Corona Chronicles: day 12

Introspectie wordt erg aangemoedigd dezer dagen, en dit heb ik alvast bijgeleerd over mezelf:

Ik zat eigenlijk al een beetje in quarantaine.

Mijn leven nu is namelijk niet zo heel erg anders dan vóór deze crisis uitbrak: mijn dag speelde zich toen ook voornamelijk binnenshuis af en werd gevuld met grotendeels dezelfde taken: voor dochterlief zorgen, de was doen, eten maken, de hond uitlaten, inkopen doen. En daar werd ik toen ook wel eens een beetje gek van; soms voelde ik me zelfs op het randje van een huisvrouwensyndroom.

Het mooie aan deze quarantaine is dat ik nu heel duidelijk zie wat ik wel mis en wat niet. Dus weet ik ook waarop ik me moet focussen om het huisvrouwensyndroom te bestrijden zodra de quarantaine opgeheven wordt.

Eigenlijk zijn er maar vier dingen die ik momenteel echt mis:

Vooral dat laatste mis ik heel erg. De optredens iets minder omdat daar ook altijd wat stress bij komt kijken, maar de repetities zijn puur opladen.

Daarmee weet ik dus waarop ik me moet concentreren wanneer we weer buiten mogen. Oh, dat gaat een mooie dag zijn. Dan kruip ik uit twee quarantaines tegelijk.

 

(*) Al zijn er zo jammer genoeg niet veel in deze stad.

 

38 gedachtes over “Corona Chronicles: day 12

    1. In China is het bijna zover: in Wuhan mogen ze kennelijk op 8 april weer “vrij”. Ik heb mij gebaseerd op wat Marc Van Ranst zei: 10 weken. Dus heb ik 21 mei in mijn agenda aangeduid, kwestie van referentie.

    1. Eigenlijk is het de Starbucks, want dat is de enige plek die ik ken waar ze het niet raar vinden datje op je eentje gaat zitten werken (maar ik wou geen reclame maken). Want een koffie drinken in Spanje doe je in gezelschap en dan moet er luid gepraat worden he, dus in de Spaanse bars is rustig gaan zitten schrijven niet echt een optie -en een goeie chocolademelk is ook niet bepaald hun ding 😉

      1. Ik hou wel van de Spaanse sfeer maar ik moet daar natuurlijk niet werken. Ik hou ook wel van de gewoonte om een koffietje te drinken als je naar de bakker gaat.

      2. Jaaa, da´s zo typisch! Hier zjn veel mensen die ´s morgens de kinderen naar school brengen en dan een koffietje gaan drinken voor ze naar hun werk of weer naar huis gaan. Ik word ook wel eens uitgenodigd, maar mijn hoofd staat daar ´s morgens niet naar, haha.

  1. Fijn dat je jezelf nu beter leert kennen. Ik mis vooral de sociale contacten, inderdaad bij een babbel in een cafeetje. Het is me te stil.
    Oefenen in een groepje moet de max zijn, dat heerlijke gevoel om samen iets moois toveren, de verbondenheid. Maar dit komt terug en je zal er dubbel van genieten!

    1. ja, absoluut. We staan nu ook wel in contact, schrijven samen aan nummers enzo. Maar het is toch anders wanneer je echt samen in dezelfde ruimte bent. Dat geldt natuurlijk zowel voor samen muziek maken als voor samen praten. Ja, dat is deze crisis er bij iedereen wel dik aan het inwrijven: hoe fijn het is van samen te zijjn…

  2. Jan dela Roche

    We leren nu wel anders leven, we gaan meer naar de essentie. We zien nu dat het echt niet nodig is elke dag inkopen te doen, veelal van dingen die we niet echt nodig hebben. We leren terug genieten van de stilte. We ademen lucht in die niet meer de reuk heeft van petroleum. We missen ook wel dingen, maar eigenlijk niks materieels, eerder de contacten en de aanrakingen. We leren de echte waarden te appreciëren. Ik vraag me wel af hoelang het zal duren eer we terug in de rat-race vervallen eens deze periode voorbij is en alles terug ‘normaliseert’?

