De beste antidepressiva

(Deze post werd geschreven vanuit persoonlijke ervaringen. Ik ben geen psychiater of psycholoog, en wil hier geen uitspraken doen over therapie of medicatie. De verantwoordelijkheid voor hoe deze tekst door de lezer geïnterpreteerd wordt, ligt bij de lezer zelf, niet bij mij. Dank u.)

Iemand vroeg me eens of ik een lijst kon maken met de zaken die me geholpen hadden met het overwinnen van depressie. Met depressie bedoel ik dan de chronische depressie die ik van mijn 18 tot ongeveer mijn 24e getorst heb, daarna de post-natale depressie die zo´n vier maanden na de geboorte van mijn dochter begon en een jaar of twee aansleepte, en tot slot de resterende korte aanvallen die ik hier eens heb beschreven.

Als je dat zo leest, klinkt dat zeer zwaar. En dat was het ook. Bovendien dacht ik (of beter, vreesde ik) lange tijd dat ik een Depressief Persoon was, ondanks alle vrolijkheid die ik tentoon kon spreiden. Maar gaandeweg heb ik geleerd dat ik absoluut geen Depressief Persoon ben, wel integendeel. Ik ben van nature belachelijk up-beat, en er rotsvast van overtuigd dat optimisme een morele plicht is. Maar ik kwam terecht in omgevingen, systemen en situaties waarin ik me niet kon handhaven, en die me ziek maakten. En dan is het pompen of verzuipen.

Hieronder dus een lijst met wat me daadwerkelijk geholpen heeft depressies te dragen en te overwinnen, in de hoop dat het iemand tot nut kan zijn. (Want kennelijk is het nodig.)

tv-kijken

Ik kijk heel weinig tv. Ik zet me alleen maar voor een scherm omdat ik een welbepaalde film wil zien, of omdat het een aangenaam moment is om samen met mijn man door te brengen. Alleen wanneer ik depressief was, gaf ik me over aan binge-watching. Dan keek ik in één trek drie afleveringen van Desperate Housewives (what´s in a name?) of draaide er een volledig seizoen van Friends door.

En dat was een goede zet. De personages op tv gaven me het gevoel dat er mensen om me heen waren, een soort substituut-vrienden die ik kon oproepen wanneer ik wou, en die er geen moer om gaven dat ik als een ongewassen landloper in de zetel lag. Ze praatten, ze lachten, ze huilen. Ze vertelden grappen. Ze leidden me af. De overwinning op mijn post-natale depressie heb ik voor een groot deel te danken aan de makers van How I Met Your Mother.

Misschien is dat ook een van de redenen dat ik door de band zo weinig tv kijk. Voor mij is het een medicijn, iets dat ik opgeborgen hou voor wanneer de nood het hoogst is.

weggaan

Soms moet je, om jezelf te redden, iets opgeven. Een studierichting, een job, een relatie, een vriendschap, een woonplaats, een idee, een droom, een verwachting. Dat kan bijzonder moeilijk zijn, zeker als anderen het daar helemaal niet mee eens zijn. Maar het is jouw leven. Je eerste verplichting heb je aan jezelf. En wanneer je één plek verlaat, kom je terecht op een andere plek -een plek waar je andere dingen leert. En vaak zijn dat precies de dingen die je nodig had.

Wat die paar maanden in Belfast voor mij betekend hebben, valt niet te overschatten. Daar is een soort van recuperatie in gang gezet die nadien in Spanje werd aangezwengeld. Beide ervaringen waren niet gemakkelijk, maar ze waren wel gezond. Plots keek ik vanuit een ander perspectief naar de plek waar ik vandaag kwam,  en begon dingen te zien die ik voordien niet had opgemerkt omdat ik er toen met mijn neus bovenop zat. Ik begreep vroeger bijvoorbeeld niet waarom België zo hoog scoorde in de zelfmoord-ranglijsten. Nu begrijp ik dat beter.

vaardigheden aanleren

Je moet leren voelen. Je moeten leren benoemen wat je voelt en waarom je dat voelt. En daarna moet je leren omgaan met die gevoelens.

