Bart Moeyaert: een ode in anekdotes

Ik las bij Lezend Streepje deze mooie post over jeugdschrijver Bart Moeyaert, en meteen dacht ik terug aan die keer toen ik als elfjarige met mijn moeder op de boekenbeurs was en daar voor het eerst in direct contact kwam met een Echte Schrijver.

Die schrijver was Bart Moeyaert. Ik ben nooit vergeten hoe lief en zacht en open die man was. We kochten zijn boek, en op een foldertje schreef hij iets om mijn jonge hersentjes tot filosoferen aan te zetten: een vraag over geheimen (het onderwerp van zijn boek). Thuisgekomen schreef ik de schrijver mijn antwoord. De brief ging op de bus en, o wonder, een paar dagen later kwam er een brief terug. De schrijver had mij teruggeschreven! Het feit dat hij daar de tijd voor had genomen, heeft toen een diepe indruk op mij gemaakt.

Er is nog een anekdote die laat zien hoe dicht deze dichter bij ons is. Een goede vriendin van me was hoogzwanger en zij en haar vriend konden maar niet beslissen hoe ze hun nieuwe spruit zouden noemen. Het ging tussen C. en F., en ze raakten er niet uit. Op een avond gingen ze naar een theatervoorstelling en groot was de verbazing van mijn vriendin toen ze ontdekte dat in de stoel naast de hare niemand anders dan Bart Moeyaert zat. Ze sloegen een praatje, waarin ze hem vertelde hoeveel ze van zijn werk hield. Tijdens die conversatie vroeg mijn vriendin aan de schrijver hoe hij op de namen van zijn personages kwam. Moeyaert antwoordde dat hij de personages van zijn boeken altijd voor zich zag, zowel innerlijk als uiterlijk, en dat hij dan een naam zocht die bij het gevoel paste dat dat personage in hem opriep.

Aan het einde van de voorstelling, toen ze al waren opgestaan en tussen de stoelenrijen naar het gangpad schuifelden, besloot mijn vriendin haar stoute schoenen aan te trekken. Met haar hand op haar bolle buik vroeg ze de schrijver: “We kunnen maar niet beslissen welke naam te kiezen. Wat denkt u, C. of F.?” Mijnheer Moeyaert aarzelde geen moment. “C.,” zei hij. “Als ik C. hoor, dan zie ik zo nen hele sympathieke voor mij, een tof en warm persoon.”

En daarmee was de keuze snel gemaakt.

Ik hou zo van die anekdote omdat het de schrijver toont als iemand die ons helpt wanneer we worstelen met woorden. Denk aan al die keren dat je in een gedicht of een verhaal, in een songtekst of een film de woorden vond die je hielpen iets te begrijpen of te verwerken. Die keren dat je, zoals je naar de dokter gaat voor het juiste medicijn, bij schrijvers en dichters ging aankloppen voor de juiste woorden om je te helpen met het leven en alle gevoelens die daarbij komen kijken.

De schrijver als helper.

Dat vind ik wel een mooi idee.

 

 

 

 

 

 

 

 

22 gedachtes over “Bart Moeyaert: een ode in anekdotes

  1. Bravo! Dat is in ieder geval wel waarom ik hier kom lezen, omdat je woorden me iets waardevols geven.

    Iets anders, ik dacht juist afgelopen week nog, welke boeken zou ik moeten lezen in het kader van integratie? Ik ben niet zo bekend met de Vlaamse literatuur/ of überhaupt wie Vlaming is en wie Nederlander. Ik heb in je stukje dus zelfs een stukje antwoord gevonden. Danku!

    1. Bedankt voor je mooie compliment! Daar ben ik wel een beetje van onder de indruk 🙂

      En je vraag over welke Vlaamse schrijvers te lezen: ik denk dat er hier vast mensen te vinden zijn die je daarmee op weg willen helpen -ikzelf ook natuurlijk. Daar zou ik eigenlijk graag een aparte post aan wijden, want ik had al iets klaarstaan in die trant als reactie op politici die een “Vlaamse canon” wilden opstellen. Misschien moet ik dat toch eens bovenhalen 😉

      1. Gaaf! Ik ben uiteraard benieuwd!

        Weet je waar ik gisteren achter kwam? Een gedicht dat hier hangt, dat al jaren in mijn studentenkamer hing, is van Bart Moeyaert. Hij was dus al immer prominent aanwezig in onze woonkamer.

    1. Ja he? Ik hou zelf helemaal niet van het concept “BV” en al helemaal niet van de “verheven status” die mensen hen vaak toekennen. Het zijn uiteindelijk ook gewoon mensen die hun job doen, net zoals wij allemaal (ja, ook huisvrouwen). Sommige mensen zijn geboren zangers of entertainers, anderen geboren administratieve bedienden, dokters of automechaniciens. Appreciatie voor iemand die zijn job goed doet, of die nu in de boekskes staat of niet, daar gaat het om.

      1. Ik heb dat ooit in het middelbaar gelezen, maar ik weet er eigenlijk niet zoveel meer over. Ik herinner me wel dat het toen heel populair was, dus dat zal wel met reden geweest zijn, vermoed ik. Hij was erg jong toen hij het schreef, ik denk maar 19 ofzo. Dus als je dan al een uitgever vindt, zal het toch wel goed zijn.

    1. Ja, daar dacht ik ook aan. Eigenlijk vooral bij overlijdens, vermoed ik. Want op zo’n momenten weet je echt niet wat te zeggen, maar er zijn gedichten die zo raak zijn dat ze al de rest overbodig maken.

  2. Bart kan wonderlijk goed overweg met woorden. Hij is ook heel sympathiek, ook al had ik er nog geen persoonlijk contact mee. Maar dat zie en hoor je gewoon.
    Jij kan anders ook prachtig spelen met woorden, Kathleen!

  3. Wat een mooie anekdotes! Ik ken hem quasi enkel van zijn gedichten en dat zijn er inderdaad van de soort zoals jij zo mooi omschrijft, die je helpen om de juiste woorden te vinden, zoals een dokter je het juiste medicijn geeft (echt, zo mooi omschreven! Dat is het ook echt wel helemaal, waarom literatuur zo belangrijk is).

    1. Ja he?
      Ik ben momenteel Villette van Charlotte Brönte aan het lezen, en ik kan het niet laten in dat boek te onderlijnen. Daar staan een paar zinnetjes in die eigenlijk over depressie gaan, echt boeiend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s