Corona Chronicles: day 4

Gisterenavond toch een beetje een breakdown gehad. De oorzaak was drievoudig:

  1. Het is allemaal zo snel gegaan, terwijl ik de afgelopen drie dagen amper een moment voor mezelf heb gehad. Daardoor had ik het allemaal nog niet goed kunnen verwerken.
  2. Ik maak me niet alleen zorgen om wat er in Spanje gebeurt, maar ook om de situatie in alle andere Europese landen waar vrienden en/of familie wonen. Dat waren dus een beetje teveel zorgen op één hoop.
  3. Wat ik tot op dat moment nog niet goed doorhad, was hoe zwaar het op me weegt dat de grenzen gesloten zijn. Het idee dat ik niet gewoon over de grens kan reizen om die vrienden en familie te zien, is iets wat kennelijk moeilijker aan te nemen is dan ik vermoedde. Al weet ik natuurlijk goed genoeg dat het niet zo´n drama is omdat het maar tijdelijk is.

Dus toen mijn echtgenoot gisteren na zijn overvolle werkdag thuiskwam, lag er nog wat emotioneel oplapwerk op hem te wachten. Maar nadien voelde ik wel dat ik over een drempel heen was, en heb ik zeer bewust besloten me geen zorgen meer te maken. Want stress onderdrukt je immuunsysteem.

Vandaag ging het een pak beter om twee eenvoudige redenen: mijn man had vrijaf en het regende. Daardoor leek het eigenlijk een normale binnenblijf-dag. We hielden om beurten onze dochter bezig en gingen om beurten met de hond wandelen.

Er kwam bovendien ook goed nieuws binnen: behalve foto´s van lege straten waren er ook foto´s van lege wachtzalen in de ziekenhuizen. Er waren video´s van verplegend personeel dat appplaudiseerde voor ons allemaal omdat we binnen blijven en zo de ziekenhuizen ontlasten, waardoor ze de mensen die echt hulp nodig hebben meteen kunnen helpen.

Vandaag was dus een dag die moed gaf.

(9892 bevestigde besmettingen in Spanje, 490 in de Comunidad Valenciana)

(Ik heb geprobeerd deze post op te fleuren met foto´s, maar dat is kennelijk niet gelukt.)

36 gedachtes over “Corona Chronicles: day 4

  1. Het valt me ook steeds moeilijker positief te blijven. De info stroomt toe, niet horen is geen optie. En diezelfde info klinkt weinig opbeurend. Het claustrofobische gevoel van opgesloten zitten maakt het moeilijk.
    Met veel downs en een paar ups komen we er hopelijk wel.

  2. Die breakdown is zo herkenbaar. Ik heb vandaag ook even al mijn zorgen van me af moeten schrijven zodat ik misschien eens terug wat beter slaap deze nacht.
    Fijn dat de wachtzalen in de ziekenhuizen leeg waren.

  3. Dan toch een lichtpuntje. Veel goede moed daar in Spanje. Ik denk aan je en lees hier iedere dag jouw stukje voor aan mijn echtgenoot. De grens mag dan wel dicht zijn, maar met jouw schrijven bereik je en raak je ons over de grenzen heen.

    1. Ooh, lees jij dat echt voor?
      Dat vind ik zo bijzonder!
      Daar ga ik bij de volgende post zeker aan denken, maar ik zal beloven dat ik er geen “tongue twisters” inzet 😉 (Hoe zeg je dat nu weer in het Nederlands..?)
      Veel liefs voor jullie allebei!

  4. Ik had nooit vermoed dat het er ineens zo zwaar zou inhakken. Om maar te zeggen dat ik een dag heb beleefd die ook door een breakdown werd gekenmerkt. Als ik dan denk aan wat ons mogelijks nog allemaal te wachten staat, heb ik veel zin om me van alle media af te sluiten. Ook de vele leugens en halve waarheden die her en der opduiken, zaaien alleen maar nog meer verwarring.

    1. Ja, dat begrijp ik. Ik heb zelf het gevoel dat ik ben aan het overgaan van een fase waarin ik bijna obsessief alles over coronavirus zat op te zoeken (zat zelfs Italiaanse kranten te lezen terwijl ik eigenlijk geen Italiaans kan, stel u voor), naar nu een fase waarin ik het gevoel heb dat ik weet wat ik moet weten, en dat ik het nu maar los moet laten en gewoon laten komen wat komt.
      Het helpt wel dat we hier al een beetje verder staan; ik denk dat im België er nog een paar stappen genomen moeten worden in het collectief bewustzijn ivm met deze situatie. Maar dat zal wel snel komen. Het is gevaarlijker dan we dachten en nu moeten we allemaal contact vermijden tot het voorbij is, en hopen op het beste, daar komt het op neer.

      1. En jawel, ook lockdown, op z’n Belgisch. Ik ben daar blij om, want de mentaliteit zat helemaal verkeerd. Zo van je “iedereen moet thuis blijven maar ik ben belangrijker dus ik doe wel wat ik wil” :/

    1. Wat het ook zo onwezenlijk maakt, is dat we het niet echt zien.
      Daarmee dat het waarschijnlijk voor veel mensen ook zo moeilijk is het serieus te nemen. Want zolang je het niet echt ziet, is het moeiljik te geloven dat het echt een probleem is, denk ik.