    1. Ik heb me exact hetzelfde afgevraagd, of we uit deze situatie iets zullen leren dat ons op lange termijn zal bijblijven? Als individu denk ik wel (Kathleen, je zin ‘Dan kruip ik uit 2 quarantaines tegelijk’… wat een ongelooflijk mooi en waardevol inzicht kreeg je!), maar als collectief…?? Ik leef op hoop 🙂

  3. Ik was ook al altijd veel alleen en mis nog niet veel, tenzij bepaalde contacten met familie. Dit kan gelukkig wel telefonisch. Ook het onbezorgd boodschappen doen in de stille uurtjes kan niet meer. Ik bedoel het onbezorgd… En dit is nog maar week twee…

  4. Ik mis vooral het gevoel nergens bang voor te moeten zijn. Vorige week had ik wat hoofdpijn, was extreem moe en dacht meteen een overdosis covid19 te hebben gekregen. Ik kijk veel te veel naar het nieuws, de kranten,… en zie hoe wereldwijd duizenden mensen sterven aan die ziekte. Voor één keer maakt het niet uit of ik Chinees ben, Italiaan of Amerikaan. Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Ik mis mensen met gezond verstand en zin voor realisme. Als ik vandaag die dikke idioot uit Amerika, hoe noemt die nu weer (?), hoor fulmineren dat hij zo vlug mogelijk de beperkingen wil intrekken (nog voor de ramp echt heeft toegeslagen in de VS) dan krijg ik het echt op de heupen. Zo’n dingen mis ik, verder niks.
    Vandaag voelt zelfs de meest introverte kluizenaar dat sociaal contact toch wel essentieel is in het leven, dat zo’n chocomelk op een terrasje tussen het volk een bron van vitamines is.
    Alles komt terug, hou die datum maar vast in je agenda!!
    Hou het gezond!

    1. ja, de angst en de zorgen die opeens over onze hoofden uitgegoten zijn… Ik heb al vaak aan vluchtelingen moeten denken dezer dagen, die continu in dat soort onzekerheid leven. Ik denk dat de meesten onder ons niet beseften hoe ontzettend goed we het hadden. Hopelijk nemen we daar ook wat van mee in het post-corona-tijdperk…

    1. Dat is een heel fijn gevoel 🙂 Ja, deze blog sleept me er wel mee door -moeilijk om je eenzaam te voelen op deze manier, het is zo fijn te zien dat er langs alle kanten meegelezen en meegeleefd wordt!

  5. Ik voel ook wel een uitnodiging om me af te vragen wat essentieel is. Er is elke dag wel iets waarvan ik besef dat het niet onmisbaar is en tegelijk kijk ik rond en besef ik dat ik alles heb en dat het allemaal werkt. Goed idee van jou om er even bij te gaan zitten en het op te schrijven. Dat ga ik ook proberen. Zodat ik die bevindingen kan meenemen naar later. Wanneer dat ook is.

  6. Myriam Dings

    Net datzelfde dacht ik vanmorgen. Gaan we de les die we nu leren, blijven onthouden? We moeten dringend terug naar minder, localer en beter. Want enkel dán gaat deze crisis een blijvend positief effect hebben.

  7. Ik ben benieuwd of we allemaal massaal gaan feesten als dit achter de rug is. Ik fantaseer soms over dergelijke taferelen 🙂 , maar ik denk dat het merendeel zeer voorzichtig zal blijven

  8. Affodil

    Als ik heel eerlijk mag zijn, dan verschilt ons gewone leven niet zo héél veel van nu. Alleen dat we nu beperkt zijn in onze ritjes om vogels te spotten. Maar die lieve beesten komen nu in de tuin zitten om ons te animeren, dus …
    Alleen de redactievergaderingen vallen voorlopig weg. Maar dat komt wel weer goed. Die éne bijeenkomst per maand maakt nu ook weer niet het grote verschil.

  9. *Dan kruip ik uit twee quarantaines tegelijk.”
    Ik wens het je toe dat het niet meer zo lang duurt vooraleer je al die dingen weer kan doen! Blij dat jullie op zijn minst al weer een beetje buiten mogen komen.

    Ik heb het mij ook al afgevraagd, of het feit dat ik die hele lockdown niet zo lastig vind, komt omdat ik al periodes een soortement “quarantaine” meegemaakt heb. Moest ik nog in België wonen en die periodes van werkloosheid en thuis zitten nooit doorgemaakt hebben, zou ik het veel moeilijker hebben nu, denk ik.

    1. Ja, dat denk ik dus ook. En ook: als migrant in een nieuwe/vreemde omgeving zitten, met weinig sociale contacten, en met je vrienden en familie in een ander land, dat is ook een soort van social distancing he. Wat dat betreft hebben jij en ik er ook al een soort van training opzitten.

  10. Pingback: Corona Chronicles: day 75 – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s