Corona Chronicles: day 2

Vanmorgen ben ik, langs de rijen aan de fruitwinkel en de slagerij, naar de apotheek gefietst, waar ik twee doosjes paracetamol heb gekocht. Want kennelijk is dat het enige wat je kan doen wanneer je corona oploopt en niet naar het ziekenhuis moet: thuis de boel uitzieken en paracetamol nemen.

In sommige supermarkten bleek de toestand ondertussen wat genormaliseerd, in andere supermarkten moest de politie tussenkomen. Vrachtwagenchauffeurs sturen videos rond waarin ze de mensen aanraden niet te hamsteren: het is niet nodig want er is voldoende, en door de winkels leeg te halen moeten vrachtwagenchauffeurs extra uren kloppen. En je wil geen oververmoeide camionneurs op de weg wanneer de ziekenhuizen al hun handen vol hebben.

Dochterlief kijkt thuis naar een doe-het-zelf video van één van haar vriendinnetjes, waarin die uitlegt hoe je van keukenpapier, sluitstrips en twee elastiekjes je eigen mondmaskertje kan maken. Dochterlief maakt haar eigen mondmaskertje.

Ondertussen draai ik er twee wasmanden door, zodat het wasgoed nog droog geraakt voordat het maandag (naar verluidt) gaat regenen. Ik verschoon alle beddengoed, maak alle kranen goed schoon, en dan gaan dochter en ik haar kamer opruimen (al geraken we niet verder dan de boekenkast).

Dochter skypet met haar Belgische neefje en nichtje, en met haar Belgische en Valenciaanse oma.

Terwijl ik op het balkon de was sta op te hangen, sla ik een praatje met de buurman. Ook de overburen komen uit het raam hangen en praten even mee. Wanneer ik weer naar binnen ga, voel ik me opmerkelijk beter. Wat hebben we dat toch hard nodig, sociaal contact.

´s Namiddags komt het bericht dat er een volledige lock down aankomt. Dat betekent dat je niet meer de straat op mag, tenzij om voedsel of medicatie te kopen, of een andere dwingende reden hebt. Is het bewaren van je mentale welzijn een dwingende reden om een wandeling te maken? Mag dat straks nog? Ik neem het zekere voor het onzekere, en neem hond en dochter mee op stap tussen de appelsienbomen. De bloesems bloeien.

´s Avonds wordt het bericht bevestigd dat we niet meer de straat opmogen tenzij om een dwingende reden. Maar blijkbaar hoort het uitlaten van een hond daar ook bij, al moet hij aan de leiband en mag je niet te dicht bij andere mensen in de buurt komen (wat logische voorwaarden zijn). Ik haal opgelucht adem.

Voorlopig geldt deze lock down voor twee weken, maar iedereen verwacht dat het veel langer zal duren. Maar, zoals in een whatsapp-bericht rondgestuurd werd, “aan onze grootouders vroegen ze te gaan vechten in de oorlog, aan ons vragen ze om in onze huizen te blijven. Laten we dat dan gewoon doen.”

Daarnet is mijn man thuisgekomen van zijn 14 uur lange shift. Ik had al een kop hete thee klaarstaan, want daarmee spoel je de virussen in je mond door, zodat ze niet in je longen terecht komen. Hij heeft meteen zijn handen en zijn gezicht gewassen. Ik voel hier een routine aankomen.

We klokken af op 6319 besmettingen.

Maar we wassen onze handen, we houden afstand, we skypen en zingen vanaf het balkon. En we houden de moed erin.

 

 

 

36 gedachtes over “Corona Chronicles: day 2

  1. Dat sociaal isolement, dat is misschien nog wel het moeilijkste. Het mixen van generaties wordt sterk ontraden, dus voorlopig zie ik mijn zoon & vriendin en mijn kleinzoon niet meer. We kunnen wel skypen, maar dat is toch anders.
    En het verplicht binnen blijven vind ik ook niet evident. Zo ver is het in België nog niet, maar ik vermoed dat dat ook wel zal komen.
    Wat een vreemde situatie hè.

    1. Ja, en dat het allemaal zo ontzettend snel is gegaan, dat is ook heel raar. Wij gaan Elena´s grootouders ook niet meer zien voorlopig, terwijl we daar anders bijna elke zondag gaan eten. Maar wat een geluk hebben we met onze buren. De mannen hebben al afgesproken dat ze elke avond om 23u met een pintje op het balkon naar elkaar gaan staan roepen 🙂
      We hebben elkaar zo hard nodig he. Dat die les er met deze situatie nog maar eens extra hard ingewreven wordt, dan heeft het toch nog een zilver randje.
      En ik ben ook wel heel blij met deze blog hoor, ook al is het natuurlijk op afstand. Het is een opluchting het te kunnen delen.

  2. Een sociale blog-groet van hier naar daar. Wij overbruggen continenten via onze blog-hobby. Voorlopig is het nog relatief ‘rustigen Mozambique maar at gauw veranderen.