  5. Ik begrijp dat het allemaal even teveel werd, het is sowieso gespreksonderwerp nummer 1 op tv, radio, onder vrienden, … Ik probeer me ervoor af te sluiten, maar dat is heel moeilijk. Ik werk nu thuis, maar alle mails, alle berichten die we naar elkaar sturen gaan erover. Man, ik ben het nu al beu en de crisis moet nog beginnen! Nu er bij jullie een lockdown in, hoe ga je om boodschappen? Mag dat nog wel gewoon? Want we zijn een beetje ziekjes en blijven deze week noodgedwongen thuis, maar voor volgende week vrees ik ook in België een lockdown en tja, dan wat?

    1. Er staat lange rijen aan de supermarkten, maar je kan ook aan huis laten leveren. En mijn man is daarnet naar de groentenwinkel geweest en daar stond maar één klant voor hem -want het regent, dus nu wil zelfs niemand naar buiten 😄 Wanneer de eerste paniek voorbij is en jullie een halve week in lock down zitten, zal het zich allemaal wel wat stabiliseren. Een kwestie van aanpassen.

      1. Thuislevering is niet mogelijk, wegens volledig volzet, ik heb bij alle supermarkten gekeken… We zullen het met onze voorraad thuis wel uitzingen…

      2. Misschien komt dat binnenkort wel in orde? Hier hebben ze bij de buurman gisteren nog geleverd vanuit Mercadona. En ik denk dat het ook anders wordt wanneer jullie in volledige lock down zouden gaan. Dan gaan de mensen liever zelf naar de supermarkt om toch nog wat buiten te komen, dus dan gaat het hopelijk ook makkelijker zijn om aan huis te laten leveren…?

  6. Affodil

    Las vanmorgen dat we zo’n 50-60% besmettingen nodig hebben om een groepsimmuniteit te ontwikkelen … Niet echt iets om naar uit te kijken.

    Gelukkig hebben we via deze weg de kans om elkaar wat op te beuren en er doorheen te schrijven.

    1. Gelukkig worden de meeste mensen lang niet zo erg ziek, en er is naar het schijnt ook een percentage dat er bijna niets van merkt.
      En ja, wat ben ik blij met deze blog en al jullie reacties!
      Het helpt om er samen over te kunnen praten.

  7. Het lezen van jouw stukjes is een lichtpuntje. Breakdowns zijn het nieuwe normaal, denk ik. Ik had het gisteren heel lastig om niet te gaan huilen nadat ik bij de dokter om voorschriften ging omdat daar een vrouw een hoestbui had in de wachtzaal. Waren de kinderen toen aan het slapen, dan was ook ik een hoopje ellende geworden. Niet enkel social distancing is belangrijk nu, ook mild zijn voor jezelf en elkaar. Vallen, elkaar helpen opstaan en weer doorgaan. Op repeat. En tussenin zoeken naar de lichtpuntjes -dankjewel om die te delen!- en gewoon proberen.
    Veel liefs xxx

    1. Ik zag het twee weken geleden niet eens aankomen!
      Ik denk zelfs dat ik vorige woensdag of donderdag nog zei: “als de scholen hier dicht gaan, dan neem ik mijn dochter meteen mee naar België, want naar België gaan we, desnoods te voet!” (okee, beetje dramatisch) Dat was refererend baar de België-reis die we op 8 april zouden ondernemen (lag al een half jaar vast). Ondertussen is het wel duidelijk dat dat er niet meer in zit…

      1. Oh, we hadden elkaar kunnen kruisen in Zaventem als je die dag vloog. Mijn schoonzus ging op 10 april trouwen, al hun voorbereidingen een gans jaar lang zijn in rook aan het opgaan…

  8. “Wat ik tot op dat moment nog niet goed doorhad, was hoe zwaar het op me weegt dat de grenzen gesloten zijn. Het idee dat ik niet gewoon over de grens kan reizen om die vrienden en familie te zien, is iets wat kennelijk moeilijker aan te nemen is dan ik vermoedde. Al weet ik natuurlijk goed genoeg dat het niet zo´n drama is omdat het maar tijdelijk is.”
    Dat, zo hard dat. Ik heb het eigenlijk nog nooit lastig gehad met de afstand tussen België en hier, maar nu voelt dat plots zoveel verder. Omdat ik niet meer kan, omdat ik aan de grens ga tegen gehouden worden, want geen “essentiële verplaatsing”. Wat ik rationeel snap (en waar ik mij uiteraard aan houd), maar emotioneel denk ik “fuck it, mijn familie zien is verdomme wel essentieel”. En tegelijk ben ik zo blij om hier te zijn, waar er zoveel natuur is die mijn hoofd lichter maakt. Moeiiljke combinatie, hoe mijn hoofd tegelijk hier en daar wilt zijn.

    1. Absoluut, dat herken ik helemaal.
      Ik blijf me eraan optrekken dat het maar tijdelijk is, en dat ik in het geval van een overlijden (mijn grootmoeder is in de negentig…) wel zou kunnen gaan. Ik hoop maar dat we met kerst zonder problemen op bezoek kunnen gaan. Voor avn de zomer heb ik besloten het niet eens te proberen ook al zou het misschien toch mogen, want dan kan ik tenminste niet teleurgesteld worden als het dan op het laatste moment toch niet kan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s