Corona Chronicles: day 11

Op een normale donderdag haal ik ´s middags mijn dochter op van school en dan wandelen we samen naar de markt, waar ik aan de kraam van Elisa en haar zus een voorraadje noten en gedroogde vruchten insla. Mijn dochter krijgt dan van beide vrouwen steevast veel aandacht en een snoepje.

Meestal praat ik dan met Elisa, die iets jonger is dan ik, over hoe het met haar cursus Engels gaat, of over mijn plannen om naar België te reizen. Twee weken geleden zei ze dat de kans erin zat dat de markten zouden moeten sluiten. Ik vroeg haar of ik misschien mijn bestelling bij haar thuis zou kunnen ophalen. Ze zei dat dat geen enkel probleem was, ze woont immers ook hier in Rafelbunyol.

Dus we wisselden telefoonnummers uit. Toen ging Spanje in lock down en werden inderdaad de markten afgeschaft.

Gisteren belde ik Elisa op. Ze zei dat ze ´s morgens in het magazijn mijn bestelling zou klaarmaken en dat ik die dan bij haar thuis zou kunnen ophalen. Ze zou de zak aan de deur zetten om direct contact te vermijden. Ze is dezer dagen namelijk ook erg voorzichtig, want samen met haar zus zorgt ze voor haar bejaarde ouders.

Ik zei haar dat ik het geld kon overschrijven, zodat we geen potentieel besmette cash moesten uitwisselen. Daar wou ze echter niet van weten. “In juni heb ik een examen Engels,” zei ze. “Geef jij me maar online les in ruil voor de koopwaar.” (*)

Maar toen kwam er een factor in het spel die ik niet voorzien had toen we in tempore non suspecto telefoonnummers uitwisselden: de politie. Gewoon even langsfietsen is er hier tegenwoordig niet meer bij. Je mag nog wel naar de winkel, maar mag je bij iemand aan de deur voedsel ophalen? Geen idee. Dit lijken misschien overdreven zorgen, maar ik was al een keer op mijn vingers getikt omdat ik samen met mijn dochter de hond uitliet. Bovendien circuleerde het bericht dat de politie in ons dorp al tien inwoners beboet had omdat ze zich niet aan de regels hielden.

Om een legale draai te kunnen geven aan mijn aanwezigheid op straat, besloot ik eerst langs de supermarkt te fietsen en op mijn terugweg langs het huis van Elisa. Dat gaf me een beetje gemoedsrust.

Hoewel het net na de middag was en iedereen verondersteld werd thuis in een staat van siesta te liggen, liep de rij wachtenden aan de supermarkt de hele parking rond. Iedereen stond op twee meter van elkaar. Ik zuchtte en maakte rechtsomkeert.

Ik zal jullie niet langer in spanning houden: ik ben gewoon langs Elisa´s huis gefietst en heb zonder problemen die zak opgehaald. We hebben op twee meter van elkaar een praatje geslagen dat onzettend veel deugd deed, zoals elk praatje tegenwoordig een teug zuurstof lijkt. Toen ben ik weer naar huis gefietst. Niets aan de hand.

Maar dat gevoel van dreiging is me diep in de kleren gaan zitten. Dat gevoel van straks houden ze me tegen en moet ik het gaan uitleggen. Als ik chance heb, word ik als een klein kind op de vingers getikt. En als ik geen chance heb, ben ik een paar honderd euro kwijt.

Ja, beste mensen, ik heb op dit moment meer schrik van de politie dan van het coronavirus. Dat had ik niet zien aankomen.

Gelukkig vervloog de spanning van de trip zodra ik thuis de lege bokalen begon te vullen met walnoten, rozijnen, hazelnoten, dadels, amandelen en pecannoten.

En dan was er ook nog dat kleine zakje met een kleurrijke inhoud die ik niet besteld had: snoepjes voor mijn dochter.

 

(*) Voor wie ondertussen de rekening zit te maken: wij eten hier massa´s noten en gedroogde vruchten, want dat is food from heaven voor wie gluten probeert te vermijden. En we draaien er elke twee weken een halve kilo walnoten door -goed voor de hersenen, naar het schijnt. Dus ja, mijn bestelling was wel een paar lessen waard.

 

 

 

 

41 gedachtes over “Corona Chronicles: day 11

    1. Het voordeel voor ons is wel, denk ik, dat Valencia dezelfde maatregelen kreeg opgelegd als Madrid, terwijl bij ons de situatie lang niet zo erg was. Dus voor ons persoonlijk heb ik niet zoveel schrik. Maar de quarantaine begint echt wel te wegen. Maar we slaan er ons wel door.

