Tussendoor

Ik schrijf normaal geen posts tussendoor. Meestal denk ik dagenlang na over het thema, schrijf een klad, bewerk het klad, verbeter de uiteindelijke versie.

Maar nu zit ik op de metro, op weg naar de zangles in Alboraya, en denk: f*ck it, laat ik gewoon even schrijven over nu. Over hoe zwaar het me nog steeds valt om zo vaak moe te zijn terwijl ik zo weinig doe. Over hoe blij ik ben dat ik bijna geen migraine meer heb, maar hoe bezorgd dat ik tegen depressies moet blijven vechten. Over hoe fijn het is zoveel tijd met mijn dochter door te brengen, maar hoe moeilijk ik het vind een huisvrouw te zijn. Hoe ik de wereld buiten de deur probeer te houden omdat ze me overweldigt, maar ze te interessant vindt om te negeren en er ook actief deel van wil uitmaken. Hoe ik mezelf tegen het licht blijf houden in de hoop op inzicht. Hoe ik zegeningen en vloeken tel. Hoe ik elke dag blijf worstelen met verleden en toekomst en altijd het gevoel heb ongemakkelijk en alert in een metro te zitten en niet rustig comfortabel in een sofa.

Próxima parada: Alboraya Peris Aragó.

Niet nalezen. Gewoon versturen.

Dat mag ook wel eens.

21 gedachtes over “Tussendoor

  1. Natuurlijk mag dat. Meer nog, ik schrijf elk logje op deze manier.

    “Todos tenemos demonios en los rincones oscuros del alma, pero si los sacamos a la luz, los demonios se achican, se debilitan, se callan y al fin nos dejan en paz.” (I allende)

    Je bent een lief vat vol tegenstrijdigheden, Kathleen.

    Van metro naar sofa en omgekeerd, waarom niet?
    Dat hoort bij leven, vrees ik, ook al besef ik goed dat niet iedereen even hoog of laag moet springen.

  2. Ik begrijp helemaal het gevoel dat je hier beschrijft. Ik kan dat ook soms hebben. Dan ga ik naar de buurvrouw, mijn boezemvriendin, mijn zus ( allee, geen echte zus). Die maakt dan een tas thee en dan moet ik alles vertellen. Zálig is dat!
    En als zij het moeilijk heeft, dan komt ze bij mij en maak ik een café latté voor haar want dat drinkt zij het liefst. En dan moet zij alles vertellen…
    Ik wens jou ook zo’n lieve vriendin! Want dan is het allemaal veel makkelijker te dragen … 😘

    1. Wat mooi dat jullie er zo voor elkaar zijn! Dat is inderdaad onze grootste troost en ons grootste geluk: elkaar hebben. Ik ben ook heel dankbaar dat ik mensen heb bij wie ik terecht kan en dat er omgekeerd mensen zijn die me dat vertrouwen geven. Ze wonen wel niet vlak naast ons; dat lijkt me wel een heerlijk geschenk als zoiets tussen buren bestaat.

  3. Dat moet zeker kunnen!

    Trouwens, in je teksten lees ik ook veel wijsheid en positivisme. Wat je schrijft is doordacht. Je staat veel stil bij het leven en dat is een geschenk voor iedereen die je hier volgt / kent.
    En ik kan me inbeelden dat je posts over depressies en overgevoeligheid een troost zijn voor veel volgers.

    Take care, Kathleen!

  4. Eéns je het wrede monster die knijpt in onze geest en ziel hebt ontmoet, vergeet je hem (haar?) niet meer en meen je hem te herkennen op elke straathoek. Eéns je hem hebt overwonnen weet je dat hij een ‘mietje’ is en je sterker bent dan hemzelf.
    Je bent een mooi mens, Kathleen, een fantastische mama en ‘huisvrouw’ dat ben je samen met het hele gezin.
    Kop op en laat maar vlug eens wat muziek van je horen op je weblog, ik wacht er nu alweer zeventien jaar op!

  5. Kleine Atlas

    Goed dat je dit deelt, de tussendoor dingen mogen hier zeker vaker komen. Vooral je zin van ‘alert in de metro ipv comfortabel thuis op de sofa’ raakt me, dat beeld is sterk en duidelijk. Van mijn therapeut heb ik geleerd om gevoelens beter in micromomenten te verdelen. Als ik zei ‘ik voel me altijd slecht’, dan vroeg zij door, echt altijd? Of waren er kleine momenten dat het net iets anders voelde? Ik weet niet of je in de mood bent om aan zelfanalyse te doen, maar misschien heb je er op een rustig moment iets aan.

    1. Da´s inderdaad waar, ik begin de laatste tijd door te krijgen dat ik nogal vaak in het moment blijf hangen en dat dan generaliseer, terwijl ik nu vaker denk “jamaar, sevens is dat wel voorbij hoor”. Ik zeg ook vaak dta ik “altijd” moe ben, maar eigenlijk is dat ook niet zo; als ik de truc van je therapeut gebruik, moet ik toegeven dat er evengoed veel momenten zijn dat ik energie heb. Misschien is het probleem vooral dat ik moe ben op de “verkeerde” momenten. maar ja, wie bepaalt wat juist en verkeerd is?

  6. Wat een mooi tussendoortje! Ik vind het mooi hoe jij zo vaak, zelfs in dit “snel geschreven” tekstje zo doordacht schrijft. Ben er soms een beetje jaloers op met mijn blog vol “trivaliteiten” 🙂 (die ik dan anderzijds ook weer te graag schrijf om het compleet anders te doen, alleen schiet het doordachte er vaak wat bij in)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s