Corona Chronicles: day 13

Ik ben vanmiddag even op de hometrainer gaan zitten (iets wat ik de komende weken vaker wil doen), en dankzij de Tiny Podcast vlogen de eerste zeven minuten voorbij. Het onderwerp van vandaag was creativiteit in tijden van corona.

In de podcast vroeg Hade aan haar luisteraars of ze daar zelf ervaring mee hebben. Ik dacht meteen aan een luguber voorbeeld: in Madrid werd het Palacio de Hielo omgevormd tot een gigantisch lijkenhuis. Toen ik dat las, constateerde ik bij mezelf twee zeer verschillende reacties.

Enerzijds was er de schok om de dramatische lading van dat nieuws. Zoveel doden. Een plaats van leven en beweging die verstard wordt tot een wachtzaal van de dood. Een familielid hebben dat daar in een kist gestockeerd ligt tussen de andere kisten. Hartverscheurend.

Maar vrijwel tegelijkertijd dacht ik: wat een fantastisch idee. Een ijspiste is de perfecte plaats voor de berging van doden. De ruimte is voorhanden, de installaties zijn er. Het is de ideale oplossing voor een prangend probleem.

En dit is hoe de coronacrisis onze creativiteit door de barrières duwt. Normaal gezien zou iedereen uitroepen: je gaat toch geen lijken op een ijspiste bewaren, wat een waanzinnig idee! Maar nu moet het, dus nu kan het. Want nood breekt wet. En ik denk dat dat ook op kleinere, en minder dramatische schaal gebeurt.

Neem nu bijvoorbeeld thuiswerken. Ik weet niet hoe het in de rest van het land zit, maar in Valencia heb ik wel vaker gehoord over de weerstand van bedrijfsleiders om hun werknemers van thuis uit te laten werken. Maar nu zit er niets anders op. Laten we hopen dat deze episode hen leert dat het inderdaad kan. Dat op kantoor achter je bureautje zitten niet de enige manier is waarop gewerkt kan worden. Dat het werk ook af geraakt wanneer werknemers niet als kinderen door hun oversten op de vingers gekeken worden. Dat er zelfs vele voordelen aan thuiswerk verbonden zijn.

En ik vermoed dat deze crisis ons op nog honderd-en-één andere manieren zal laten zien dat er veel meer kan dan we dachten. Beperkingen zijn vaak een boost voor onze creativiteit (ken je hem nog, de truc met de kokosnoten?) Creativiteit is thinking inside the box, and then going wild inside that box. 

Ik wens jullie allemaal een creatieve quarantaine toe.

 

 

20 gedachtes over “Corona Chronicles: day 13

  1. Ik hoop dat men zal inzien dat het anders moet en anders kan… Hopelijk vervalt men daarna niet weer direct of langzamerhand in een race. De traagte, de leegte, de stilte doen toch zo goed, maar ik voel me bijna schuldig als ik dit denk of schrijf want de oorzaak daarvan is vreselijk.

    1. Ik weet het, ik heb ook die dubbele reactie. Enerzijds het drama van wat er zich in de ziekenhuizen en rusthuizen afspeelt; anderzijds de plots vertraging en de rust en het onthechten, Je moet je daar echt niet schuldig om voelen, want het betekent dat je ook de positieve kanten ziet, en dat is, wel, positief 🙂

  2. De moed om zekerheden los te laten is een vereiste voor creativiteit.

    [ “Creativity requires the courage to let go of certainties” | Erich Fromm, Duits-Amerikaans filosoof en psycholoog 1900-1980 ]

  3. De mens is een kameleon, hij/zij past zich met een beetje goeie wil aan.
    Die truc met de kokosnoten was me niet (meer) bekend, maar illustreert inderdaad alles.
    Wel héél lang geleden dat ik nog eens kokosnoot heb gegeten. Je doet me zin krijgen!

  4. Aangezien ik altijd alles van meerdere kanten bekijk 🙄 heb ik ook een beetje vrees dat werkgevers de verminderde productiviteit zullen toeschrijven aan het thuiswerken… Maar hop! Even weer de gedachten keren: nog mooier zou zijn, als we met z’n allen gewoon gelukkig blijken te kunnen zijn met verminderde productiviteit! 🌎🌷

  5. Marry

    Heel goed initiatief van die ijsbaan. In tijden van nood gebruik maken van wat er al is. Ik vind het mooi dat meedenken. Heel creatief en nobel van deze mensen.

  6. Iedereen lijkt een grote ommezwaai te verwachten nadien, op het vlak van thuiswerk bijvoorbeeld en meer aandacht hebben voor wat echt belangrijk is, in plaats van constant gestresseerd van pier naar pol te lopen. Ik ben daar echter niet zo zeker van. Eens het achter de rug is, vallen we waarschijnlijk terug in oude patronen. En gaan we allemaal extra hard moeten werken e.d. om uit de crisis te geraken. Misschien ben ik een doemdenker, maar ik denk niet dat het hierna beter zal worden.

    1. Dat is natuurlijk ook een mogelijk scenario, en heel erg waarschijnlijk.
      Tenzij er misschien een aantal bedrijfsleiders twee weken op intensieve hebben gelegen en nadien toch het roer willen/durven omgooien…

  7. Ik zat een tijdje zonder internet (extra balen in deze corona-tijden) maar ik heb je posts wel gelezen. Daar in Spanje is het echt ook schrijnend. Ik ben bang dat het hier in België ook zo zal zijn.
    Ik werk wel productiever als ik thuiswerk maar ik mis mijn collega’s echt wel.

  8. Affodil

    Dat van die ijspiste heb ik blijkbaar gemist, maar vanuit het praktische denken dat ik aanleerde bij het opstellen van noodplans kan ik enkel zeggen: goed gevonden! Op zo’n momenten sta ik vaak meer versteld van mijn eigen schijnbaar ongevoelige reactie dan van de vindingrijkheid van diegenen die het probleem moeten oplossen. In tijden van nood is teerhartigheid een handicap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s