Corona Chronicles: day 1

Vandaag was de eerste schoolloze dag, en die verliep als volgt:

´s Morgens vertrekt mijn man extra vroeg om als eerste in de supermarkt te zijn. Ondanks het vroege uur ziet het er zwart van het volk en moet hij zich tussen twee dames wringen om aan een pakje kalkoenfilets te geraken.

´s Middags bel ik een vriend die in Valencia woont. Hij is op dat moment in de supermarkt, waar hij wat vlees voor zijn middagmaal wil kopen. Hij gelooft zijn ogen niet en laat me dat live weten. “Er is niks meer! De rekken zijn gewoonweg leeg! Dit is toch complete onzin. Waarom slaat iedereen nu opeens zoveel in?”

´s Namiddags krijgen we het bericht dat vanaf middernacht de “estado de alarma” wordt afgekondigd. We bevinden ons dus in de alarmfase. Het openbare leven wordt tot een minimum herleid; enkel apotheken en winkels die voeding verkopen zullen nog openen. De reden is dat we in Spanje op 24 uur (van 12/3 op 13/3) van 2968 besmettingen naar 4209 besmettingen zijn gegaan (op dit moment, elf uur later, zitten we aan 4900). (*) Eerste minister Pedro Sánchez zegt dat het niet ondenkbaar is dat we komende week de kaap van 10.000 zullen overschrijden. “Er staan ons zware weken te wachten,” zegt hij.

Op het internet zie ik dat de lijst met landen waar je als Spanjaard ondertussen niet meer heen kan reizen met de minuut langer wordt en dat in Extremadura en Catalonië een aantal dorpen volledig wordt afgesloten.

Na een ochtend knutselen zet ik ´s namiddags mijn dochter voor de tv (Third Rock From The Sun, dat is goed voor haar Engels en zo kunnen we ook nog wat lachen), en fiets ik naar de groentenwinkel. Ik kom aan wanneer de winkel vijf minuten geopend is en de mensen staan tot op straat. In de winkel zelf merk ik voor het eerst op hoeveel oude mensen hier bij elkaar komen, en dat de groentenman aan één hand een plastic handschoen draagt terwijl hij met zijn andere, naakte hand evenveel voedingswaar aanraakt. Gelukkig hebben ze zich wel goed voorzien en liggen de rekken vol.

Ik vraag de groentenman of ze volgende week openen, en hij zegt dat hij niet weet of dat mogelijk zal zijn. Nadat ik afgerekend heb, word ik begroet door een vrouw die ik ken. Ze streelt me lief over mijn wang. Ik bevries. Terwijl ik naar huis fiets, bedenk ik me hoe vreemd en ongemakkelijk het aanvoelt niet te weten of de groentenwinkel volgende week open zal zijn. Thuisgekomen was ik mijn handen en mijn gezicht vooraleer ik mijn dochter aanraak.

Daarna fiets ik naar de slagerij, maar wanneer ik binnenstap zie ik al dat het geen avance is. Er liggen alleen nog een paar vleesbereidingen van het soort dat ik liever niet eet dan wel, dus stap ik weer naar buiten.

Mijn man laat weten dat hij later zal thuiskomen dan verwacht. Uiteindelijk komt hij rond negen uur thuis (zijn shift is die dag om half tien ´s morgens begonnen. Hij laat me zijn uurrooster voor de komende dagen zien. Mijn man werkt als opvoeder in een centrum voor jongeren die daar permanent verblijven omdat ze thuis niet terecht kunnen. Van thuis uit werken is voor hem dus geen optie. Om contact te beperken zijn de shifts zo hertekend dat mijn man en zijn collega´s nog maar met twee personen per groep zullen staan. Ze zullen telkens twee volledige dagen werken, en daarna twee dagen vrijaf krijgen. Een volledige dag betekent van 9 uur tot 23 uur, zonder pauze. Veertien uur aan een stuk. “Todo por la patria,” zegt hij. Ik vind hem een held.

Y mira, klokslag twaalf.

 

(*)  Als het je niet duidelijk is waarom ons dat zorgen baart (“want het is toch maar een simpel griepje waar alleen oude mensen aan sterven”), lees dan mijn vorige post.

 

 

 

39 gedachtes over “Corona Chronicles: day 1

    1. Het is hier mooi lenteweer, ruim 20 graden, maar ik heb ook al gehoord dat dat van de temperaturen niet waar zou zijn, omdat het virus ook voorkomt in landen waar het u veel warmer is (Australië bijvoorbeeld).

  1. Zolang er nog landen zijn waar ze achter de feiten blijven aanlopen, kan dit zich alleen maar uitbreiden. Die lockdowns zijn er echt niet voor niks.
    Ocharme je man, zo’n lange shiften!
    Hou je sterk!

    1. Bedankt Myriam! Hij zei ook: dit is nog niks, wacht tot er collega´s beginnen ziek te worden… Duimen maar dat dat niet gebeurt… Maar ik ben best wel ebzorgd, want ze werken met jongeren waarvan er sommigen niet bepaald uitblinken in verantwoordelijkheidszin. Dus hij komt echt dagelijks in contact met een risicogroep. Wij krijgen hier op die manier ook elk jaar de gewone griepen binnen. Maar ja. Het is afwachten he.