    1. Ik hoop dat het in de landen waar alles later begonnen is beter zal aflopen omdat ze meer tijd hebben om in actie te treden. Oh, ik hoop echt dat jullie niet deze problemen gaan meemaken. Ik weet ook niet hoe goed de ziekenhuizen in Mozambique voorzien zijn.
      Dank alleszins voor je groeten! Het is inderdaad heel fijn dit soort verbondenheid te voelen, dat helpt.

  3. Groetjes uit Antwerpen, waar ik voor een maand zou neerstrijken zodat een vriendin/boekhandelaar eindelijk eens op vakantie zou kunnen gaan.
    Mijn verblijf ziet er plots heel anders uit dan gedacht: alle afspraakjes met vrienden afgezegd, geen museum- of bioscoopbezoeken, de winkel mag in het weekend niet meer open en die lock-down zit er waarschijnlijk ook aan te komen.
    Hier zit ik, in de stad, en ik probeer maar niet te denken aan mijn huisje op de berg en mijn kat, Cacahuète. En ik vraag me maar niet af hoe lang dit gaat duren.
    Ik ben wel nieuwsgierig naar de creativiteit die uit deze situatie zal opborrelen. Bij de anderen en bij mezelf. Doe-het-zelf-video’s over mondmaskertjes maken, en zingen op het balkon zijn alvast een goed begin.
    Fijn dat jij kronieken bijhoudt, Kathleen. Dit wordt een document.

      1. Op dit moment kan ik nog terugreizen, maar je weet maar nooit dat de grens intussen toch nog dicht gaat. Bovendien heb ik me geëngageerd om de de boekwinkel open te houden. Ook als we de winkel helemaal moeten sluiten, is er nog de webwinkel en moeten bestellingen afgehandeld worden. Daarom blijf ik, ook al is het wat aanpassen aan de omstandigheden. En hopelijk kan ik 7 april terug naar huis. Maar nu even dag na dag onze flexibiliteit testen…

  4. Hier is het leven ook totaal veranderd. We mogen nog de straat op, maar het is op veel plaatsen doodstil. Mensen praten nog tegen elkaar op straat, maar instinctief met een paar meter afstand. Er wordt ook veel meer getelefoneerd en gewhatsapped (?) dan anders.
    Laat dat vuile ding maar vlug voorbij zijn!

    1. Ja, dat hoop ik ook! Het binnenzitten begint hier nu al te wegen, zeker voor de kinderen, maar ik hoor weinig hoopgevends. Blijkbaar moet het ergste nog komen en is het einde nog lang niet in zicht…

  5. Ik volg je op de voet. Veel herkenbaar hier.
    Het sociaal isolement, moeilijk, maar broodnodig.
    Er komt ook veel solidariteit op gang, ontroerend.
    De mens in al zijn facetten als we op onszelf terugvallen.
    En we staan nog maar aan het begin.
    Wat als dit erg lang gaat duren?
    Maar we leven van dag tot dag
    Hoedje af voor jouw man! En voor jou als zijn steun

    1. Dankjewel, omabaard!
      Ik denk dat het in België inderdaad ook snel dezelfde weg zal opgaan.
      En dat is mij ook al opgevallen: dat je heel evrschillende reacties krijgt (wnat emnsen zijn heel verschillend he): sommige recaties zijn super-egocentrisch, andere prachtig empathisch en solidair. We proberen te focussen op die laatste.

    1. Bedankt Johan! Ik dacht ook van dit via blog bij te houden als document voor mijn dochter later. Want zoals het er nu voorstaat gaat ze zich alleen maar herinneren dat ze veel tv heeft gekeken en dat mama vaak boos werd 😉

    1. Ja, er zijn zekere ook mooie dingen, en daar moeten we ons op focussen.
      Maar het gaat echt nog zwaar worden, vrees ik. Als je vandaag bijvoorbeeld de velden en de bleosems opzoekt, stuurt de guardia civil je weer regelrecht naar huis…
      Maar als het moet, dan moet het, he.

    1. Ik heb het bij een dokter nagevraagd, en die zei dat het niet echt effect zal hebben. Dus een probaat middel kan je het niet noemen, jammer genoeg.
      Maar misschien dat het kalmerend effect van een warme thee wel wat voor je immuunsysteem doet…?

      1. Bedankt om het na te vragen!
        Thee heeft zeker deugddoende en mogelijks ook helende effecten (tegen keelpijn, bijvoorbeeld). Bovendien vind ik thee drinken allerminst een straf. 😉

  6. Puur praktisch: als je ook nog neurofen in huis hebt, dan kun je die twee afwisselen als de koorts erg hardnekkig blijkt en na minder dan 8u weer stijgt.
    Het zijn onwerkelijke tijden… Die vergelijking met onze grootouders is wel een héél erg goede, dat plaatst alles meteen in een ander perspectief. Eentje waardoor ook de strengste maatregelen ineens te dragen zijn, zeker met een sausje solidariteit erover. Succes daar!