Je moet leren waar je grenzen liggen en die dan met hand en tand verdedigen. Je moet leren “nee” zeggen. Je moet leren inzien wat jouw basisnoden zijn en dan leren er alles aan te doen om die noden te vervullen.

de juiste boeken lezen

Veel van die vaardigheden, en inzichten omtrent welke vaardigheden ik miste en waarom, heb ik geleerd uit boeken. Ik heb geen therapie gevolgd bij gerenommeerde therapeuten of psychologen, maar ik heb wel hun boeken gelezen. Of dat even efficiënt is, weet ik niet, maar het was wel oneindig veel goedkoper en praktischer, en uiteindelijk bleek het ook doeltreffend.

het artikel bij de tandarts

Een paar jaar geleden zat ik in de wachtkamer van de tandarts in een magazine te bladeren. Daarin las ik een artikel waaraan ik nog vaak heb teruggedacht wanneer ik weer naar beneden zonk. Het was geen artikel over depressie, het ging niet over “10 dingen die je kan doen wanneer je depressief bent” ofzo. Het was een reportage over een bordeel in Azië (ik denk Birma, maar ik kan me vergissen). Matrassen in containers, een corrupt politie-corps, vrouwen die elke dag hun lichaam moesten verkopen en geslagen werden. Maar wat me het meest aangreep was het verhaal van de kinderen. Want die vrouwen werden natuurlijk zwanger (ze konden hun klanten niet dwingen een condoom te gebruiken), en hun kinderen groeiden op in het bordeel. Zodra die kinderen er fysiek klaar voor waren, stonden hun eerste klanten te wachten.

Ik weet dat je de ene miserie niet met de andere mag vergelijken. Maar in het diepste donker denk ik nog vaak: ik ben niet geboren in een Aziatisch bordeel. Zoveel heb ik nu ook weer niet te klagen.

muziek

And if it wasn´t for the music, I don´t know what I´d do.”

(Indeep, Last night a DJ saved my life)

vrienden

Mensen zeggen vaak “bel mij als er iets is”. Zelf zeg ik het ook, al weet ik zeer goed dat dat het laatste is wat iemand met een depressie zal doen: iemand opbellen en om hulp vragen. En toch moeten we dat zinnetje blijven gebruiken. Blijf dat zeggen: ge moogt mij altijd bellen. Want alleen al de wetenschap dat er iemand is die je zou kunnen bellen, maakt een verschil. Het feit dat er iemand is die je af en toe een mailtje stuurt, die vraagt hoe het met je gaat, die je uitnodigt, die voor jou supportert, die jou ondanks tijd en afstand niet vergeten is, die blij is met je gezelschap, die voorstelt op je hond te passen wanneer je op vakantie gaat, die je een boek opstuurt, die met jou van gedachten wil wisselen, die je via een prachtig, warm gebaar duidelijk maakt dat je voor altijd een plekje hebt dicht bij hun gezin,… Dat alles maakt het bijzonder moeilijk om jezelf op te geven.

 

 

49 gedachtes over “De beste antidepressiva

  1. Ik ga volmondig (of ‘volpennig??) akkoord!

    Voor mij hoort daar nog wandelen en fietsen in de natuur bij.

    En nu weet ik ook, met dank aan je linkje hierboven, hoe je uiteindelijk in Spanje bent verzeild geraakt. Super tof! 🙂

    1. Ja, dat is ook wel een mooi verhaal 🙂

      Wat wandelen en de natuur betreft: ik hou dara op zich heel erg van, en als ik em goed voel, kan ik er ook erg van genieten. Maar Op momenten dat ik echt depressief was, werd ik er niet noodzakelijk beter van. Met yoga en ontspanningsoefeningen had ik dat ook: daar kan ik enorm van genieten als ik okee ben (gaande van gelukkig tot down). Maar in een depressie maakte dat me nog depressiever. Raar he…

      1. Ik denk dat je een echte depressie moet hebben meegemaakt om hierover te kunnen oordelen. Ik prijs me gelukkig dat dit me nog niet overkwam. Maar jij lijkt me al goed gewapend tegenwoordig 👍

      2. Ja, ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk is om te begrijpen wanneer je het nog nooit hebt meegemaakt -en da´s misschien maar beter ook 😉
        Daarmee dat ik het een beetje als mijn plicht beschouw erover te schrijven. Om misschien een paar misverstanden uit de wereld te helpen…

  2. O.a. ‘Friends kijken’ heeft me ook door een donkere periode gesleurd. Het leidde me af, het was lichte kost en maakte me wat zorgelozer.
    En inderdaad, het verdriet van België zag ik ook zoveel beter toen ik er niet meer woonde. Het hoge zelfmoordcijfer zegt alles…

    1. Daar zou ik met jou graag eens een goed gesprek over hebben. Of eens over mailen? Want soms denk ik dat ik het te eenzijdig bekijk, of dat ik me dingen inbeeld. Dus feedback van een mede-emigrant zou welkom zijn!
      (En wat een treffend gebruik van die romantitel.)

