Corona Chronicles: day 8

De grootmoeder van mijn echtgenoot is 94 jaar en woont nog steeds alleen op haar eigen appartement. Er komt elke dag hulp aan huis, maar haar kinderen en kleinkinderen moeten nu noodgedwongen wegblijven. Dat is niet makkelijk, zegt ze, maar ze staat ervan versteld hoeveel telefoontjes ze krijgt.

Deze fiere vrouw ziet er absoluut geen 94 uit. Ze heeft een huid waar menig 60-jarige alleen maar van kan dromen, en haar gezondheid is een trouwe metgezel. Alleen haar ogen zijn door de jaren heen zodanig achteruit gegaan dat ze nog maar met moeite kan zien. “Wat wil je,” zegt ze daarover, “op mijn leeftijd.” Gelukkig hoeft ze zich na decennia ervaring niet meer op haar ogen te beroepen om babykleertjes en bedspreien te haken, met kabelpatroon en al.

Ik wou schrijven: vroeger zong ze. Maar ze zingt nog steeds, zarzuelas vooral. Dat ik ook zing, vindt ze geweldig. Op kerstfeesten, wanneer we met de hele familie een half restaurant innemen, maant ze me altijd aan recht te staan en iets te zingen. Soms doe ik dat, maar vaker laat ik mijn beurt passeren, en vraag haar zelf iets te zingen. Dat doet ze dan vol overgave en emotie. En toonvast. Na de laatste noot staan haar vele, ondertussen volwassen kleinkinderen op en geven haar een vrolijk en luid applaus.

Ook aan haar geheugen is nog niet getornd. Mijn man belde vandaag zijn abuela op en vroeg haar iets voor te dragen. Hij nam haar stem op terwijl ze Oda al Dos de Mayo van Bernardo López García voordoeg:

Mijn vaderland, ik hoor uw zorgen, 

En luister naar het trieste concert

Dat de klok en het kanon

Spelen voor de doden. 

Strofe na strofe bleef ze reciteren, dit strijdlied gecomponeerd tijdens de Franse bezetting, en gerecupereerd tijdens de dictatuur. Haar stem klonk rustig, gedecideerd, vertrouwd.

En ik dacht: met welk gruwelijk gemak hebben we aanvankelijk gezegd dat het virus enkel ouderen van het leven berooft. Alsof dat niet zo erg zou zijn. Alsof enkel een pandemie die ook jongere mensen treft een drama is.

Dus hierbij een ode aan de abuelos en abuelas.

Ook aan die van mij, ons moemoe, die in een rusthuis in de Kempen woont, zonder kans op bezoek. Maar met heldhaftige verzorgers om zich heen.

 

 

 

 

38 gedachtes over “Corona Chronicles: day 8

  1. Een hartverwarmend mooie ode aan je grootmama.
    94 jaar én fier én fit én lief én nog ijverig bezig én met een prachtige stem, gewèldig!

    Een moeilijke en heel eenzame tijd voor deze mensen en niet weten hoelang je elkaar zal moeten missen… Onrust dat er ondertussen iets gebeurt…. Het zou niet mogen zijn, maar het is wel zo….. Zij (en wij) kunnen enkel aanvaarden, toezien en hopen dat alles beter wordt zonder teveel kleerscheuren, ook al zijn deze al overal flink aan de gang….

    1. Zo is het. We krijgen dezer dagen allemaal een crash-course in geduld, loslaten en aanvaarden…
      En sommige mensen zullen zeggen dat we nu ook leren elkaars gezelschap meer te appreciëren, maar ik denk dat jij en ik dat al deden 🙂

  2. Een mooi stukje. Laten we hopen dat zij aan dit virus ontsnapt.

    En ook al vielen er vandaag weer veel slachtoffers in Spanje, de exponentiële groei van het aantal besmettingen is aan ’t afzwakken naar een eerder lineaire groei. Laten we hopen dat dat lukt

    1. Oh ja, laat ons hopen…
      Ik weet ook niet goed wat we hier in Valencia moeten verwachten. Ontsnappen we aan een groot drama, omdat in de slipstream van Madrid hier alles sneller is platgelegd, of lopen we gewoon wat achter en staat ons hier hetzelfde te wachten? Ik vermoed dat we wat dat betreft een beetje in dezelfde positie als België zitten?