    1. Hey lieve Trijnewijn, wat betreft de neurofen: onze (Belgische) huisdokter zegt dat het af te raden is Ibuprofen of Neurofen te gebruiken, omdat je daarmee de ontsteking afremt, terwijl dat juist het verdedigingsmechanisme van het lichaam is, Dus daarmee zou je verdere verspreiding in het lichaam net in de hand kunnen werken. Daarom is aanvankelijk alleen paracetamol een betere optie omdat die alleen de koorts onderdrukt. Hij zegt dat onstekingsremmers wel aangewezen kunnen zijn in een latere fase, wanneer de onsteking zelf voor problemen gaat zorgen, bijvoorbeeld doordat de onsteking de slijmvliezen van de longen doet zwellen waardoor de ademhaling bemoeilijkt kan worden.

      En inderdaad, onwerkelijke tijden… Ik sta er nog steeds van te kijken dat het allemaal zo snel is gegaan. een hele hoop plannen die we al maandenlang hadden, zijn opeens onmogelijk, op twee dagen is ons leven totaal veranderd en weten we niet wat er nog komen gaat. Een stevige les zijn we hier met z´n allen aan het leren. Ik vraag me ook af wat onze kinderen hiervan zullen meenemen, hoe dit hun visie op de wereld zal veranderen…

      1. Dankjewel Kathleen, dat is heel goed om te weten. Wij gingen het enkel gebruiken in uiterste nood, nu stellen we het zeker zo lang mogelijk uit. Zoonlief is al enkele keren zo ziek geweest dat zijn koorts dagenlang na 4 uur weer richting 40 graden ging, waardoor we wel moesten afwisselen met ibuprofen om hem geen overdosis paracetamol te geven (wat voor kinderen maar om de 8u mag en dosis volgens lichaamsgewicht). Dat was toen ook op doktersadvies, dus het is héél nuttig om te weten dat we nu best eerst een dokter bellen voor we diezelfde strategie toepassen. Al blijven we natuurlijk hopen dat het niet nodig wordt…
        Hier zijn de plannen voor de komende tijd ook abrupt verandert. Schoonzus haar huwelijksfeest wordt bijna zeker uitgesteld, onze reis om daarbij te zijn wordt afgelast en dat zijn dan enkel maar de spijtige dingen die in het niets verdwijnen bij al de rest. Vrienden uit Hong Kong die sars meemaakten hebben er een heel nuchtere houding aan over gehouden. Bij de eerste berichten begonnen ze zich voor te bereiden, nu vinden ze het doodnormaal om de sociale isolatie echt ernstig te nemen (ik was bij hen toen de Ierse schoolsluiting afgekondigd werd). Hun houding is om nu alles te doen wat ze kunnen om de verspreiding tegen te gaan, zich niks aan te trekken van “je overdrijft” commentaar toen ze weken terug al extra voorzichtig waren en ze zijn ongelofelijk veel nuchterder en positiever tegenover de opgelegde maatregelen. Geen haar op hun hoofd dat er aan denkt om ze niet op te volgen. Voor die vrienden is het al een vooruitgang om thuis te zijn in een huis met tuin in plaats van met zes in een 60m2 appartement in een woontoren. Hun houding helpt mij heel erg om rustig te blijven.

        Misschien wordt dat ook de toekomst van onze kinderen: weten dat het nodig is, het meteen ernstig nemen, rustig kunnen blijven en kleine gelukjes en goede kanten kunnen vinden aan het vastzitten in huis.

      2. Da´s zo mooi gezegd. Wat goed dat je die vrienden als voorbeeld hebt. Hier in het dorp was er ook een koppel dat alles veel sneller serieus nam dan de anderen, en daar werd een beetje lacherig om gedaan, maar zie, ze hebben inderdaad ook gelijk gekregen.
        Ik bedacht me ook: zo´n goed voorbeeld werkt ook een beetje viraal he: als je iemand iets ziet doen wat je zelf misschien nog niet helemaal durft, dan is de kans groter dat je het toch gaat doen. En zo por je weer andere mensen aan.

    1. Oww ja, da’s wel heel vervelend dan! Maar ik veronderstel dat daar wel uitzonderingen voor gemaakt kunnen worden, omdat dat ook te maken heeft met huurcontracten enzo? Misschien al eens gaan horen op de gemeente, voor het geval dat?

  7. Kleine Atlas

    Gewoon efkes reageren (bloggen is ook sociaal contact, toch?): die mondmaskers!! Dat heeft Ka dus ook al gedaan! Ongelooflijk, hoe gelijk de kinderen lopen in deze tijden!

    1. Ja, zot he? 🙂
      We hebben online zitten kijken naar dat vtm-programma “Groetjes uit…” Als ze over dertig jaar “groetjes uit 2020” maken, gaan dat speciale afleveringen zijn… (“weet ge nog hoe we mondmaskertjes maakten?”)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s