  3. damngoodsoffie

    Mooi en inspirerend. En leve Friends. Sommige dagen is dat de enige fictie die ik kan verdragen. Ik ben wel benieuwd hoe jouw blik is op waarom de zelfmoordcijfers in België zo hoog zijn nu je er wat afstand van hebt. Ik heb er zelf ook wel een idee over maar zit er wel met mijn neus bovenop en elke dag middenin.

    1. Ik heb een aantal dingen op papier staan, maar wil dara nog eens goed over nadenken (en misschien zou ik best ook wat opzoekwerk doen voor ik aan zoiets “heavy” begin…) Dus wordt misschien vervolgd!
      En heb jij ooit How I Met Your Mother gezien?

      1. 😀
        Zalig he? Da´s echt mijn favoriete reeks ever. Hoe ze al die seizoenen zo op niveau zijn gebleven, en nooit de draad zijn verloren, ik denk niet dat iemand hen dat ooit heeft nagedaan…

  4. Johan De Meyer

    Hellow Kathleen…

    Naast ‘steeds weer’ genieten van jouw posts toch even advies vragen. 1: Hoe gaat het met jou? 😄 2: Ik geef nog steeds les op VISO 😩 3: ken je dat nog? 😂 4: Wij willen tijdens de herfstvakantie eens 4 dagen bij jou komen!!! 5: nu ja, jouw stad bedoel ik…

    Wat ik wou vragen. Als ik een vlucht boek via een of andere maatschappij, heb jij dan een of ander logeeradvies? Een ideaal hotel of zoiets?

    Groeten en hoop dat alles daar OK is met jou!!! En als we komen ik jou hopelijk eens zou kunnen zien 😉 Johan.

    >

  5. Het is zo belangrijk dat mensen hierover praten/schrijven. Zelf ben ik ook door depressie gegaan om er sterker en gelukkiger uit te komen. Ik geloof dat depressie geen ziekte is die met pilletjes verholpen wordt, maar een symptoom van iets dieperliggend. Voor mij is TV-kijken (wat ik nooit doe behalve als ik me slecht voel) een vluchtmechanisme: het draagt niet bij tot me beter voelen, integendeel. Dat is de moeilijkheid van depressie: er is geen 1-size-fits-all oplossing. Daarom vind ik het zo waardevol dat mensen vanuit hun eigen ervaring schrijven zodat we elkaar tools kunnen aanreiken en zo kunnen vinden wat er voor ons wel werkt. Bedankt om dit te delen!

    1. En jij bedankt voor dit mooie antwoord!

      Nu ik er wat meer over heb zitten nadenken, zie ik twee soorten tools: degene die je erdoor halen (=het draaglijk maken wanneer je middenin de depressie zit), en degene die je eruit halen (dus die ervoor zorgen dat je stappen neemt om beter te worden en depressie in de toekomst te voorkomen) .
      Die eerste set tools heeft voornamelijk met afleiding te maken, denk ik. Je kan maar beter de tv opzetten wanneer je suicidale gedachten hebt of neigttot automutilatie.
      Maar het moet natuurlijk gecombineerd worden met tools uit die tweede set, want anders breng je je verdere leven voor tv door 😉

      En inderdaad, iedereen is anders, dus is het zaak van uit te zoeken wat voor jou werkt. En dan denk ik inderdaad dat voorbeelden van anderen kunnen helpen, want dan heb je tenminste al een idee van wat je zou kunnen proberen.

      Heb jij soms nog last van “aanvallen”, of ben je er helemaal van af?

      1. Om tijdelijk ‘verlichting’ te voelen van dat zware gevoel is televisie geweldig, daarin kan ik je zeker volgen.
        Ik heb nog aanvallen, maar aangezien mijn persoonlijke “toolset” steeds effectiever wordt, worden die aanvallen alsmaar minder frequent. En als ze voorvallen, dan ben ik er vaak binnen een paar uur terug bovenop. Laatst was het nog eens anderhalve dag, maar da’s een groot verschil bij vroeger toen ik er weken of zelfs maanden onder gebukt liep.
        Heb een tijdje geleden ook geschreven over mijn ervaringen met depressie. Als je wil kan ik het hier linken als aanvulling, laat maar weten 😉

      2. Ja, dat vind ik heel interessant, want die “korte terugvallen” is iets waar ik nooit over gehoord had, da´s iets wat ik alleen maar zelf gemerkt heb, en dan via erover te praten hoorde ik er ook over bij twee andere mensen.
        Je mag zeker de link hieronder zetten!

