Het heerlijke van haken

2019 was ook een jaar van creatieve frustratie.

Ik wou zo graag meer schrijven, maar de uurroosters van echtgenoot en dochter maakten dat erg moeilijk. Ofwel was manlief thuis, ofwel dochterlief, en in een schrijfflow geraken met die lieverds om me heen bleek vrijwel onmogelijk. Bloggen lukte nog wel, maar probeer maar eens alle poëtische en grammaticale draadjes in de hand te houden terwijl je naar een plot toewerkt, wanneer plots iemand naast je begint te telefoneren of vanop de wc roept dat het toiletpapier op is. Ik veronderstelde aanvankelijk dat het een kwestie was van terrein afbakenen (“Ik ga nu een uur schrijven, dus laat me even met rust”), maar ondanks massa´s goede wil aan beide kanten veranderde ik dan toch binnen het kwartier in een soort van prehistorisch monster dat begon te brullen wanneer iemand de keukenrobot aanzette en zo de inspiratie het raam uit joeg.

Daarom heb ik me voorgenomen om dochterlief één dagje per week op school te laten eten, zodat ik een vrije middag heb om -indien gewenst op verplaatsing- alleen maar met schrijven bezig te zijn.

En ondertussen kwam er ook een soort van creatieve verlichting dankzij Trijnewijn. Op haar blog leerde ik het woord amigurumi kennen, wat Japans is voor “gehaakt of gebreid poppetje”. Ik greep naar mijn oude haaknaalden, kocht een boek, en plots ging er een hele wereld voor me open. Want dat haken, mensen, hoe fantastisch is dat? Je kan het eender waar doen, en op eender welk moment. In de zetel naast de echtgenoot wanneer hij computerspelletjes zit te spelen; aan tafel naast dochterlief terwijl ze haar middagmaal (tegen een veel lager tempo dan mama) verorbert. Tijdens alle verloren momentjes wanneer het geen zin heeft aan schrijven te beginnen: dan pluk ik een haakwerkje uit mijn tas en naai een halve eenhoorn letterlijk een oor aan.

Mijn eerste beestje was dit smoezelige eenhoorntje:

Sindsdien zijn op drie maanden tijd volgende creaties de revue gepasseerd (leuk te zien hoe ik toch wel bijgeleerd heb):

een dekentje voor de pop

een sleutelhanger

En hoe leuk is het die werkjes uit te delen?

Dus daarom het voornemen: mooie dingen maken.

Want nu heb ik (dankzij Trijnewijn) wel voldoende strategieën om alle soorten tijd nuttig te gebruiken.

 

31 gedachtes over “Het heerlijke van haken

    1. Ik ben niet echt een beginner, hoor: ik heb de chance dat ze ons op de lagere school leerden handwerken. En zelfs als tiener haakte ik wel eens, maar nooit volgens een patroon. Eigenlijk is dit dus de ontdekking van patronen, eerder dan de ontdekking van haken…

  1. Al even gezond jaloers, want haken doe ik ook graag, maar voor dat soort kunstwerkjes is mijn geduld ontoereikend. Ook leuk te zien hoe jij elke keer weer nieuwe terreinen vindt om je op te begeven. Inspirerend. Dank je wel.

    1. Het is juist ideaal voor mensen met weinig geduld, want die kleine beestjes zijn best snel klaar, hoor. Het is alleen wel een gepruts bij momenten, vooral de pootjes/armpjes en beentjes. Maar je hebt veel sneller resultaat dan wanneer je een sprei zou haken ofzo.

  2. Dus eigenlijk zet jij creatieve frustratie om in mooie snoezelige figuurtjes, dat is toch fantastisch?
    Naast de vraag of wij ‘nuttige’ dingen moeten doen en wat dat dan is, vind ik het echt heel erg vet!

      1. Bij iedereen van dag tot dag verschillend, denk ik zo. (Maar daar is vast iets beters over te zeggen). In ieder geval vind ik het een grappige vraag, waarbij ik bij elke poging tot antwoorden het gevoel heb een hond te zijn die zijn eigen staart achterna zit.

  3. Wauw, gij creatieve generalist gij 🙂

    Ik lees hierboven: “Ik vraag mij ook af in welke mate die drive om iets nuttigs te willen doen aangeleerd of aangeboren is…” en heb een deel van het antwoord pas weer aan den lijve ondervonden. Bij mij is non-stop nuttig bezig ‘moeten’ zijn blijkbaar een heel sterk stressignaal. Want nu de spanning weg is (zie recentste post), kan ik weer op mijn gemak een tasje thee drinken in de zon, in een boek lezen of een wandelingetje maken nergens naartoe (zelfzorg dus), dat ging de voorbije weken gewoon niet doordat ik zo onder spanning stond! Dit nuttig bezig zijnde gedrag komt in mijn geval ongetwijfeld van moederskant, want zij “kan ook niet stilzitten” net zoals hààr moeder maar die laatste moest niet uit werken gaan – typische schuldgevoel moeder dochter dingen dus, die van generatie op generatie overgaan. Hoe boos zus en ik waren toen we het “altijd onmiddellijk moesten doen” als ze ons eens iets vroeg, en hoe zus datzelfde nu van haar eigen kind eist, en diens onbegrijpende reactie daarop. Extreem fascinerend. Ik pleit dus voor nurture.
    (sorry voor de zielige grammatica, slaaptekort nog niet weggewerkt)

    1. Ja, dat klinkt allemaal erg duidelijk als aangeleerd gedrag (en misschien zijn de zorgen over grammatica dat ook? ;)). Blij te horen dat je het ondanks alles toch voor elkaar krijgt soms lekkers niets te doen en daarvan te genieten! Hoewel dat natuurlijk ook nuttig is, want het is inderdaad een vorm van zelfzorg, zoals je zegt.
      En interessant om te lezen hoe jij vanop de eerste rij kan zien hoe bepaalde patronen doorgegeven worden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s