      1. Ik heb geen glazen bol. Ik zie wel dat Spanje er de voorbije dagen wel in slaagt om af te wijken van Italië. De laatste dagen lijkt het aantal besmettingen te stagneren (3 dagen na mekaar 3300-3400 nieuwe besmettingen, wat natuurlijk zeer goed nieuws is, want de exponentiële groei is er dus wat uit).
        Hou je sterk, daar in Spanje. Groetjes

  3. Prachtig. Dat ze nog lang mag zingen en dat ze gezond mag blijven. Een oma om trots op te zijn.
    Wij mogen nog mantelzorgen bij mijn moeder van 97 die nog alleen thuis woont. Helaas ging gisteren de grens dicht. Maandag probeer ik aan een attest te geraken, misschien lukt het mij om toch één keer per week naar haar te kunnen. Gelukkig zijn nu alle broers en zussen paraat en coördineer ik de zorg via een doodle groepsapp. Doe ik ook nog iets nuttig. En bellen natuurlijk, iedere dag telefoneren. Als we dat niet hadden…

    1. Affodil

      Ik zat gisteren ook met gemengde gevoelens te kijken naar het journaal. Op de officiële sites word je mooi in cirkeltjes gestuurd. Ik heb ook iets opgevangen van een attest … van een ziekenhuis??? Mijn moeder is gewoon thuis. Zou een attest van een huisarts ook goed zijn? Maandag eens proberen. Vermits ik geen broers of zussen heb, heb ik gisteren al een halve dag gespendeerd aan het uitzoeken van oplossingen. Voor haar gewone boodschappen kan ik op mijn (oude, maar nog actieve) account bestellingen doen en bij haar laten leveren. Via de dienst Thuiszorg zal iemand wekelijks haar haar komen wassen en föhnen, want dat kan ze zelf niet meer. Die kunnen dan evt. ook een recept afhalen bij de apotheker. Het zal op één of andere manier wel lukken. Hoop ik.

      1. Ik hoop dat het snel geregeld kan worden zodat je je daar alvast geen zorgen over hoeft te maken. Hier mag je alleszins nog wel je huis uit als het is om voor iemand te zorgen die dat zelf niet kan, dus ik vermoed dat ze er in België ook niet moeilijk over zullen doen? Veel sterkte alvast!

  4. Kloek ras, dat omaatje! Zo iemand is voorbestemd om honderd jaar te worden – dat dit onnozel virus maar geen roet in het eten gooit!
    ‘Zarzuelas’ :). Schitterend. Een vroeger pseudoniem van me is naar dat gerecht genoemd :).

  5. Een echte matriarca, jullie abuela. Ik heb het zo vaak gezien tijdens onze maanden aan de Costa Blanca: de hele familie, abuelo en abuela in het centrum, aan de zondagslunch in een restaurant. Veel lawaai maar o zo warm.
    Koester de opname van het mooie gedicht dat ze voor jullie voorgedragen heeft.

  6. Karel De Groef

    Schitterend en duidelijk uit je hart geschreven. Zoals al je geschriften trouwens maar ik reageer zelden. Deze opa zit ook triest thuis zonder zicht op de kleinkinderen en met daarbij vaderlijke zorgen voor zijn 4 (schoon)kinderen waarvan er 3 werken als intensivist-anesthesist in UZ Brussel en ASZ Aalst. Voor het ogenblik hebben ze alles nog onder controle. Ik hoop dat het voor jouw nieuw vaderland ook lukt! Wij zouden voor drie maanden naar Orihuela vertrokken zijn op 19 maart maar hebben moeten beslissen om toch maar thuis te blijven ondanks onze verlangens naar zon en warmte. Houd het veilig daar in Rafelbuñol met man en dochter!!!

    1. Dank voor je reactie Karel, het is zo fijn om van jullie te horen!

      Hoe het moet zijn om je eigen kinderen zo in de frontlinie van deze epidemie te zien staan, kan ik me amper voorstellen. Laat ons hopen dat het in België binnen de perken blijft, en dat we jullie zo snel mogelijk hier in Spanje kunnen verwelkomen, zodat jullie hier in het zonnetje kunnen bekomen van deze stresserende episode. Heel veel liefs en sterkte voor jullie allemaal!
      Wij denken aan jullie ❤

  7. Pingback: Corona Chronicles: day 49 – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s