      3. Nu je het zegt, heb ook nog niet vaak gelezen over die ‘terugvallen’.
        Ik leerde een tijdje terug wel over “ego terugslag”. Dit gebeurt wanneer je aan persoonlijke ontwikkeling doet (wat je sowieso doet als je aan jezelf werkt om uit je depressie te geraken). Je ego vindt het niet fijn dat je ‘groeit’ en verkiest het om niet te veranderen. Als je je ego dan toch ‘forceert’, krijgt die bij momenten toch (tijdelijk) weer de overhand en verval je terug in slechte gewoontes (piekeren, depressieve gedachten en fastfood-bingen in mijn geval). Maar eigenlijk is zo’n ego terugslag dus doodnormaal en een deel van de weg vooruit. Sinds ik mijn ‘aanvallen’ als normaal beschouw, geef ik ze minder aandacht en daarmee verliezen ze hun greep op mij.
        Mijn ervaring met depressie: https://casaorganica.home.blog/2018/03/09/depressiegenezen/
        Wat ik leerde over ego terugslag: https://casaorganica.home.blog/2019/05/02/egoterugslag/

    1. Da´s een goede vraag…

      Bloggen tijdens een depressie is alvast iets waar ik voor zou terugschrikken -posts die ik in een emotionele bui geschreven heb hou ik altijd een poosje in de drafts-folder, want ik ben bang dat de weerslag anders wel eens negatief zou kunnen zijn.

      Maar het kan wel zijn dat de connecties die je via het bloggen onderhoudt, bijdragen aan het psychisch welzijn. Het gaat uiteindelijk toch om een soort van verbondenheid.

      En schrijven, ja, da´s waar. Dat is me eigenlijk onstnapt 🙂 Misschien zou ik daar best nog een aparte post aan wijden, want daar valt ook nog wel wat over te zeggen (schrijven ;))

  6. Hey Kathleen, dank je wel om me met deze post uit te nodigen om erover na te denken. Ik probeer voor mezelf een top 5 van preventieve antidepressiva op te stellen.
    Op nummer 1 staat zonder twijfel wandelen. Dagelijks. Weer of geen weer. Niks leukers en verfrissenders dan een wandeling van twintig minuten in de regen, met een goede regenjas en rubberlaarzen.
    Op nummer 2 staat schrijven, alle soorten schrijven: bloggen, blovelen, e-mailen, dagboek aanvullen, gedichten proberen in elkaar te knutselen, een scenario bedenken, lezen over schrijven, op een blogbericht reageren enz enz. Ik ben heel benieuwd naar jouw post daarover.
    Op nummer 3 staat gezonde voeding en een regelmatig eetpatroon (niet met een volle maag gaan slapen). De laatste tijd volg ik min of meer het advies van Michael Mosley in Het Slimme Darmendieet. Daardoor slaap ik ook beter en dat is essentieel.
    Op nummer 4 staat iets met mijn handen doen. Dat kan tuinieren zijn, of breien of haken, konfituur maken, opruimen of poetsen, iets repareren, knutselen … iets. Met mijn handen.
    Op nummer 5 staat vriendschap. Misschien een beetje onterecht op de laatste plaats. Zoals jij het zo mooi zegt: ‘ge moogt mij altijd bellen’. Dat wil zeggen: zelf investeren à la auberge espagnole: on y trouve ce qu’on y a apporté.

    TV-kijken doe ik niet zoveel, al kan ik me wel laten inspireren door een personage in een film of een reeks. Muziek is ook heel belangrijk: luisteren en doen. Dat laatste staat nog op mijn wenslijst.

    Dat verhaal in een magazine bij de tandarts werkt bij mij ook goed. Ik ben alle dagen dankbaar dat ik niet in zo’n situatie leef.