      1. Preventieve maatregelen zoals in andere landen eigenlijk, tot einde maart voorlopig. En een massieve “blijf-thuis” mediacampagne vanwege de regering. Op Kreta zelf zijn er 3 gevallen van besmetting, een ervan een Duitse gastprofessor die onlangs uit Duitsland kwam. Duimen dus x

      2. Dat klinkt alvast hoopgevend, dat er zo weinig besmettingen zijn en dat er desondanks maatregelen genomen worden. Ik duim mee voor jullie dat het daarbij blijft!

  2. Veel sterkte Kathleen! Ook hier is het hamsteren begonnen. Bij ons in de plaatselijke supermarkt zou er zelfs gevochten zijn voor … wc-papier. Ik blijf het absurd vinden. Anderzijds sturen mensen berichtjes naar elkaar of plaatsen op Facebook dat mocht iemand hulp nodig hebben, ze beschikbaar zijn. Dat vind ik hoopgevend. We gaan zorgen voor elkaar!

    1. Ja, die wc-papier-manie is echt vreemd. Er worden hier heel grappige videos over rondgestuurd, misschien kan ik proberen er vanavond eens zo een op de blog te zetten. Een beetje humor helpt altijd in zo´n toestanden. En mooi dat er toch veel zorg voor elkaar is. Dat zal ons er wel doortrekken, zowel hier in Spanje als bij jullie in België!

    1. Indeed! Wat wel helpt is dat iedereen in hetzelfde schuitje zit, dus er is wel dat gevoel van solidariteit, dat je ondanks de schijnbare eenzaamheid toch niet echt alleen bent. Daar trekken we ons aan op.

  3. Kleine Atlas

    Je man is dapper maar jij ook, want jij zorgt voor Elena. Het is door de mensen achter de schermen dat mensen als je man verder kunnen doen. Veel moed en succes voor iedereen daar, te beginnen met het besmette jongetje en zijn familie.

    Je vorige blog vond ik ook echt goed, ik begon wel al te vermoeden dat het er heftiger aan toe ging dan “alleen” oudere mensen, maar best confronterend om het nu ook te lezen.

    Wat ik nu pas besef, is hoe ontzettend verbonden we allemaal nog met elkaar zijn, zeker hier in Brussel: ik ken maar een fractie van de stad, maar ik kom in contact met honderden mensen per dag.

    1. Wat lief… Bedankt, Kleine Atlas. Het is inderdaad niet vanzelfsprekend de hele dag alleen thuis te zitten met je kind (en de hond) en bijna niemand anders te zien. Het evenwicht is ver zoek. Maar ik heb het gevoel dat we er veel uit leren (de kinderen trouwens ook). Wat wel een beetje zorgen baart is dat het na twee dagen al moeilijk wordt, terwijl we nog God weet hoe lang voor de boeg hebben. Maar we zitten natuurlijk ook nog met de schrik in onze kleren; waarschijnlijk wordt het wel iets makkelijker te dragen zodra we in ene ritme zitten, en misschien treedt er tot op zekere hoogte ook wel een soort gewenning op. Maar ik ga de repetities met de groep wel su-per-hard missen. De feesten die er gaan losbarsten wanneer we weer uit ons kot mogen komen… daar gaat ook nog over geschreven kunnen worden 😉

    1. Bedankt Falderie! We zitten nu ook te duimen dat er niemand van zijn collega´s ziek wordt, want dan wordt het voor de overblijvers natuurlijk nog zwaarder… Maar voorlopig lijkt iedereen okee.

  4. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik thuis kan en mag werken en besef dat ik daarmee in een luxepositie zit. Respect voor je man alleszins, wat een zware shiften! Hopelijk volstaan de maatregelen en kunnen we stilletjes al beginnen plannen welke leuke dingen we nadien allemaal gaan doen 🙂

  5. Hier ook lege schappen en lege straten. De kinderen zitten noodgedwongen thuis en vermaken zich met lang vergeten speelgoed in afwachting van het huiswerk waar school mee komt. Ik bak brood en koekjes om het leed te verzachten. Een geluk bij een ongeluk dat de bibliotheek waar ik werk ook gesloten is sinds gister. Alleen ook mijn echtgenoot moet er af en toe op uit.

    Veel sterkte ook voor jouw man. Lijkt me super zwaar zo’n dienst.
    Zet hem op en weet dat ook vanuit hier wordt meegeleefd.

  6. “Eerste minister Pedro Sánchez zegt dat het niet ondenkbaar is dat we komende week de kaap van 10.000 zullen overschrijden.”
    Wat is het absurd om dit anderhalve maand na datum te lezen en te beseffen hoe 10.000 toen nog een “grote kaap” leek, terwijl die getallen ondertussen al veelvouden geworden zijn…
    (PS: jammer dat je er gisteren niet bij was. Ik hoop dat je je vandaag minder moe voelt!)

    1. Ja joh, dat heb ik ook nog vaak gedacht! Echt zot he, in het begin leek dat nog echt een enorm hooggetal…

      En vannacht beter geslapen gelukkig… Vond het wel heel erg jammer dat ik het gemist heb! Maar ik kon mijn ogen niet meer openhouden 😉

  7. Pingback: Corona Chronicles: day 61 – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s