

    1. Merci, Anthony. Misschien hoop ik ergens dat mensen ook dat erin lezen: dat je heel positief in het leven kan staan, en dan toch geveld kan worden door depressies. Want er leeft toch nog steeds dat idee dat het iets is wat je jezelf aandoet, omdat je te negatief naar de dingen kijkt, of je teveel zorgen maakt.
      (En ´t is niet dat ik een bipolaire stoornis heb ofzo, want dat zou mijn man me dan al wel gezegd hebben, denk ik ;))

    1. Oh, wat mooi, Christine… Ik ga echt eens een plekje in huis moeten vrijmaken voor yoga. En dan komt Wolf er ook vast bijliggen, zoals in dat filmpje van Adriene (al denk ik niet dat hij zo rustig in de hoek gaat blijven liggen ;))

      1. Als ik Benji zie, krijg ik ook altijd zin in een hond. Maar Cacahuète, mijn dikke rosse kater speelt nu voor hond. Als ik yoga doe komt hij op mij liggen …

  1. Kleine Atlas

    Nogal herkenbaar :). En sterke comment ook: het is niet omdat je positief in het leven staat, dat je niet gevoelig kan zijn aan depressieve episodes. Wat ik bij mezelf merk, is dat ik nogal stabiel ben geworden de laatste jaren, en nogal goed weet wat ik aan mezelf heb. Dat was blijkbaar toch niet genoeg om me van januari tot maart elk weekend weer compleet onder te dompelen in een echt moeilijke periode. De zon helpt. Genoeg slapen helpt. Lezen helpt. Babbelen helpt soms. Niet altijd, soms wordt het erger, maar we (ik) zijn precies toch zo geprogrammeerd dat niet pratn en alles opkroppen al zeker niet helpt. Mild zijn voor uzelf helpt het meeste geloof ik.

    1. Ja, dat is het, dat merk ik ook allemaal. En ergens denk ik ook dat het helpt nu ik het meer als “inherent aan het systeem” begin te zien, in plaats van bij elke “aanval” te gaan zoeken naar wat er nog allemaal niet in orde is in mijn leven enzo. En misschien zijn er doorheen de jaren zoveel dingen opgekropt dat die nu af en toe die aanvallen gebruiken om naar boven te komen?
      Ben trouwens heel blij te lezen dat je van jezelf ook merkt dat het altijd maar beter gaat 🙂

  2. Het is juist de openheid rond je kwetsbaarheid die ik zo bewonder.

    Ik had er in het verleden ook geregeld last van, misschien kan het een troost voor je zijn dat het met ouder worden minder frequent voorkomt én minder verwoestend aanvoelt.

    Mindfulness hielp me vooruit, niet zozeer de oefeningen (daar heb ik nooit veel aan gehad), maar de theorie over mild zijn voor jezelf, aanvaarden en piekergedachten toe laten, maar tevens ook opzij schuiven.

    Geduldig wachten tot de shi(f)t er weer op zit…. en vooral jezelf niets verwijten.

    1. Dat is inderdaad een hoopvolle gedachte, dat het met het ouder worden betert… Fijn dat te lezen van iemand die er zelf doorgekomen is! Ik probeer nu ook wat mindfulness in te plannen: 10 minuten per dag diepe ademhaling bijvoorbeeld, en wanneer ik bij mijn dochter ben echt op haar concentreren en met niets anders bezig zijn. Het zijn van die kleine, simpele dingen, maar ik merk wel dat het helpt. Het is toch een soort beetje bij beetje je brein herprogrammeren wat je dan doet.

      1. Leven met aandacht, wordt ook gezegd. En ja, dat werkt écht.

        Vroeger fietste ik gehaast naar mijn bestemming, tegenwoordig kijk ik rondom me, en ik geraak blijkbaar even snel op mijn bestemming, maar ik heb niet gedacht, wel gekeken.

  3. Depressie, het zwarte monster dat altijd op de loer ligt.
    Mooie vergelijking tussen de storm in de natuur en die in je hoofd heb je geschreven.
    Diepe buiging voor jou Kathleen, hoe je het leven leeft en het steeds weer oppakt.

  4. Al zovele keren waardeerde ik de openheid op je blog. Dus ook deze keer, mogelijks nog meer dan anders. Want dit is een moelijke topic om open over te zijn.
    Je hebt getwijfeld he, want ik kreeg de mail van d epost eerder al eens binnen, maar toen stond er geen logje. Dank je wel dat je het alvast nog deelde.