    Nog eens: dank je wel om dit aan te brengen. Liefs. En mij mag je ook altijd bellen 🙂

    1. Bedankt voor jouw mooie lijst ❤
      Ik ben er dankzij de commentaren hier over beginnen denken dat er eigenlijk twee soorten "antidepressiva" zijn: preventieve en dan het soort dat je kan toepassen wanneer je middenin een depressie zit. Bijvoorbeeld: Omabaard haalde ook wandelen aan, en toen dacht ik in eerste instantie dat dat bij mij niet werkt, want als ik depressief ben, loop ik toch gewoon te janken als ik buitenkom, dus dat helpt dan niet bepaald 🙂 Maar het feit dat ik de laatste jaren elke dag met de hond ga wandelen heeft waarschijnlijk wel een preventief effect.

      Dus qua preventie kan ik me ook heel erg vinden in jouw lijst. Bijvoorbeeld dingen doen, met je handen werken: dat is zeker en vast ook heel gezond voor je geest.

      1. Het klopt dat het anders is wanneer je er middenin zit. Dat is gelukkig bij mij al een tijdje geleden, al heb ik wel eens van die terugvaldagen, maar die duren niet lang. Misschien wel om dat ik in mijn laatste depressieve periodes geleerd heb dat ik me onmiddellijk beter ga voelen vanaf het moment dat ik aanvaard dat het weer zover is en dat het zijn tijd zal duren. En eens die klik er is, komt er een beetje energie vrij om een eerste stapje te zetten (naar een vriendin, een therapeut, de huisarts of iemand of iets anders) en dan kan het herstel beginnen.

      2. Ja, dat is heel herkenbaar!
        Sinds ik het als een soort aanval beschouw, laat ik me er ook minder door meeslepen, denk ik. Al blijf ik er altijd van versteld staan hoe diep het toch steeds gaat, hoe het uw beleving en gevoel compleet omdraait. Maar gewoon al niet meer in paniek raken helpt enorm.

  7. Pingback: Schrijven om de duivel uit te drijven – Kattebelletjes

  8. Oh, zo herkenbaar, dat idee dat je denkt een Depressief Persoon te zijn, terwijl je daaronder wél echt vrolijk en optimistisch bent. Al maakt dat het soms ook net lastig, want bij mij zorgde dat laagje vrolijkheid (dat echt was) er ook voor dat veel mensen het laagje depressie niet opmerkten. Wel degenen dicht bij mij, niet degene daarbuiten.
    Dat weggaan is ook zo’n belangrijke. Maar tegelijk ook zo verdomd moeilijk. Ik zit op dit moment in zo’n situatie waarin ik weet dat weggaan (van mijn ene job) het beste is, maar de alternatieven (thuis zitten, financieel afhankelijk, grote kans dat ik niet meer in die sector geraak) zijn ook niet bepaald situaties waar ik in wil komen.

      1. Dat doe ik, heel regelmatig. Maar Zwitserland blijkt echt geen makkelijke markt te zijn; was in het begin toen we hier waren al zo, maar toen dacht ik nog dat het was, omdat ik geen ervaring in Zwitserland zelf had. Nu heb ik die wel, maar het blijft moeilijk. Al zoveel sollicitaties verstuurd, maar ik geraak niet eens aan een eerste gesprek…

  9. Ik weet het niet met zekerheid; enerzijds is de markt wat verzadigd, waardoor er gigantisch veel concurrentie is voor die jobs die wel vrijkomen. Zwitsers zijn ook vrij star in wie bij welke job past: toen ik solliciteerde voor een job in verkoop, ben ik enkel in die outdoorwinkel binnen geraakt, omdat dat een familiebedrijf is, waar de verantwoordelijke gewoon nieuwsgierig was waarom iemand met mijn opleiding en ervaring bij hen solliciteerde (heeft ze mij echt letterlijk gezegd; dat ze eigenlijk niet gedacht had mij aan te nemen, maar gewoon wilde weten waarom ik solliciteerde). Alle grotere winkelketens stuurden mij meteen dat ik “niet de juiste – ofte dus een verkoops- – opleiding heb”. Of ik met mijn opleiding die job zou kunnen uitvoeren, leek dus niet eens relevant (ofwel hadden ze schrik dat ik nooit lang zou blijven, dat kan ook natuurlijk). Maar ook een ex-collega van J. had dat: die had ontslag genomen, omdat hij zich wilde heroriënteren. Ondertussen doet hij weer quasi wat hij toen deed, want na anderhalf jaar werkloosheid nog geen succes…

