Corona Chronicles: day 3

Sinds vandaag patrouilleren de politie en de guardia civil door de straten om te controleren of de mensen die op straat zijn daar ook echt een reden voor hebben. En hoewel we nog maar drie dagen ver zijn, begint het tot ons door te dringen hoe hard dit nog gaat worden. Vooral voor kinderen en ouders is het allesbehalve eenvoudig de hele dag op elkaars lip te zitten. Hoe groter je huis, hoe eenvoudiger. Maar de meeste Valencianen wonen op een appartement.

Gelukkig komen er via de telefoon, de computer, of gewoon via het open raam prachtige demonstraties van samenhorigheid, positivisme en creativiteit ons afgesloten wereldje binnen. Nee, het is niet eenvoudig opgesloten te zitten. Maar de meeste huizen en appartementen hebben een balkon of een terras, en die worden nu ten volle benut. Mensen spreken af om op bepaalde tijdstippen vanaf het balkon te applaudisseren voor de gezondheidswerkers, samen vanop een veilige afstand een biertje te drinken, of samen muziek te maken.

Ondertussen worden de rode bollen op de kaart almaar groter en horen we zeggen dat het geen kwestie gaat zijn van weken, maar van maanden.

Ik neem mijn agenda erbij en staar naar de afgelopen week. Donderdag is alles beginnen kantelen. Ik blader naar april en zie alle plannen die geschrapt zullen moeten worden. Er staan zaken tussen waar ik al een half jaar naar uitkeek. Maar zo is het leven he, je weet het nooit.

Al wat nu telt, is dat we hier goed doorheen komen. Dat, als we ziek worden (en volgens sommigen zal dat vrijwel onvermijdelijk zijn), we er niet teveel van zullen afzien, en dat we thuis kunnen blijven.

7988 besmettingen, waarvan 409 in de Comunidad Valenciana.

Deze laatste paragraaf had qua inhoud eigenlijk onder de tweede paragraaf moeten komen. Maar ik heb ze bijgehouden om ermee te kunnen afsluiten:

Rond zes uur in de namiddag installeerde onze overbuur zijn keyboard op het terras, en gaf hij voor de buren een mini-concert, samen met zijn buitengewoon getalenteerde dochtertje van zes, dat viool speelde. Aangezien hij ook de muziekleraar van mijn dochter is, was het alleshalve vreemd dat hij haar toeriep: “Wil je meespelen?” Dus ging dochterlief haar blokfluit halen en zo werd het duo een trio.

Toen ze Beethovens vredeslied speelden, brak de zon door.

 

 

30 gedachtes over “Corona Chronicles: day 3

  1. Heel erg mooi, die eensgezindheid vanop de terrassen, muziek die verbindt, mensen die elkaar vinden in eenzaamheid, zonder eenzaam te zijn.
    Ik zag ontroerende filmpjes passeren op facebook en dacht simpelweg ‘zo mooi’.

    1. Ja, hier ook! De Whatsapp groepen lopen over van de ontroerende en grappige filmpjes, da’s echt wel super hoe de mensen hun best doen de moed erin te houden en elkaar een hart onder de riem te steken!

      1. Het is fijn om te lezen op allerlei media dat mensen solidair zijn en mekaar op alle mogelijke manieren willen helpen. Zo is er toch nog iets positiefs aan dat virus.

  2. Zo mooi, die muziek die gemaakt wordt om het leed wat te verzachten! Allez Chantez roept hier ook op tot zoiets. Hun zangsessie kan niet doorgaan, uiteraard, maar nu roepen ze iedereen op om een uurtje van thuis uit mee te zingen, met de ramen open zodat de hele buurt kan meedoen. Een prachtig initiatief, maar ik zie het in België nog niet meteen gebeuren eigenlijk.

    1. Vandaag is mijn man naar de groentenwinkel geweest en daar stond maar één klant voor hem! Want het regent, dus dan komt er helemáál niemand buiten 😉 Om maar te zeggen: goede moed, daar in België. Her zal zich allemaal snel stabiliseren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s