    1. Ja, ik had op “publish” in plaats van “save” gedrukt – dat was me nog nooit overkomen, ik zat er dus echt nog wel wat verwaaid bij, haha. Als het over moeilijkere thema´s gaat, laat ik ze inderdaad graag liever een tijdje in de drafts staan om er nog eens goed over na te denken. Blij dat het toch interessant werd bevonden 🙂

  5. Je beschrijft het zo mooi. Terwijl wat gebeurt natuurlijk helemaal niet mooi is.
    Dat “opeens wordt het pikdonker en ik weet niet waarom” vind ik zelf vaak nog het meest frustrerende eraan. Omdat ik dan denk dat het eigenlijk wel een ok dag was, dat er eigenlijk niet echt iets heel moeilijk gaat ofzo. En dan toch zit ik dan ineens te bleiten en kan ik niet zeggen waarom eigenlijk. Het gebeurt gelukkig ook niet meer zo vaak en het jaagt mij ook minder angst aan, omdat ik ondertussen weet dat het ook weer voorbij gaat.
    Maar het blijft moeilijk. Ook omdat ik vaak net wél een heel positief en vrolijk persoon ben en mensen dan ook denken dat dat alles is wat er is. Terwijl die twee, zoals je ook aanhaalt, duidelijk heel goed naast elkaar kunnen leven. Er zijn dagen dat ik niet weet hoe ik moet opstaan en aan de dag beginnen; er zijn dagen waar ik bijna letterlijk zingend (iets te vals daarvoor 😉 ) door het leven huppel…

    1. Zo is het!
      Op die manier blijft het ook heel erg makkelijk verborgen voor de buitenwereld en geraak je helemaal niet aan hulp. Die drie jaren dat ik diergeneeskunde studeerde, van mijn 18e tot mijn 21e, toen was ik ZO depressief, man, op het suïcidale af. En er was echt niemand die dat doorhad, gewoon omdat ik in gezelschap altijd vrolijk en vriendelijk was. Maar als ik ´s avonds op mijn kot zat, dan was ik de eenzaamste, ongelukkigste mens van de wereld.
      Dat is ook iets wat we niet altijd doorhebben, denk ik: dat de symptomen van depressie niet noodzakelijk te maken hebben met het beeld dat we van depressie hebben. Ik denk dat je het bij sommige mensen pas kan opmerken als je zelf heel gevoelig bent en opzettelijk heel erg focust op details. En dan vragen en blijven doorvragen.
      Ik heb in die tijd ook twee of drie sessies bij twee verschillende psychologen gehad, maar die hadden dat dus ook niet door. Ik zei dan gewoon: “Oh, het gaat alweer hoor,”, et voila, dat was het dan. Terwijl ik nu denk: allez komaan zeg, dat die daar ingetrapt zijn.
      Mja, het is niet simpel.

      1. Neen inderdaad, het “standaard”beeld van een depressie is van iemand die al-tijd triestig rondloopt, het op elk moment moeilijk heeft. Dat heeft bij mij eigenlijk ook lang voor ontkenning gezorgd: ik heb een burn-out, want werk en studie gaan moeilijk. Maar een depressie, neen gij, daarvoor heb ik toch teveel goede momenten.
        Mja, die psychologen bij jou indertijd, eigenlijk hadden die moeten doorvragen. Al is het natuurlijk ook niet makkelijk om iemand meteen te doorgronden. Of het hele verhaal te weten te komen, zeker niet op zo’n beperkt aantal sessies. Bij mij zei mijn psy onlangs nog dat hij het gevoel heeft dat hij pas nu, na meer dan twee jaar therapie, het gevoel heeft te mij echt te kunnen begrijpen. Gewoon omdat ik één puzzelstukje – het feit dat ik heel moeilijk vriendschappen kan opbouwen en behouden – zelf nog nooit vermeld had (ik had zelf niet door dat dat belangrijk was, ah ja, het ging over problemen op het werk en met die studie, niet over privé). Hij zei zelf dat hij nooit zou gedacht hebben dat ik daar moeilijkheden mee heb, want “ik kom over als iemand die heel open en vlot is”. Meer dan twee jaar therapie he… Niet dat ik hem dat kwalijk neem, want hoe kon hij het weten als ik het er zelf nooit over had?
        Hoe ben jij daar dan uitgeraakt uit die depressie toen? Want als je geen deftige therapie vindt… ik weet niet of ik er zonder therapie uitgeraakt zou zijn.

  6. Pingback: De beste anti-depressiva – Kattebelletjes

Laat een reactie achter op Koen Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s