    Anderzijds vrees ik jammer genoeg ook meer en meer dat het feit dat ik een buitenlander ben ook meespeelt. Het wordt nooit zo gezegd – ik krijg altijd nietszeggende antwoorden à la “er waren kandidaten die de eisen beter vervulden” -, maar wanneer ik echt alle eisen vervul, snap ik echt niet waarom ik niet eens op gesprek mag (de job krijgen is weer nog iets anders, maar gewoon eens een keertje op gesprek mogen… Dat is mij tot nu toe 2x gelukt en beide jobs heb ik binnengehaald 🙂 Alleen jammer dat dat maar 2x op >100 sollicitaties gelukt is). Bij twee jobs heb ik meer uitleg gekregen: bij de ene – wetenschappelijk assistente aan een hogeschool – was het dat ik “ervaring heb in twee van de drie onderzoeksgebieden, maar dat ze eigenlijk een kandidaat zoeken die vooral sterk is in dat andere onderzoeksgebied”. Waarom ze dan alledrie evenwaardig in de sollicitatie stonden, geen idee… (job staat nog steeds online trouwens, dus betere concurrentie zal het ook wel niet geweest zijn). Bij de andere – stadsgids – waren de redenen dat ik niet goed scoorde op “retoriek”, “klantencontact” en “sociale competenties”. Hoe ze dat allemaal kunnen bepalen op basis van een papieren sollicitatiedossier, vind ik sowieso al merkwaardig, maar het is ook nog eens zever, want als ik ergens goed in scoor, dan is het wel in retoriek 🙂 Klantencontacten heb ik in mijn beide jobs; nog nooit klachten gehoord, integendeel (wat ik ook allemaal aangegeven heb in mijn motivatiebrief). Ook aan de andere eisen voldeed ik, minstens wat ze vroegen, vaak zelfs meer: ze vroegen Duits en liefst Engels of Frans – ik spreek die drie vloeiend; ze vroegen “interesse in architectuur en geschiedenis”, ik ben architecte, gespecialiseerd in monumentenzorg met bijna een diploma in architectuurgeschiedenis… om maar te zeggen dat ik dus zeker voldoende gequalificeerd was. Dus ja, daar vermoed ik dat ze met die drie redenen eigenlijk vooral bedoelden: je spreekt geen/onvoldoende Zwitsersduits / bent geen Zwitserse, dus kom je niet in aanmerking.

    En ja, nu ga ik efkes stoppen met zagen, want dat is hier al een half epistel aan het worden 🙂 ’t Is niet gemakkelijk; bij momenten zelfs zodanig dat we België terug overwegen, gewoon omdat ik daar meer werkopties heb. Dat is (nog) niet concreet, maar toch, het feit dat een job mij terug zou doen verhuizen, terwijl ik voor de rest wel wil blijven, het is frustrerend…

    1. Ja, dat kan ik me wel voorstellen dat dat erg frustrerend is… De voorbeelden die je aangeeft, wijzen inderdaad in de richting van excuses willen verzinnen om de ware redenen niet te hoeven zeggen. Zeker voor stadsgids -dan zou je toch denken dat ze juist een buitenlandse met extra talenkennis zouden willen, of toch zeker op gesprek laten komen. Inderdaad een beetje louche…
      Wat zou je missen aan Zwitserland, moest je weer naar België gaan? En zijn er zaken in België waardoor je er tegenop ziet om terug te gaan, of is het einge wat je tegenhoudt de dingen die je fijn vindt van Zwitserland?

      1. Het is vooral wat ik fijn vind aan Zwitserland, maar dat weegt toch wel vrij zwaar door. Ik merk ook meer en meer wanneer ik langere tijd naar België ga, dat ik blij ben terug te komen, omdat het daar “verstikkend” aanvoelt: er is precies te weinig “lucht”, te weinig open ruimte (echt jong, wat die natuur hier aan goeds met mijn hoofd doet!). Ik vind de mentaliteit van mensen ginder ook steeds moeilijker te verdragen: zo zelden dat iemand spontaan even goeiendag knikt (hier echt standaard, tenzij in grote steden waar je moeilijk tegen iedereen goeiendag kan zeggen 🙂 ), zo vaak klagen over tja, over wat? Dat zullen zeker niet altijd futiliteiten zijn he, maar het valt mij wel op als ik vb. in België op de trein zit, hoe veel mensen op een zagende toon aan het praten zijn. Al vraag ik mij nu dus af of ik dat niet makkelijker opnieuw kan “accepteren” dan om te gaan met de stress van huidig werk + onbestaande andere opties.