  1. Niet te vatten de situatie waarin we zo plots zijn terechtgekomen. Het lijkt een enge film… plots leef je in een politiestaat, waarin alles en iedereen besmettelijk zijn. Daar dacht ik aan toen ik dit las. Zo onwezenlijk.
    Veel sterkte daar.

  2. Het leest als science fiction, maar is realiteit. Hier weet ik ook niet altijd wat mag of niet mag, en de politie speelt ook in mijn achterhoofd.
    Een babbel als een teug zuurstof, mooie woorden en zo ervaar ik het ook, we zijn en blijven sociale ‘beestjes’ . Moed Kathleen 👍

  3. Oh naar de markt gaan en een babbeltje slaan met mensen … het lijkt een eeuwigheid geleden. Wij hangen elke avond door het raam met de buren en overmorgen namiddag gaan we samen koffie drinken ieder voor zijn huis met vele meters ertussen. Menselijk contact, we hebben het zó broodnodig … Als dit allemaal voorbij is, dan gaan we feesten!

    1. Ik organiseer dit week-end een lockdown-feestje. Ik nodig alle vrienden uit. Aperitief, lasagne en een glas wijn. Maar ze moeten allemaal wel zelf thuis voor dat aperitief zorgen en die Lasagne ook zelf maken, want hier komen ze er niet in. Maar we kunnen dan wel via Whatsapp virtueel samen zijn.

    2. Wees maar zeker! Onze (Sevillaanse) buurman heeft al gezegd; “Ge moet niet denken dat ge gaat kunnen slapen als dit voorbij is, want dan geef ik hier op straat een feest dat drie dagen duurt!” 😉

  4. Affodil

    Ik hou er ook gemengde gevoelens aan over. En intussen zijn we hier ook een stap dichter bij die politiestaat gekomen. Anderzijds: als je de foto’s van afgelopen weekend bekijkt, dan zie je de noodzaak van die aanpak bij veel mensen. Het leek wel een witte mars.
    De boetes kunnen hier tot € 400,- oplopen. Per persoon. De prijs van een mensenleven in deze barre tijden. Valt nog mee, vind ik …

    1. Ja, ik vrees ook dat het in het noorden die kant opgaat, Zoals het er nu voorstaat zullen ze waarschijnljik niet veel keuze hebben, want kennelijk hebben ze in Nederland en België meer moeite met binnenblijven?

      1. In Nederland heb ik het idee dat er verschillende dingen spelen. Sommigen begrijpen het niet of zijn recalcitrant, sommigen denken dat ze het móeten krijgen zodat ze immuun worden, en sommigen gaan eropuit in de vrees dat dat straks niet meer kan. Wie zal het zeggen…

  5. Tijdens onze dagelijkse ochtendwandeling sloegen we (op afstand) een praatje met een buur. Die vertelde dat een kennis naar diens halalslager in de hiernaastgelegen stad wilde gaan. Politie hield hen tegen en vond dat er genoeg slagers in onze gemeente zijn: boete van 350€. Deed me wel slikken. Wij hebben een abonnement op biogroenten- en fruit en halen die ook in die stad af, nu weet ik niet wat doen. De al betaalde groenten afhalen, of daar laten verdorren en in de lokale supermarkt minder kwalitatieve groenten kopen? Ik ga straks eens naar de lokale politie bellen om te vragen wat ik kan doen. Wat een gedoe!

  6. Herkenbaar! Ik ging daarnet naar de supermarkt om een tijdschrift voor mijn moeder te kopen (die in een woonzorgcentrum zit zodat ik het tijdschrift in een bak aan de deur moet leggen en hopen dat ze het vandaag/morgen mag ontvangen) en aan de supermarkt hing een bordje dat je een winkelkarretje moest nemen om de gepaste afstand te bewaren. Ik had enkel een tijdschrift nodig en ging zonder winkelkarretje naar binnen. Maar ik voelde me op dat moment als de grootste misdadiger ter wereld… :-/

    1. Ja, dat is het, he! Het gevoel dat je een halve crimineel bent, terwijl je gewoon zoiets onschuldigs en alledaags doet. Dat vind ik dus heel bevreemdend.

      Ik heb ook zitten denken: als dit mij al zo´n stress geeft, hoe ontzettend moedig waren die mensen dan die tijdens WOII in het verzet zaten en hun leven waagden door met verboden foldertjes verborgen in hun tassen rond te fietsen enzo.

  7. Pingback: Corona Chronicles: day 14 – Kattebelletjes

  8. Pingback: Corona Chronicles: day 56 – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s