        Daarnaast ben ik ook niet zeker of het in België dan wel gaat lukken op werkgebied: bij mij job ginder, ben ik ook niet bepaald happy vertrokken (zelfde systeem van uren ingeven als op mijn huidige job), dus het zou al iets bij een overheid of dergelijke moeten zijn, want in de privé is de kans groot dat het ook weer dat systeem zou zijn. Nu, in België is de kans natuurlijk veel groter dat ik bij een overheid binnen geraak dan in Zwitserland. Al is de vraag ook: stel dat ik kan leren omgaan met dat systeem (ofte dus: met de paniekaanvallen die het triggert), kan ik dan niet evengoed hier blijven in mijn huidige job, die dan nog steeds geen droom-, maar wel een zeer goede job zou zijn? Maar: kan ik daar mee leren omgaan, als al mijn energie gaat naar niet onderuit gaan en ga ik dus niet beter (even of definitief) iets anders doen?

    2. Wat ik me al de hele tijd afvraag, Petit Requin: zou het niet iets voor jou zijn om een eigen (online) zaak te starten? Een duurzaam product of een duurzame dienst? Een origineel aanbod voor toeristen? etc. Je hebt in ieder geval alle vaardigheden die daarvoor nodig zijn…

      1. Ik speel al een tijdje met een aantal ideeën, dus je hebt zeker gelijk dat het iets voor mij zou kunnen zijn 🙂 Alleen zitten er tussen idee en uitvoering natuurlijk wel wat drempels. Enerzijds blijft er puur praktisch gewoon weinig tijd over om dat deftig uit te werken (momenteel omdat ik 100% werk, ervoor omdat ik werk combineerde met een studie (ale, nu in theorie ook nog, want thesis is nog niet af, maar die ligt momenteel onaangeraakt in een hoekje), maar eigenlijk is het sowieso in combi met het bureau waar ik nu werk moeilijk, omdat die zoveel energie opslorpen, voelt als >100%, ook al werk ik er maar 60%). Oplossing zou dan zijn om in dat bureau ontslag te nemen, maar dan komt de anderzijds: het financiële. Combi van periodes werkloosheid, periodes onbetaald verlof voor studie + investering in die studie (die dus uiteindelijk niet eens heeft opgebracht wat ik gehoopt had – zijnde betere werkopties – maar bon, dat kon ik niet weten toen ik startte) hebben mijn financiële reserves niet bepaald goed gedaan. Enkel die job in de winkel is te weinig om van te kunnen leven (op mijn eentje; met twee gaat het wel, maar dan word ik financieel weer zwaar afhankelijk en dat wil ik absoluut vermijden, je weet wel waarom), maar daar is er niet meteen een optie om meer te werken (en om een iet of wat deftig loon te hebben zou ik daar eigenlijk voltijds moeten werken). Waardoor ik dus in de huidige job blijf omwille van financiën en daardoor geen energie meer heb om zelfstandig iets uit te werken dat er mij uit zou kunnen halen. Als ik het zo typ, klinkt het heel erg als “excuses zoeken”, maar het evenwicht is momenteel teveel kantje boordje om veel extra te proberen doen.
        (en dan heb ik het nog niet over het Zwitsers systeem dat voor bepaalde ideeën absoluut specifieke diploma’s eist, terwijl ik momenteel nog geld, noch energie heb om nóg iets anders te gaan studeren, zonder zekerheid dat het dan ook effectief tot iets gaat leiden nadien)

      2. Je hebt de vaardigheden en blijkbaar ook de ideeën. Ik begrijp heel goed wat je nog tegenhoudt. Maar houd die ideeën toch warm. Ik ben trouwens heel nieuwsgierig, je mag ze mij altijd mailen, ik zou het leuk vinden om mee na te denken.
        Soms zie ik ook van die kansen, waarvan ik denk, als ik nu jonger was en geen schrijfambities had… bijvoorbeeld een bio snackbar in het station van Perpignan…

        Iets heel anders: heb je het boek Waagstukken van Charlotte Van den Broeck al gezien/gelezen? (Ik heb het nog niet gelezen, staat wel op leeslijst.) Dat lijkt me ook iets voor jou…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s